Pagmamaneho sa mga burol ng Biei sa bawat panahon: mga bukid ng trigo, mga punong larch, at Patchwork Road

Pare-pareho ang banayad na hugis ng mga burol buong taon, pero lubos na nag-iiba ang kulay ng tanawin sa bawat panahon.

Sa mga burol ng Biei na may natitira pang guhit ng niyebe, nagmamaneho ng pulang sedan ang isang babae sa daang nasa pagitan ng mga bukid na kulay lupa at mga tuwid na hanay ng luntiang pananim. May pulang traktora sa malayong bukid, at sa likod nito ang puting-puting bulubundukin ng Tokachi-dake.

TagsibolHuling bahagi ng Abril

Mga guhit ng niyebe, traktor, at pinakamasarap na asparagus ngayong taon

Matagal nang dapat tagsibol ayon sa kalendaryo. Pero paglagpas ko sa isang burol, mga bukid na kulay lupa at puting niyebeng pahaba ang bumungad sa akin. Ang bulubundukin ng Tokachi-dake sa malayo—parang kasagsagan pa rin ng taglamig dahil puti na puti. Akala ko makikita ko na ang mga bukid sa tagsibol, kaya medyo nadismaya ako habang hawak ang manibela.

Nakita ko na ang Biei sa tag-araw, taglagas, at taglamig, pero hindi ko pa nasasaksihan ang mga burol nito habang natutunaw ang niyebe tuwing tagsibol. Katapusan ng Abril noon, at baka niyebe pa rin ang dadaanan ko, kaya hindi ang dati kong kotse na nabubuksan ang bubong ang isinama ko—pulang sedan na may four-wheel drive. Napag-isipan ko nang mabuti iyon, pero noong umaga ng alis, manipis na niniting na pang-itaas ang pinili ko dahil tagsibol naman. Paglabas ko sa pintuan ng tinuluyan, napayukod ako sa lamig at napatawa sa sarili: pangtaglamig ang kotse ko, pero nagmamadali namang mag-tagsibol ang damit ko.

Bahagya kong ibinaba ang bintana at pumasok ang malamig na hangin sa batok ko, kaya dali-dali ko rin itong isinara. Pero hindi man lang nabawasan ang pananabik ko. Iniaayon ko ang tapak sa silinyador sa bawat ahon at lusong. Bahagya ko itong dinidiinan paakyat, saka niluluwagan pagdating sa tuktok. Gumagaan sandali ang takbo ng kotse at bumubungad sa akin ang bukid sa susunod na burol. Gustong-gusto ko ang sandaling iyon; siguro kaya paulit-ulit akong bumabalik sa Biei. Sa bawat burol na nalalampasan ko, napapansin kong iba-iba ang bahaging natatabunan pa ng niyebe. Kulay lupa na ang mga dalisdis na nasisikatan ng araw, pero may mga guhit pa ng niyebe sa mga bahaging nasa lilim.

Sa kabila ng burol, may pulang traktorang nag-aararo. Sinisimulan na nilang bungkalin muli ang bukid na natabunan ng niyebe buong taglamig. Pagdaan ko sa tabi nito, bahagya akong yumukod habang hawak ang manibela; kumaway naman ang traktorista mula sa kinauupuan niya. Sa simpleng pagbating iyon, biglang nawala ang kaba ko sa pagmamaneho sa hindi pamilyar na lugar. Palihim akong napangiti habang umaakyat sa kasunod na burol.

Bumaba ako sa bayan para mananghalian at kumain ng unang ani ng asparagus ngayong taon, na itinanim sa greenhouse. Unti-unting natutunaw ang mantikilya sa ibabaw ng makapal na inihaw na asparagus. Nang hiwain ko, umangat kasama ng singaw ang amoy ng bukid sa tagsibol. Hindi na ako nakapaghintay at kinagat ko agad; pagkatapos ng init, sumunod ang tamis. Napapikit ako, nakadampi ang kamay sa pisngi, at ilang sandaling hindi nakagalaw. Puwede palang maging ganito katamis ang gulay? Malaki raw ang agwat ng temperatura sa araw at gabi rito, at may mga gabing umaabot pa sa ibaba ng sero ang temperatura kahit tagsibol, kaya matamis tumubo ang asparagus ng Biei.

Kanina, napayukod ako sa lamig; ngayon, isang plato lang ng asparagus, ganito na ako kasaya. Pagkatapos kumain, inilatag ko ang mapa at nagpasyang alamin sa hapon kung ano ang itsura ng mga guhit ng niyebe mula sa mga burol sa kabilang panig. Nagsisimula pa lang ang paglalakbay ko sa tagsibol sa Hokkaido. Napakarami pang burol sa mapa na gusto kong puntahan.

Napapikit ang isang babae habang kinakagat ang makapal na asparagus na inihaw na may mantikilya, isang kamay ang nakadampi sa pisngi. Umaahon ang singaw mula sa plato.

Mga makikita sa panahong ito

Natatabunan ng makapal na niyebe ang mga burol mula Disyembre hanggang Abril. Bandang kalagitnaan ng Abril pa lang nagsisimulang matunaw ang niyebe, at may panahong nagiging mga guhit ang lupa ng mga bukid at ang niyebeng naiwan. Sa maikling panahong iyon, hindi puti o luntian ang mga burol—magkahalo ang tanawin ng tagsibol at taglamig.
Kapag natunaw na ang niyebe sa mga bukid, nagsisimulang mag-araro ang mga traktora. Higit na abala ang mga ito tuwing tagsibol kaysa sa ibang panahon ng taon, at makikita ninyo ang mga ito sa kung saan-saan sa mga bukid habang nagmamaneho sa mga daan sa burol.
Mula bandang katapusan ng Abril, panahon na ng ani ng asparagus ng Biei na itinanim sa greenhouse; ang asparagus naman mula sa bukas na bukid ay nasa panahon ng ani mula kalagitnaan ng Mayo hanggang kalagitnaan ng Hunyo. Kung pupunta kayo sa katapusan ng Abril, matitikman ninyo ang unang ani mula sa greenhouse.

Sa paradahan ng tanawan sa tuktok ng burol, nakatayo ang isang babaeng tumatawa habang pinipigil ang sombrerong dayami na tinatangay ng hangin, katabi ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong at nakaparada sa loob ng guhit. Sa kabila ng bakod, sunod-sunod na parang mga laso ang gintong bukid ng trigo at luntiang taniman sa mga burol ng Biei.

Tag-arawHulyo

Sombrerong dayami at mga balbas ng trigong kumikislap sa dapithapon

Pagkababa ko ng kotse, inangat ng hangin ang sombrero kong dayami. Iniabot ko agad ang kamay para pigilan iyon, pero pati laylayan ng bestida ko ay umangat sa ihip ng hangin. Sa pagmamadali kong pigilan kapwa ang sombrero at laylayan, nalaglag naman sa paanan ko ang sunscreen na hawak ko. Pinulot ko iyon at tumingala—sabay-sabay ding umiindayog sa hangin ang trigo sa kabila ng bakod. Ako lang pala ang nagkakagulo. Napatawa ako habang hawak pa rin ang sombrero.

Noong una akong pumunta sa Hokkaido, sumakay ako sa barko kasama ang kotse ko na nabubuksan ang bubong. Pinili kong dumaan sa Biei noong malapit nang mahinog ang trigo. Kapag nakabukas ang bubong at nagmamaneho ako sa daan sa burol, pumapasok ang amoy ng bukid na malapit nang anihin, kasabay ng amoy ng lupang nabilad sa araw. Sa bawat burol na nalalagpasan ko, may panibagong bukid ng trigo at patatas. Sayang namang isara ang bubong sa ganitong araw, kaya nagpasya akong bukas ito buong araw.

Sa paradahan ng Shin'ei no Oka Observatory Park ako muntik matangayan ng sombrero. Nang kumalma na ako, tumayo ako sa harap ng bakod at sinundan ng tingin ang mga bukid, simula sa pinakamalapit sa akin. Pero lampas ng isang burol, may panibagong bukid na naman, kaya hindi ko makita kung saan nagtatapos ang mga ito. Mas malawak pala ito kaysa inakala ko. Tuwing iihip ang hangin, sabay-sabay na yumuyuko ang mga uhay ng trigo, parang alon na tumatawid sa mga burol.

Dito raw tinatawag na Haruko ang trigong itinanim sa tagsibol at Akiko naman ang itinanim sa taglagas. Pagkarinig ko sa mga pangalang parang pangalan ng tao, biglang nagmistulang mga kakilala ko ang bukid sa harap ko. Gusto kong malaman kung alin doon ang alin, kaya pinagkumpara ko ang mga uhay sa harap ng bakod. Pero pareho lang ang itsura ng mga ito sa paningin ko. Kaya binati ko na lang nang mahina ang bukid na hindi ko matukoy kung Haruko o Akiko.

May sandali raw sa dapithapon na tinatamaan ng araw ang mahahabang balbas ng trigo at kumikislap ang buong bukid. Nagpasya akong huwag umuwi hangga't hindi ko iyon nakikita. Kahit wala naman akong nakatakdang pagkikita sa kahit sino, ang laking luho pala ng manatili sa iisang lugar hanggang dapithapon. Nagpahid ulit ako ng sunscreen at sumandal sa pinto ng kotse habang naghihintay. Dumampi ang simoy ng hangin sa batok kong pinagpapawisan. Nang magsimulang tumama ang sinag ng papalubog na araw sa mga uhay, napatuwid ako. Sa bawat ihip ng hangin, kumikislap ang mga dulo ng uhay, at kumakalat ang alon ng liwanag hanggang sa kabilang dulo ng bukid. Buti na lang naghintay ako. Bukas ang parke hanggang paglubog ng araw, kaya dahan-dahan akong umalis matapos masaksihan kung paanong kumupas ang liwanag.

Sa ikalawang tag-araw ko, asul-at-puting motorsiklo na ang dala ko. Isinakay ko ito sa barko mula Ōarai hanggang Tomakomai, saka dumiretso sa Biei. Mas ramdam ko ang hangin kaysa noong kotse ang dala ko, at pumapasok sa loob ng helmet ang amoy ng trigo. Sa paradahan ng Shin'ei no Oka, kung saan ako tumigil noong unang tag-araw na pumunta ako rito, ipinarada ko ang motorsiklo sa loob ng guhit at inilagay ang helmet sa upuan. Nang ilagay ko ang kamay ko sa noo at tumingin sa bukid, umiindayog ang mga uhay sa hangin gaya noong araw na iyon.

Pauwi, dumaan ako sa hintuang Michi-no-Eki na Oka no Kura, malapit sa istasyon. Hindi ako makapili sa kroket at soft-serve ice cream na gawa sa mga sangkap mula sa Biei, kaya binili ko na pareho. Kinagat ko ang bagong pritong kroket sa harap ng batong bodega. Malutong ang balot at mainit at malambot ang patatas sa loob. Kaagad akong sumubo ng malamig na soft-serve ice cream. Salit-salitan ang init at lamig, at hawak ko pa ang kroket at soft-serve ice cream kaya seryoso akong nag-isip kung alin ang kakagatin ko sa susunod. Sana ganito na lang palagi ang problema ko kapag naglalakbay.

Nakatayo ang isang babae sa tabi ng asul-at-puting motorsiklong nakaparada sa loob ng guhit sa paradahan ng tanawan sa tuktok ng burol. Nasa upuan ang helmet niya, at nakataas ang kamay niya sa noo para liliman ang mga mata habang pinagmamasdan ang bukid ng trigo sa kabila ng bakod. Suot niya ang puting camisole at mapusyaw na lila na miniskirt.

Nakatayo ang isang babae sa tabi ng asul-at-puting motorsiklo, nakapatong ang helmet sa upuan, sa harap ng batong bodega. May soft-serve ice cream sa isang kamay at kroket sa kabila; nakapikit siyang kumakagat sa kroket.

Mga makikita sa panahong ito

Mula bandang huling bahagi ng Hunyo hanggang kalagitnaan ng Hulyo, namumulaklak sa iba't ibang bahagi ng mga burol ang puti at rosas na bulaklak ng patatas. Alam ko na ang bulaklak ng patatas, pero dito ko unang nakitang namumulaklak ang mga ito sa buong bukid.
Bandang kalagitnaan ng Hulyo nagsisimulang mahinog ang trigo. Kapag tinatangay ng hangin, umaalon ang trigong mahahaba ang balbas; pagsapit ng dapithapon, kumikislap ang mga balbas nito sa sinag ng araw. Mapagmamasdan ninyo ito kung bibisita kayo sa araw na maaari kayong manatili hanggang dapithapon.
Mula huling bahagi ng Hulyo hanggang Agosto, makikita sa mga bukid na naani na ang mga bilog na rolyo ng dayami mula sa tangkay ng trigo. Piliin ninyo ang linggo ng pagpunta ayon sa gusto ninyong makita: ang trigong umiindayog sa hangin o ang mga rolyong nakahanay sa bukid.

Sa paradahan ng tanawan sa tuktok ng burol, nakatingala ang isang babaeng kumikislap ang mga mata habang hawak ang harap ng kardigan. Nasa tagaytay ang hanay ng mga punong larch na kulay-ginto, at luntian naman ang katapat na burol dahil sa mga usbong ng trigong inihasik noong taglagas. Sa malayo, may bagong niyebe sa bulubundukin ng Tokachi-dake; sa tabi niya, nakaparada ang pulang kotseng nabubuksan ang bubong.

TaglagasHuling bahagi ng Oktubre

Walang laman ang kamera, at tatlong panahon sa iisang burol

Walang nangyari nang pinindot ko ang shutter. Nasa paradahan ako ng Hokusei no Oka Observatory Park, at nasa harap ko ang tanawing matagal ko nang gustong makita. Nakahilera hanggang dulo ng tuktok ng burol ang mga punong larch na naninilaw. Pero sa screen ng kamera, lumabas lang ang mensaheng walang nakalagay na memory card.

Itinanim ang mga punong larch na ito bilang panangga sa hangin; sa loob lang ng 1 linggo hanggang 10 araw sa isang taon naninilaw ang mga ito nang ganito. Gusto kong umabot sa maikling panahong iyon, kaya araw-araw kong binasa at pinagkumpara ang mga balita tungkol sa pagbabago ng kulay ng mga dahon, tiningnan ang taya ng panahon, at itinugma pati ang araw ng pagtawid ko papuntang Hokkaido. Akala ko nakaabot na ako—tapos iyon ang bumungad. Biglang nanlupaypay ang pananabik ko habang hawak ang kamera. Noong nakaraang gabi, inalis ko ang card habang inaayos ang mga litrato sa tinuluyan ko at nakalimutan kong ibalik. Mas nakakadismaya dahil alam ko agad ang dahilan.

Sandali akong nanlumo sa gilid ng paradahan. Pero nang tumingala ako, luntian ang katapat na dalisdis dahil sa mga usbong ng trigong itinanim noong taglagas; sa tagaytay sa itaas, naninilaw ang mga punong larch; at sa bulubundukin ng Tokachi-dake sa mas malayo, may bagong niyebe. Magkakatabi sa iisang tanawin ang luntiang parang tagsibol, dilaw ng taglagas, at puti ng taglamig. Sayang naman kung magpapakalugmok ako rito nang matagal, kaya itinago ko na ang kamera sa bag.

Pumasok ang malamig na hangin sa kuwelyo ng kardigan ko, kaya pinagtabi ko ang mga gilid nito para magpainit. Dahil wala akong litrato, gamit ang daliri, sinundan ko sa hangin ang hanay ng mga punong larch—kung saan ito napuputol at kung saan ito naglalaho sa likod ng burol—at kinabisado ang hitsura nito. Kung may nakakita sa akin, malamang inakala niyang medyo kakaiba ako.

Pagbalik ko sa kotse, isinara ko ang bubong at nilakasan ang heater. Nang uminit na ang mga daliri ko, nakita kong malinaw pa rin sa isip ko ang pagkakasunod-sunod ng mga punong larch na sinundan ko kanina. Pero gusto ko pa rin talagang may maiuwi man lang na litrato. Nagpasya akong bumalik kinabukasan, pero nagsimula ang dalawang araw na sunod-sunod na malamig na ulan kinabukasan mismo. Nang luminaw ang panahon, araw na pala ng pagsakay ko sa barko pauwi. Isinulat ko nang malaki sa planner: babalik ako sa susunod na taglagas.

Nang sumunod na taglagas, bumalik ako sakay ng asul-at-puting motorsiklo. Ngayon, may dala akong dalawang memory card: isa sa kamera at isa pang reserba sa bulsa. Sa parehong paradahan ng Hokusei no Oka, hinubad ko ang helmet at tumingala. Maayos na nakahanay hanggang dulo ang mga punong larch na naninilaw sa tagaytay. Kusang nagdikit ang mga kamay ko sa harap ng dibdib habang pinagmamasdan ang tanawing hinintay ko nang isang taon. Sa pagkakataong ito, makukuha ko na—pinindot ko ang shutter, sinigurong nakuha ng kamera ang hanay ng mga punong larch, at saka lang ako tuluyang napangiti.

Pauwi, bumili ako sa hintuang Michi-no-Eki na Shirogane Biruke ng mapusyaw na asul na soft-serve ice cream na hango sa Shirogane Blue Pond. Itinaas ko ito sa langit sa harap ng dilaw na birch at kumuha muna ng isang litrato. Maayos ang kuha ngayon. Tuwang-tuwa ako, kaya kumuha pa ako ng isa pang litrato nang mayabang ang ngiti bago sumubo. Napatawa ako sa sarili dahil malamig ang panahon pero malamig na pagkain pa rin ang pinili ko; paulit-ulit ko namang tiningnan ang bagong kuha kong larawan ng mga punong larch.

Nakatayo ang isang babae sa tabi ng asul-at-puting motorsiklong may helmet sa upuan, sa harap ng manilaw-nilaw na puno ng birch. Itinataas niya sa langit ang mapusyaw na asul na soft-serve ice cream at nakatingin dito habang nakangiting mayabang.

Mga makikita sa panahong ito

Sabay-sabay naninilaw ang mga punong larch na nakahanay sa tagaytay bilang panangga sa hangin, sa loob lang ng mga 1 linggo hanggang 10 araw mula huling bahagi ng Oktubre hanggang unang bahagi ng Nobyembre. Maikli ang panahong ito, kaya regular na tingnan ninyo ang mga balita tungkol sa kulay ng mga dahon at ang taya ng panahon.
May mga usbong na ng trigong itinanim noong taglagas sa bukid. Sa likod nito, naninilaw ang mga punong larch; sa mas malayo pa, may bagong niyebe sa bulubundukin ng Tokachi-dake. Sa maikling panahong ito, para bang nagtatagpo ang tatlong panahon sa iisang tanawin.
Mula kalagitnaan ng Setyembre hanggang kalagitnaan ng Oktubre, may mga bukid ng Kigarashi at sunflower na namumulaklak nang dilaw. Hindi itinatanim ang mga ito para lang pagmasdan; ibinabalik daw ang mga ito sa lupa bilang sustansiya ng bukid. Kung mas maaga kayong bibisita sa Biei sa taglagas, makikita rin ninyo ang mga dilaw na bukid na ito.

Sa likod ng mga punong nabalutan ng hamog na nagyelo at mga banayad na burol na nababalutan ng niyebe, nakatingala ang isang babae sa bulubundukin ng Tokachi-dake, na kulay rosas lamang ang mga tuktok. Nagbubuga siya ng puting hininga. Suot niya ang puting down coat, niniting na sumbrero, at scarf. Sa tabi niya, nakaparada ang pulang sedan sa nilinis na paradahan.

TaglamigHuling bahagi ng Enero

Tuktok ng bundok sa sinag ng dapithapon at kare-udon ng Biei

“Malamig siguro sa labas,” sabi sa akin. “Oo, parang nagyeyelo na pati mga daliri ko,” sagot ko agad nang seryoso. Kakaupo ko pa lang sa isang family restaurant sa bayan. Pagkasabi ko noon, palihim akong natawa at naisip na baka napasobra ako.

Noong Enero, natabunan ng niyebe ang lahat ng burol sa Biei. Tumawid ako papuntang Hokkaido sakay ng ikalawa kong kotse, na may four-wheel drive, na mas bagay sa mga kalsadang may niyebe. Dumaan ako malapit sa burol kung saan ko pinagmasdan ang bukid ng trigo noong tag-araw. Nagbago ang tanawin kaya napatingin ulit ako sa mapa at naisip kong baka hindi nga iyon ang lugar. Balak kong magpalipas ng oras sa mga burol hanggang dapithapon, kaya pumasok muna ako sa restawran para painitin ang sikmura ko.

Umorder ako ng kare-udon ng Biei na may kasamang gatas ng Biei. Trigo raw mula sa mga bukid ng Biei ang ginamit sa udon ng restawran. Baka iyon ang trigo mula sa bukid na hindi ko matukoy kung Haruko o Akiko noong tag-araw. Nang maisip ko iyon, gusto ko tuloy batiin pati ang udon. Siyempre, hindi ko naman talaga ginawa.

Para hindi madumihan ang puti kong niniting na pang-itaas, isinuksok ko nang maigi sa dibdib ang paper napkin. Hinipan ko nang hinipan ang unang subo para lumamig. Kumalat sa buong katawan ko ang init ng kare. Nang gumaan na ang pakiramdam ko at itinaas ko ang kasunod na subo ng noodles, tumalsik ang kare sa pisngi ko. Akala ko damit ko lang ang dapat kong ingatan—sa pisngi ko naman tumalsik ang kare. Pinunasan ko ang pisngi at sumimsim ng gatas; hindi ko na naman napigilang matawa.

Nang uminit na ako hanggang kaibuturan, nagtungo ako sa mga burol na nababalutan ng niyebe. Inakyat ko ang burol na dinaanan ko noong tag-araw nang nakabukas ang bubong, pero ngayon ay nakikinig ako sa marahang langitngit ng mga gulong na dumidiin sa niyebe. Diretso ang manibela at banayad ang tapak ko sa silinyador. Walang mabuting maidudulot ang pagmamadali sa kalsadang may niyebe, kaya mas mahinahon akong umakyat at bumaba sa mga burol kaysa dati. Maayos na nalinis ang paradahan ng Shikisai no Oka, na bukas din kapag taglamig. Pagkalabas ko, agad sumakit ang pisngi ko sa lamig.

Nang magsimulang lumubog ang araw, tinamaan ng mga sinag nito ang mga tuktok lang ng bulubundukin ng Tokachi-dake sa malayo. Alpenglow daw ang tawag sa pagkinang ng mga tuktok ng matataas na bundok sa sinag ng papalubog na araw. Nagsisimula nang dumilim ang mga burol sa unahan, pero kumikinang pa rin nang rosas ang mga tuktok. Sa likod ng puting hininga ko, unti-unting umaakyat at naglalaho ang liwanag. Nanatili akong nakatayo roon, nakalagay ang mga kamay sa bulsa, hanggang sa huling sandali bago magsara ang Shikisai no Oka nang 4:30.

Pagbalik ko sa kotse, nanlalamig na pati mga daliri sa paa ko. Iniunat ko ang dalawang kamay ko sa harap ng heater; kumikirot ang mga daliri ko habang unti-unting bumabalik ang init sa katawan ko. Nang lumabas ako sa paradahan, bahagya pa ring kulay rosas ang malalayong tuktok. Tahimik na tahimik ngayon ang mga burol na nakita ko noong tag-araw at taglagas. Dahan-dahan akong nagmaneho pauwi sa tinutuluyan, sinusundan ang mga bakas ng gulong ng kotse sa unahan ko.

May nakasuksok na paper napkin sa may dibdib ng puting niniting na pang-itaas ng isang babae. Itinataas niya gamit ang chopsticks ang umuusok na kare-udon at hinihipan ito para lumamig; may maliit na baso ng gatas sa tabi.

Mga makikita sa panahong ito

Sa taglamig, tinatakpan ng naipong niyebe ang mga burol at nagiging puting tanawin ang buong paligid. Nawawala pati ang mga hangganan ng mga bukid na nakita ninyo noong tag-araw; ang natitira na lang ay ang banayad na hugis ng mga burol. Napakatahimik dito na parang ibang lugar na ito.
Pagsapit ng dapithapon, may mga pagkakataong nasisinagan lang ng araw ang mga tuktok ng matataas na bundok at makikita ang alpenglow. Bukas din ang Shikisai no Oka sa taglamig; nagsasara ito pagsapit ng 4:30. Mainam ang pagpunta roon kasabay ng oras ng dapithapon.
Sa isang umagang napakalamig at maaliwalas, mahina ang hangin, at katamtaman ang halumigmig, maaaring magningning ang mga kristal ng yelo sa hangin at lumitaw ang diamond dust. Kung inaasahang magiging napakalamig sa gabi, tingnan ninyo ang taya ng panahon para sa susunod na umaga at ihanda ang mga kailangan para gumising nang maaga bago magpahinga.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Gabi sa mga burol ng Biei

Gabi ng Hulyo. Papalapit ang isang pulang kotseng nabubuksan ang bubong, nakabukas ang mga ilaw, sa tuwid na daang dumaraan sa pagitan ng mga bukid sa burol. Mga bukid ng trigo at patatas sa magkabilang panig ng daan, anino ng mga bundok sa malayo, at Milky Way sa kalangitan. — Noong gabi ng Hulyo, habang nagmamaneho ako sa tuwid na daang dumaraan sa pagitan ng mga bukid ng trigo, nakalatag sa buong langit sa ibabaw ng mga burol ang Milky Way. Napabagal ako nang kaunti kaysa dati.

Mga larawan ng lugar na ito11 larawan

Biei, Hokkaido · Tagsibol
Biei, Hokkaido · Tagsibol
Biei, Hokkaido · Tag-araw
Biei, Hokkaido · Tag-araw
Biei, Hokkaido · Tag-araw
Biei, Hokkaido · Taglagas
Biei, Hokkaido · Taglagas
Biei, Hokkaido · Taglagas
Biei, Hokkaido · Taglamig
Biei, Hokkaido · Taglamig
Biei, Hokkaido · Gabi sa mga burol ng Biei (Tag-araw)

Tingnan ang lahat ng larawan

Mga pagkaing kilala sa lugar

Kare-udon ng Biei

Itinatampok ng Asosasyon ng Turismo ng Bayan ng Biei ang Family Restaurant Daimaru, kung saan matitikman ninyo ang kare-udon ng Biei na may kasamang gatas ng Biei, pati ang bersiyong may inihaw na noodles. Pinaghalo ang mga uring trigo na Kitahonami at Haruyokoi mula sa Biei upang gawing Kōmugi, na ginagamit sa noodles ng restawran. Marahang pinapawi ng kasamang gatas ng Biei ang init sa bibig mula sa kare.

Asparagus mula sa Biei

Isa sa mga pagkaing ipinagmamalaki ng Biei ang asparagus na itinanim doon. Kung bibisita kayo mula tagsibol hanggang unang bahagi ng tag-araw, maaari ninyong simulan sa asparagus ang pagpaplano ng tanghalian.

Soft-serve na gawa sa gatas ng Biei

Hindi ko kayang dumaan sa Biei nang hindi humihinto para tumikim ng soft-serve ice cream na kilala sa lugar. Perpekto ito bilang pahinga habang umiikot sa mga burol, dahil gatas ng bayan ang gamit dito. Iba-iba ang lasa at kulay ng soft-serve ice cream sa bawat hintuan, kaya natutukso akong tikman at paghambingin ang lahat.

Mga tampok

Hinubog ng mga bulkan ang alon-alon na mga burol

Sa paglipas ng napakahabang panahon, kinalos ng mga ilog ang abo ng bulkan at mga rumaragasang putik at batong naipon mula sa malalaking pagsabog. Nabuo mula rito ang alon-alon na mga burol na nakikita ngayon. Bago ito linisin at taniman ng mga unang nanirahan, masukal na gubat ang mga burol. Dumating ang unang pangkat ng mga nanirahan noong 1894. Dating gubat din pala ang mga ahong masarap akyatin habang marahan kong dinidiinan ang silinyador. Mula nang malaman ko iyon, lagi ko nang napapansin ang mga punong panangga sa hangin sa gilid ng mga bukid tuwing umaakyat ako.

Patchwork na nag-iiba taon-taon

Salit-salit na itinatanim sa bawat bukid ang trigo, patatas, sugar beet, beans, at iba pang pananim, kaya nag-iiba bawat taon kung saan lilitaw ang mga bukid ng trigo. Nagsimula ang salit-salit na pagtatanim sa Biei noong 1983, at trigo ang may pinakamalawak na taniman. Baka hindi ko na muling makita ang tanawing katulad noong nakaraang taon; kapalit niyon, iba-ibang disenyo naman ang naghihintay sa mga burol taon-taon.

Mga larawang nagpakilala sa mga burol

Nasa tabi ng Panorama Road ang Takushinkan, galeriya ng mga larawan ng tanawin ni Shinzō Maeda, isa sa mga pinakapangunahing litratista ng tanawin sa Japan. Binuksan ito noong Hulyo 1987; itinayo ang gusali sa dating kinatatayuan ng Chiyoda Elementary School. Unang bumisita si Shinzō Maeda sa Biei noong 1971, at nabalitaan kong nakilala nang husto ang mga tanawin ng burol dahil sa mga larawan niya. Hindi ko maiwasang mapahiya: memory card ko ang nakalimutan ko noong taglagas.

Impormasyon sa mga ruta

Paano makarating mula Tokyo

Mula Tokyo papuntang Ōarai Port: Mga 130 kmMga 1 oras at 30 minuto sakay ng kotse sa Jōban Expressway
Ferry: Mula Ōarai Port papuntang Tomakomai PortIsinasakay pati ang kotse; mga 18 oras ang biyahe sa barkong umaalis sa dapithapon
Mula Tomakomai Port: Mga 180 kmMga 3 oras sakay ng kotse sa Dōtō Expressway at National Route 237
Ruta sa mga burol: Patchwork RoadSimula sa Hokusei no Oka Observatory Park, mga 7 minutong biyahe mula Biei Station

Patchwork Road

Distansya: Mga 15 km
Pinakamalaking pagkakaiba sa taas: 160m

Dinaraanan ng rutang ito ang Hokusei no Oka Observatory Park, Ken at Mary Tree, Seven Stars Tree, at iba pang tanawin. Sa taglagas, bumalik akong sakay ng motorsiklo para kunan ulit ang mga punong larch sa Hokusei no Oka, sa tabi ng rutang ito.

Panorama Road

Distansya: Mga 25 km
Pinakamalaking pagkakaiba sa taas: 221m

Dinaraanan ng rutang ito ang Shin'ei no Oka Observatory Park, Shikisai no Oka, Takushinkan, San-ai no Oka Observatory Park, at iba pang tanawin. Dito, sa tabi ng rutang ito, ko nakita ang trigong kumikislap sa dapithapon ng tag-araw at ang alpenglow sa taglamig.

Mula sa Biei Station sinusukat ang distansya at pagbabago ng taas ng dalawang rutang ito. Noong tagsibol, paakyat-baba akong marahang dumidiin sa silinyador; nang makita ko ang mga numerong ito, saka ko lang naintindihan kung bakit tila walang katapusan ang mga burol.