Hintuang Michi-no-EkiBiei, Hokkaido
Hintuang Michi-no-Eki Biei “Shirogane Birke”
Sa daan papuntang Shirogane Onsen at Shirogane Blue Pond, may hintuang Michi-no-Eki na napapalibutan ng kagubatan ng mga birch. Dalawang minuto lang sakay ng kotse papunta sa Blue Pond. Ang “Birke” ay salitang Aleman para sa birch. Pagbaba mo ng sasakyan, subukan mong huminga nang malalim muna. Ibang-iba rito ang lamig at amoy ng hangin kumpara sa bayan.
Dito ko ikinukuwento ang mga pagbisita ko roon sa bawat panahon.
TagsibolHuling bahagi ng Abril
Sa kagubatan ng mga birch, iniunat ko ang dalawang kamay sa langit
Habang papalayo ako sa bayan ng Biei at papunta sa Shirogane, kumakaunti ang mga bahay sa tabi ng daan at dumarami naman ang mga birch sa magkabilang panig. Kahit katapusan na ng Abril, may natitira pang niyebe sa gilid ng kalsada. Binawasan ko nang kaunti ang init ng heater ng sedan, saka binuksan ang bintana nang singlapad ng daliri. Pumasok ang malamig at mamasa-masang amoy ng lupa at mga puno.
Pagkaparada ko sa hintuang Michi-no-Eki at pagbaba mula sa sedan, sunod-sunod ang mga birch na walang dahon hanggang sa kailaliman ng kagubatan. Nagpatong-patong sa paningin ko ang mapuputing puno, parang mga maninipis na guhit, at may niyebe pa sa mga ugat nila. Gusto kong iunat ang likod kong nangalay sa pagmamaneho, kaya itinaas ko ang dalawang kamay hangga't kaya ko. Sa itaas pa ng mga daliri ko, umaabot ang mga sanga ng birch. Nagpasigla sa buong katawan ko ang malamig na hangin.
Dahil nandito na rin naman ako, nagmaneho pa ako nang 2 minuto papunta sa Blue Pond. Nabuo raw ang lawa nang maipon ang tubig sa likod ng dike na itinayo sa Tokachidake bilang bahagi ng mga proyektong pangontra sa sakuna. Sa tagsibol, maraming tubig mula sa natutunaw na niyebe ang dumadaloy papasok kaya nagiging asul na may bahid-berde. Nang makita ko ang mga larch na patay na nakatayo sa ibabaw ng tubig, hindi ko agad mapaniwalaang nabuo sa isang proyektong pangontra sa sakuna ang ganitong tanawin. Ngayon, may dahilan na akong bumalik para alamin kung anong kulay nito sa ibang panahon.
Tag-arawHulyo
Kumagat ako sa malaking burger sa lilim ng mga birch
Sa Hulyo, motor ang dala ko. Sa daang pa-Shirogane, makapal na ang mga dahon ng birch kaya parang ibang-ibang kagubatan na iyon kumpara noong tagsibol. Sa tuwing pumapasok ako sa lilim ng mga puno, humuhupa ang init sa loob ng jacket ko; pagbalik ko sa sikat ng araw, pinagpapawisan ulit ako. Ang sarap sa pakiramdam ng salit-salit na init at lamig kaya sinadya kong bagalan ang takbo.
Para sa tanghalian, nagpa-takeout ako ng burger sa hamburger shop sa loob ng gusali. Sagana ito sa sangkap mula sa Biei. Nang buksan ko ang balot sa bangko sa tabi ng motor, mas malaki pala ito kaysa sa inaasahan ko. Napaisip tuloy ako kung saang bahagi ako unang kakagat, at pinag-isipan ko muna iyon nang sandali. Hinawakan ko iyon sa dalawang kamay, ibinuka nang todo ang bibig, at kumagat nang malaki.
Muntik nang tumulo ang katas ng kamatis kaya yumuko ako agad. Walang natapon sa damit ko. Nang makahinga ako nang maluwag at tumingala, sumasala ang liwanag ng tag-araw sa pagitan ng mga dahon ng birch. Naroon ang kaluskos ng mga dahon, ang ingay ng motor na dumaraan sa malayo, at ang tunog ng pagkagat ko sa burger. Hindi ko akalaing magiging ganito kasarap ang oras ng tanghalian bago ako bumiyahe rito.
TaglagasHuling bahagi ng Oktubre
Ang mapusyaw na asul na soft-serve na itinaas ko sa langit
Pauwi na ako matapos muling kunan ng litrato ang mga larch sa burol. May ekstrang memory card pa nga akong dala sa bulsa. Nagmotor ako papuntang Shirogane, at kulay-dilaw na ang mga birch sa paligid ng hintuang Michi-no-Eki. Malamig na ang hangin; nangingilo na rin ang mga dulo ng daliri ko sa loob ng guwantes. Pero nakapagpasya na ako: titikman ko ngayon ang soft-serve ice cream na hango sa Blue Pond.
Talagang mapusyaw na asul ang soft-serve na iniabot sa akin. Itinaas ko ito sa langit sa harap ng mga dilaw na birch. Napakaganda ng pagkakatabi ng asul ng langit, mapusyaw na asul ng sorbetes, at dilaw ng mga dahon, kaya hindi ko napigilang ngumiti na parang ipinagmamalaki ko ang sarili ko. Pagkatapos kong kunan ito ng litrato, saka lang ako kumagat. Nangilo ang ngipin ko sa lamig at kusa kong napataas ang mga balikat ko.
Malamig na nga ang panahon, malamig na pagkain pa ang pinili ko—ako rin, napapaisip kung bakit. Pero kapag may nakita akong soft-serve ice cream na kilala sa lugar, nawawala sa isip ko kung anong panahon at kung gaano kalamig. Habang kinakagat ko ang huling bahagi ng cone, ilang ulit kong binalikan sa screen ng camera ang mga kuha ko sa larch. Maayos ang kuha ko ngayon.
TaglamigEnero
Natawa ako habang hinihipan ko ang mga kamay ko sa gubat na nababalutan ng niyebe
Noong Enero, nababalutan na ng niyebe maging ang mga birch sa magkabilang tabi ng daan sa Shirogane. Dahan-dahan akong paakyat sakay ng pulang sedan na may four-wheel drive. Ramdam ng mga kamay kong nakahawak sa manibela ang maliliit na lubak at gaspang ng kalsadang nababalutan ng niyebe. Kapag hindi kailangang magmadali, may saya rin sa pagmamaneho sa kalsadang natatakpan ng niyebe.
Pagkababa ko sa paradahang nalinis na ng niyebe, napakalamig ng hangin, halos masakit sa pakiramdam. Inihipan ko ang dalawang kamay ko kahit may guwantes, at umusad papunta sa gubat ang puting hininga ko. Lubog na lubog sa niyebe ang bangko; hindi ko tuloy maisip na may nagpapahinga rito tuwing tag-araw. Para akong napadpad sa isang gubat na hindi ko kilala, kaya natawa ako habang nagbubuga ulit ng puting hininga.
Sa ganitong lamig, malamang nagyelo na rin at natabunan ng niyebe ang Blue Pond. Ano kaya ang itsura ng lawa kapag hindi na kita ang kulay ng tubig? Nagdalawang-isip akong pumunta roon, pero nagpasya akong bumalik sa tinutuluyan bago pa bumaba ang araw. Sa susunod na taglamig ko na titingnan ang nagyelong lawa. Hindi naman masama ang mag-iwan ng isang dahilan para bumalik bago umuwi—paraan din iyon para magpatuloy ang mga paglalakbay.
Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.
Tungkol sa hintuang Michi-no-Eki na ito
Noong 12 Mayo 2018, muling binuksan ang Shirogane Birke no Mori Information Center bilang Hintuang Michi-no-Eki Biei “Shirogane Birke.” Nasa kahabaan ito ng Hokkaido Prefectural Road Tokachidake Onsen–Biei Line, at mga 16 km mula sa JR Biei Station.
Sa loob ng gusali, nagtitinda ang hamburger shop na “BETWEEN THE BREAD” ng mga burger na sagana sa sangkap mula sa Biei at soft-serve ice cream na hango sa Blue Pond. Mayroon ding mga panindang alaala na may temang Blue Pond sa tindahan.
May shower room, puwesto para sa camper van, dog run na bukas mula tagsibol hanggang taglagas, at paradahan ng bisikleta. Kotse man o motor ang sakay mo, puwede kang magpahinga rito nang husto.
Mga puwedeng gawin dito
Hamburger shop
Mga burger na sagana sa sangkap mula sa Biei at mapusyaw na asul na soft-serve ice cream. Puwede mong kainin ang mga ito sa kainan sa loob ng gusali o ipabalot para kainin sa labas.
Tindahan
May mabibili kang mga pasalubong na dito lang matatagpuan, gaya ng mga panindang may temang Blue Pond.
Mga pasilidad sa pagpapahinga
May shower room, puwesto para sa camper van, dog run na bukas mula tagsibol hanggang taglagas, at paradahan ng bisikleta.
Lokasyon
Matatagpuan ito sa kahabaan ng Daan ng Tokachidake Onsen–Biei sa Shirogane, Biei, Distrito ng Kamikawa, Hokkaido. Mga 16 km mula sa JR Biei Station hanggang sa hintuang Michi-no-Eki. Mula roon, 2 minuto sakay ng kotse papunta sa Shirogane Blue Pond.
Mga kalapit na pasyalan
Iba pang hintuang Michi-no-Eki at PA
Gusto mo pang magdagdag ng isa pang hintuan sa biyahe?
Mapa at mga sanggunian
Mga opisyal na sangguniang ginamit
- Samahan ng Turismo ng Bayan ng Biei (Hintuang Michi-no-Eki Biei “Shirogane Birke”) (magbubukas sa bagong tab)
- Mga Hintuang Michi-no-Eki sa Hokkaido (Biei “Shirogane Birke”) (magbubukas sa bagong tab)
- Bayan ng Biei (BETWEEN THE BREAD) (magbubukas sa bagong tab)
- Samahan ng Turismo ng Bayan ng Biei (Shirogane Blue Pond) (magbubukas sa bagong tab)