Hintuang Michi-no-EkiShimonoseki, Yamaguchi
Hintuang Michi-no-Eki Kitaura Kaidō Hōhoku
Ito ang hintuang Michi-no-Eki na pinakamalapit sa Tsunoshima Bridge; mga 10 minuto lang ang biyahe roon sakay ng kotse. Nasa burol ito sa kahabaan ng Kitaura Kaidō (National Route 191). Mula rito, tanaw sa ibaba ang Waku Fishing Port at sa abot-tanaw naman ang Tsunoshima Bridge. Bago tumawid, pagmasdan mo muna ang tulay mula rito. Mas lalo mong aabangan ang biyahe sa ibabaw ng dagat.
Dito ko ikinukuwento ang mga pagbisita ko roon sa bawat panahon.
TagsibolPanahon ng pamumulaklak ng canola
Hinahanap ko mula sa burol ang tulay na tatawirin ko mamaya
Ikalawang punta ko na sa Tsunoshima ngayong panahon ng pamumulaklak ng canola. Noong una, diretso akong nagmaneho papunta sa isla kaya hindi ako nakadaan sa burol na ito. Ngayon, motor ang dala ko at dinaanan ko isa-isa ang mga kurba sa tabing-dagat ng Kitaura Kaidō. Gusto ko munang matanaw ang tulay mula rito bago tumawid.
Pag-akyat ko sa tanawang terasa sa burol, bumungad sa ibaba ang isang maliit na daungan ng pangingisda. Nakasunod-sunod ang mga puting bangkang pangisda, at dagat na agad sa kabila ng breakwater. Sumandal ako sa barandilya, ipinangharang ang kamay sa noo, at hinanap ang guhit ng dagat. Isang manipis na guhit ang umaabot papunta sa isla. Ayun ang Tsunoshima Bridge. Mas pino pala ang guhit kaysa inaakala ko; hindi ako makapaniwalang kamakailan lang ay nagmaneho ako roon.
Nang makita ko pati ang anino ng isla sa dulo ng manipis na guhit, gusto ko nang sumakay ulit sa motor at tumawid doon. Pabugso-bugsong tumatapik sa lupa ang dulo ng bota ko nang hindi ko namamalayan. Gusto ko munang pagmasdan mula sa malayo ang tulay na tatawirin ko. Napagpasyahan kong ito ang una kong gagawin sa tuwing pupunta ako sa Tsunoshima.
Tag-arawAgosto
Nang ilapit ko ang mukha sa supot, hindi ko na napigilang kumain ng tinapay bago makarating sa Tsunoshima
Noong Agosto, nagmotor ako sa Kitaura Kaidō. Sa bawat kurba ng National Route 191 sa tabing-dagat, biglang bumubungad sa akin ang lawak ng Dagat ng Japan at napapabulalas ako nang mahina sa loob ng helmet. May halong amoy-dagat ang hangin. Sa biyahe pa lang, parang bakasyon na agad sa tag-araw.
Ipinark ko ang motor sa harap ng gusali ng hintuang Michi-no-Eki, na may bubong na pakurbang parang pakpak. May mga tinapay daw sa panaderyang “Maison de la Mer” na gumagamit ng prutas at gulay mula sa Hōhoku-chō. Ang tagal kong mamili kung alin ang kukunin.
Pagkatanggap ko ng supot na papel, bumalik ako sa motor. Balak ko sanang kainin ang tinapay habang tanaw ang dalampasigan ng Tsunoshima, pero sumingaw ang bango ng bagong lutong tinapay mula sa supot. Nang mamalayan ko, inilapit ko na pala iyon sa mukha ko at nakapikit habang inaamoy. Hindi ko talaga kayang maghintay. Pinunit ko nang kaunti ang isang dulo; mainit-init pa at malambot. Nasa upuan pa ang helmet ko nang kumagat ulit ako. Pagdating ko sa Tsunoshima, kalahati na talaga ang laman ng supot.
TaglagasHuling bahagi ng Oktubre
Unti-unting nagiging anino sa papalubog na araw ang tulay na dinaanan ko
Noong taglagas, nagtagal ako sa Yamaguchi habang naglilibot sakay ng motor. Habang pauwi mula Tsunoshima, dumaan ulit ako sa burol na ito bago lumubog ang araw. Sinasabi nilang “burol kung saan nagtatagpo ang dagat at papalubog na araw” ito. Nakatayo ako sa tabi ng barandilya ng tanawang terasa habang yakap ang helmet ko.
Habang papalapit ang araw sa dagat, nagiging kahel ang daungan sa ibaba. Unti-unting numinipis at nagiging anino ang Tsunoshima Bridge sa guhit ng dagat, hanggang magdugtong ito sa anino ng isla. Tanghaling-tapat lang, nagmamaneho pa ako roon. Nasa katawan ko pa ang lakas ng hanging humahampas sa tulay at ang tunog ng makina, pero ngayo'y parang napakalayo na ng tanawing iyon.
Bakit kaya parang bigla na lang dumarating ang katapusan ng isang masayang araw? Sumikip ang dibdib ko at ayoko munang isipin ang daan pauwi. Pero nang hintayin kong tuluyang lumubog ang araw, kumalma na ang pakiramdam ko. Puwede naman akong bumalik at magmaneho ulit. Naroon pa rin ang tulay sa susunod na taon.
TaglamigHuling bahagi ng Enero
Mag-uuwi ako sa Tokyo ng supot na punô ng gulay pangtaglamig
Noong huling bahagi ng Enero, ito na ang huling araw ng tatlong araw kong paglibot sa Yamaguchi sa taglamig. Muli akong dumaan sa hintuang Michi-no-Eki sakay ng pula kong kotse na nabubuksan ang bubong; nakasara iyon noon. Malamig ang hanging galing sa Dagat ng Japan; paglabas ko ng kotse, parang mahapdi ang pisngi ko. Hinila ko pababa hanggang tainga ang puting niniting kong sumbrero at inayos ko ito sa ulo ko.
May mga lamang-dagat na nahuli sa lugar at mga gulay na inani roon sa Hōhoku Yume Ichiba. Matapos mag-isip nang matagal, isang malaking daikon at mahahabang sibuyas ang pinili ko. Nang ilagay ang mga ito sa supot na papel, nakausli sa bukana ang mga dulo ng sibuyas at mga dahon ng daikon. Natuwa na ako sa itsura pa lang ng supot.
Bukas, sasakay ako ng barko pabalik sa Tokyo. Gagamitin ko ang daikon na ito sa hot pot pagdating ko kinagabihan. Gustong-gusto ko kapag inilalagay ko sa kusina sa bahay ang mga gulay na binili ko sa biyahe—parang nadadagdagan ng isang araw ang paglalakbay ko. Yakap ang supot na papel, bumalik ako sa kotse at may bahagyang amoy-lupa na nagmumula rito.
Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.
Tungkol sa hintuang Michi-no-Eki na ito
Matatagpuan ang hintuang Michi-no-Eki na ito sa kahabaan ng National Route 191 sa Hōhoku-chō, Shimonoseki, Yamaguchi. Ito ang pinakakanlurang hintuang Michi-no-Eki sa Honshu. May sari-saring lamang-dagat at ani mula sa kabundukan depende sa panahon. Bahagi rin ng Kita-Nagato Coast Quasi-National Park ang lugar na ito.
Mula sa tanawang terasa sa tuktok ng burol, tanaw ang buong Tsunoshima. Nasa ibaba ang Waku Fishing Port at sa guhit ng dagat naman ang Tsunoshima Bridge. Nasa bakuran din ang Waku Kofun, na itinayo noong huling bahagi ng ika-6 na siglo. Dahil kahawig ng kalan ang batong libingan nito, sinasabi na noong araw ay tinawag itong “Oni no Kamado” (Kalan ng Oni).
Makikita rito ang sariwang gulay at lamang-dagat na hatid ng mga magsasaka at mangingisda sa lugar. Sa restawran, puwede kang tumikim ng mga lutong may lamang-dagat mula sa Kitaura habang tanaw ang Dagat ng Japan at Tsunoshima.
Mga puwedeng gawin dito
Hōhoku Yume Ichiba
May 2 tangke rito, at nakahanay ang sariwang lamang-dagat na nahuli sa Hōhoku. Bukod sa mga gulay at prutas na inani sa lugar at mga lokal na produkto, nagtitinda rin dito ng mga pagkaing gawa sa isdang mula sa Kitaura na dito lang mabibili.
Wakuwaku Tei
Isa itong restawran sa Hōhoku-chō na naghahain ng sariwang isdang mula sa Kitaura. Kapag panahon ng pusit na Kottoi, puwede mo ring tikman ang sashimi na inihanda mula sa buhay na pusit.
Maison de la Mer
Maraming bagong lutong tinapay na mapagpipilian sa panaderyang ito, mula sa mga gawa sa prutas at gulay ng Hōhoku-chō hanggang sa mga klasikong paborito.
Lokasyon
Matatagpuan ito sa 314-1 Ōaza Kanda-kami, Hōhoku-chō, Shimonoseki, Yamaguchi. Mula sa Shimonoseki IC sa Chūgoku Expressway, mga 70 minuto ang biyahe rito sa National Route 191; mula naman sa Mine IC, mga 60 minuto sa National Route 435. Mga 10 minuto sakay ng kotse mula sa hintuang Michi-no-Eki papunta sa Tsunoshima Bridge. May bus stop sa harap, at bukas nang 24 oras ang paradahan at panlabas na palikuran.
Iba pang hintuang Michi-no-Eki at PA
Gusto mo pang magdagdag ng isa pang hintuan sa biyahe?
Mapa at mga sanggunian
Mga opisyal na sangguniang ginamit
- Hintuang Michi-no-Eki Kitaura Kaidō Hōhoku (opisyal na website) (magbubukas sa bagong tab)
- Oidemase Yamaguchi e (Hintuang Michi-no-Eki Kitaura Kaidō Hōhoku) (magbubukas sa bagong tab)
- Michi-no-Eki Hōhoku (Tingnan ang mga nahukay na bagay mula sa Waku Kofun sa hintuang Michi-no-Eki Hōhoku) (magbubukas sa bagong tab)