Tawid sa Tulay ng Tsunoshima: Magkaiba ang Kulay ng Dagat sa Magkabilang Gilid at Iba-iba ang Ganda ng Isla sa Bawat Panahon

Iisa ang tulay, pero tuwing bumabalik ako, ibang mga bulaklak naman ang naghihintay sa paligid nito. Bawat pangalan ng bulaklak na natututuhan ko, nadaragdagan ang dahilan kong tumawid ulit.

Sa likod niya ang pilapil na namumulaklak ang canola at ang puting Tulay ng Tsunoshima na kumukurba para umiwas sa Hato Island. Nakasandal siya sa pulang kotse na bukas ang bubong sa paradahan ng Amagase Park habang nakatanaw sa dagat. Naka-camel na amerikana at kulay-rosas na scarf ang pangunahing tauhan.

TagsibolPanahon ng mga bulaklak ng canola

Tulay na umaabot sa dagat at mga bulaklak ng canola sa pilapil

Saan kaya unang dumarating ang tagsibol? Buong taglamig, nakatitig lang ako sa mapa sa kuwarto ko sa Tokyo nang makakita ako ng litrato ng mga bulaklak ng canola at tulay sa baybayin ng Yamaguchi. Tuwing unang bahagi lang ng tagsibol namumukadkad ang mga bulaklak at napapalamutian ang Tulay ng Tsunoshima, sabi nila. Paulit-ulit kong pinalaki ang litrato para tingnan, hanggang sa malinaw na kung saan ako pupunta.

Isinakay ko ang pulang kotse na nabubuksan ang bubong sa ferry papuntang Shin-Moji mula sa Tokyo Port Ferry Terminal sa Ariake. Matapos ang dalawang gabing sakay ng barko, nakarating ako sa Kyushu kinaumagahan ng ikatlong araw. Tumawid ako papuntang Yamaguchi sa Kanmon Bridge. Sa unang araw ng limang araw kong pag-ikot sa Yamaguchi, dumiretso ako sa Tsunoshima nang walang ibang pinuntahan.

Pagpasok ko sa National Route 191, sumisilip-silip na sa bintana ang Dagat ng Japan. Binuksan ko ang bubong; hinawi ng malamig na hangin ang buhok ko paatras. Pero ang tunog ng makina at ang unti-unting pagbabago ng liwanag sa dagat sa bawat kurba, magkasabay sa iisang himig. Sayang, palapit nang palapit ang oras ng pagdating na nakalagay sa nabigasyon ng kotse. Sa tabi ng daan, nakita ko ang asul na karatula ng National Route 191. Ang una kong nakasalubong sa biyaheng ito ay hindi ang dagat o ang tulay, kundi ang karatulang iyon.

Ipinarada ko ang kotse sa Amagase Park sa panig ng mainland. Pagbukas ko ng pinto, sinalubong ako ng hanging amoy-alat mula sa dagat. Sa likod ng pilapil na punô ng bulaklak ng canola, dagat ang bumungad; tumatawid sa ibabaw nito ang tulay papunta sa isla. Mas maganda iyon nang ilang ulit kaysa sa litrato. Hinayaan kong hilahin ng hangin ang kulay-rosas kong scarf habang nakasandal ako sa kotse at nakatingin lang sa dagat.

Sabi nila, makikita raw ang sikat na tanawing diretso sa harap mula sa daang nasa gilid ng bundok, mas mataas kaysa Prefectural Route 275. Pero walang mapaparadahan doon, kaya iniwan ko ang kotse sa park at naglakad paakyat sa burol. Pagdating ko sa tuktok, huminto muna ako para makahinga bago lumingon. Kurbadong tumatawid sa dagat ang tulay, umiilag sa Hato Island. Mas maikli sana kung dumiretso na lang ito, pero lumiko pa para iwasan ang isla. Habang pinagmamasdan ko ang banayad na kurba, gusto kong pasalamatan ang taong nagdisenyo nito.

Sunod-sunod ang kuha ko, at sa ikatlo ko lang napansin: nasa sulok pala ng larawan ang hinlalaki ko. Pagtingin ko sa naunang dalawa, naroon din ang mga bulaklak ng canola, ang tulay, at ang hinlalaki ko. Nakatutok lang ang isip ko sa mga bulaklak at sa tulay; hindi ko man lang namalayan kung nasaan ang daliri ko. Pero ayokong burahin ang mga kuha. Patunay ang mga iyon kung gaano ako kasabik.

Bumalik ako sa park at tinawid ang tulay habang bukas ang bubong. Pumasok ang malamig na hangin sa batok ko at sa loob ng amerikana kaya napataas ang mga balikat ko. Pero hindi ko isinara ang bubong. Gusto ko pa sanang namnamin ang hanging ito sa ibabaw ng dagat. Hindi ako bumilis; ninamnam ko ang bawat sandali sa pagtawid sa 1,780m. Sumilip sa gilid ng paningin ko ang liwanag sa dagat. Habang papalapit ang isla, lalo kong hinigpitan ang hawak sa manibela.

Pagkatawid ko, nagpahinga muna ako sa Shiokaze-no-Sato Tsunoshima, sa gitna ng isla. Habang nagpapainit ng mga kamay sa mainit na inumin, naalala ko ang haba ng tulay na katatawid ko lang. Hindi ko mapigil ang ngiti.

Bago matapos ang panahon ng mga bulaklak ng canola, gusto ko ring makita ang parehong tanawin sakay ng motorsiklo. Kaya isinakay ko sa ferry ang asul at puting motorsiklo at tumawid ulit, sa hiwalay na biyahe. Pagdating ko sa Amagase Park, parang mas matangkad na ang mga bulaklak kaysa noong araw na iyon. Mas banayad din nang kaunti ang hanging galing sa dagat kaysa noong una akong pumunta. Iniwan ko ang helmet sa upuan at itinuro ang tulay sa kabila ng mga bulaklak. Wala naman akong pinapakitahan, pero hindi ko napigilang ituro iyon. Sadyang nakasisilaw ang liwanag na tumalbog mula sa dagat nang araw na iyon.

Nakatayo ang pangunahing tauhan sa tabi ng asul at puting motorsiklo sa paradahan ng Amagase Park, nakapatong ang helmet sa upuan. Nakangiti siyang nakaturo sa Tulay ng Tsunoshima na nakausli sa likod ng mga bulaklak ng canola. Nakasuot siya ng dyaket na pangmotorsiklo at maong na miniskirt.

Ang puting Tulay ng Tsunoshima ay tumatawid sa dagat na kulay esmeralda at kobalt. Sa malayo, tumatakbo papunta sa isla ang isang maliit na pulang kotse na bukas ang bubong, palibot sa Hato Island.

Tag-arawHulyo–Agosto

Magkaiba ang kulay ng dagat sa magkabilang panig at mga bulaklak na hamayū sa parola

Noong kalagitnaan ng Hulyo, sumakay ulit ako sa ferry papuntang Yamaguchi kasama ang pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Sa ikalawang araw ng apat na araw kong pag-ikot, tumungo ako sa Tsunoshima. Paglampas ko sa paanan ng burol sa panig ng mainland, biglang bumukas ang tanawin. Isang tulay ang nakaarko nang marahan sa ibabaw ng dagat, patungo sa isla. 1,780m ang haba nito. Isa raw ito sa pinakamahabang tulay sa Japan na puwedeng tawirin nang walang bayad. Binuksan ko ang bubong ng kotse at dumiretso sa ibabaw ng dagat.

Pag-arangkada ko pa lang, napabulalas na ako. Magkaiba ang kulay ng dagat sa kanan at kaliwa ng tulay. Maliwanag na esmeralda sa isang panig, malalim na kobalt naman sa kabila. Dahil kaya iyon sa liwanag, o talagang magkaiba? Gusto kong-gusto kong alamin. Pero nagmamaneho ako, kaya sa pagbabalik ko na lang iyon sisilipin. Tumingin ako nang diretso sa daan at muling hinigpitan ang hawak sa manibela.

Tsunoshima ang maliit na islang nasa kabilang dulo ng tulay; mga 10 minuto lang ang biyahe mula dulo hanggang dulo. Nakatayo roon ang Tsunoshima Lighthouse, na unang sinindihan noong ika-9 na taon ng Meiji. Gawa ito sa granito at hanggang ngayon ay aktibong parola pa rin, pero puwede kang umakyat sa loob. May 105 baitang ang paikot na hagdan. Hingal na hingal na ako at pagod na pagod ang mga binti, pero gusto kong makita ang tanawin mula sa tuktok kaya umakyat ako hanggang dulo.

Paglabas ko sa tuktok, dagat na ang buong tanaw saanman ako lumingon. Hinampas ng malakas na hangin ang buhok ko kaya dali-dali akong kumapit sa rehas. Sa ibaba, kumpol-kumpol na namumulaklak ang mga bulaklak na hamayū sa damuhan sa paligid ng parola. Nakapulupot paatras ang maninipis nilang talulot; mula sa malayo, mukha silang maliliit na paputok. Pagkababa ko, hinawakan ko ang sombrerong dayami at dahan-dahang naglakad sa makitid na daan sa pagitan ng mga bulaklak.

Sashimi ng kensaki squid ang kinain ko sa tanghalian. Itinaas ko sa chopsticks ang halos malinaw na laman at itinapat sa liwanag. Parang matatanaw mo pa ang tanawin sa kabila nito, kaya ilang beses ko pa iyong pinaikot bago tikman. Pagpasok pa lang ng isang hiwa sa bibig ko, kumalat na ang tamis at halos matunaw sa lambot. Ganito pala katamis ang pusit. Kinikilala ang Kottoi squid ng lugar na ito bilang nasa pinakamataas na antas, A rank. Ang huling hiwa, hindi ko na sinipat kung gaano kalinaw ang laman; diretso ko na iyong isinubo.

Pagbalik ko, tinawid ko ang tulay, ipinarada ang kotse sa Amagase Park, at sinuri ko ang kulay ng dagat na kanina ko pa iniisip. Tama nga ako: magkaiba ang kulay ng tubig sa magkabilang panig ng tulay. Kapag ganito kalinaw ang tubig, kita sa kulay ang pagkakaiba ng lalim at ng ilalim ng dagat. Nang malaman kong hindi ako nagkamali sa nakita ko habang papunta, napapalakpak ako nang mahina sa tabi ng kotse.

Pagsapit ng Agosto, bumalik ako sa Tsunoshima sakay ng asul at puting motorsiklo. Hiwalay iyon sa biyahe ko sakay ng kotse; motorsiklo lang ang dala ko. Ang pakay ko ay ang dalampasigan ng Tsunoshima Ohama. Ipinarada ko ang motorsiklo sa paradahan sa itaas ng dalampasigan. Nabuo ang nakakasilaw na puting buhangin sa pagkapira-piraso ng di-mabilang na kabibe sa loob ng napakahabang panahon. Tiningnan ko ang dagat habang nakatakip ang isang kamay sa noo; napakalinaw nito hanggang sa halos mabilang ko na ang mga butil ng buhangin sa tabi ng mga alon.

May dala akong takeout na Tsunoshima pudding nang araw na iyon. Sabi nila, araw-araw ay may iba't ibang pudding na gawa sa sangkap mula sa Yamaguchi Prefecture. Seryoso akong nag-isip kung alin ang pipiliin, pero ang nagpasya sa akin sa huli ay: “Dahil nagkatinginan kami agad.” Binuksan ko ang takip sa lilim ng upuan at isinawsaw ang kutsara. Malamig at makinis na makinis. Narelaks pati ang mukha kong nainitan sa sikat ng araw. Iba talaga ang sarap ng pudding habang nakatanaw sa puting dalampasigan, kumpara sa pagkain nito sa kuwarto.

Nakangiting nakatingala ang pangunahing tauhan sa abuhing batong Tsunoshima Lighthouse, habang nakahawak sa sombrerong dayami. Nasa makitid na landas siya sa damuhang hitik sa puting bulaklak na hamayū. Naka-puting blusa at mint na miniskirt, at sa likuran ay dagat na nagbabago mula esmeralda tungong kobalt at mga berdeng isla.

Nakatayo ang pangunahing tauhan sa tabi ng asul at puting motorsiklo, nakapatong ang helmet sa upuan. Nasa paradahan siya kung saan matatanaw ang puting buhangin at dagat na nagbabago mula esmeralda tungong kobalt, nakatakip ang isang kamay sa noo habang nakatanaw.

Nakangiting nakataas sa liwanag ang isang piraso ng halos malinaw na hilaw na kensaki squid sa chopsticks; kumikislap ang mga mata ng pangunahing tauhan. May kasamang dahon ng shiso at ginayat na labanos ang plato, may platitong toyo sa tabi. Malabo sa likuran ang dagat at mga halaman sa tag-araw.

Sa batuhan sa baybayin ay namumulaklak ang puti at mapusyaw na lilang daruma-giku. Nakatayo ang pangunahing tauhan sa may rehas ng daanang-pasyalan, magkahawak ang mga kamay sa likod habang pinagmamasdan ang araw na lumulubog sa abot-tanaw. Naka-cream na cardigan at paldang may check siya.

TaglagasHuling bahagi ng Oktubre

Mga daruma-giku sa batuhan at paglubog ng araw sa abot-tanaw

Daruma-giku. Nang makita ko ang pangalan ng bulaklak na tumutubo sa mga batuhan sa Tsunoshima tuwing taglagas, hindi ko mapigilang isipin kung bakit ganoon ang tunog nito. Kaya Tsunoshima ang pinili kong unang puntahan sa biyahe kong mamalagi nang mga dalawang linggo sa Yamaguchi at Kitakyushu mula huling bahagi ng Oktubre. Isinakay ko sa ferry ang asul at puting motorsiklo papuntang Shin-Moji, saka tumawid sa Kanmon Bridge patungong Yamaguchi.

Pagpasok ko sa daang baybayin, sumingit sa manggas ko ang hangin ng taglagas. Sakay ng motorsiklo, ramdam na ramdam ko kung paano bahagyang bumabagal bago ang kurba at sumasabay ang buong katawan sa direksiyon ng daan. Kahit may tagilid na hanging galing sa dagat, hindi ko kailangang higpitan nang husto ang hawak sa manibela; sinasalo ko iyon sa pag-ipit ng mga tuhod sa tangke. Sa tuwing lumalakas ang amoy-alat, alam kong palapit na ako sa isla.

Paglampas sa libreng paradahan, kaunting lakad pa ang Makizaki Kaze-no-Koen. Iniwan ko sa motorsiklo ang dyaket na pang-motorsiklo at umakyat sa mga bato suot ang cardigan. Maingat kong sinubok ang tapak ng bota sa bawat hakbang; sa kabila ng magagaspang na bato ay bumungad ang tuwid na abot-tanaw. Sa mga singit ng batong nasa paanan ko, magkakadikit na namumulaklak ang maliliit na chrysanthemum. Kahit malakas ang hanging-dagat, mababa lang sila at matatag na namumukadkad. Mas sanay pa silang makisama sa hangin kaysa sa akin, na pilit pinipigil ang buhok kong liparin.

Dahil daruma-giku ang tawag sa kanila, inakala kong mas bilugan ang mga bulaklak, parang babangon ulit kahit matumba. Pero mas marikit pala sila kaysa sa inaasahan ko. “Pasensya na sa kung anu-anong inisip ko,” bulong ko sa isip ko habang humihingi ng tawad sa mga bulaklak. Yumuko ako hanggang kapantay ng mga ito. Sa pagitan ng matitigas na bato, tila malambot na lumulutang ang mga puti at mapusyaw na lilang talulot.

Habang naghihintay sa paglubog ng araw, dumaan din ako sa Tsunoshima Lighthouse. Naalala ko ang tanawing nakita ko matapos akyatin ang 105 baitang noong tag-araw, kaya ngayon ay mula sa ibaba ko na lang ito tiningala. Bukas sa publiko bilang museo ang katabing dating tirahan ng tagabantay ng parola. Habang tinitingnan ko ang mga eksibit, parang naging mas malapit sa akin ang mahabang panahong patuloy na nagbigay-liwanag ang parola sa dagat mula pa noong Meiji. Paglabas ko, nagsisimula nang lumubog ang araw kaya nagmadali akong pumunta sa daanang-pasyalan. Malinaw na umalingawngaw sa tahimik na daan ng dapithapon ang yabag ng bota ko.

Pagkatapos ng mga daruma-giku, ang gusto ko namang makita ay ang paglubog ng araw sa abot-tanaw. Naghintay ako sa daanang-pasyalan. Pagdampi ng araw sa dagat, biglang may nabuo na tuwid na landas ng liwanag sa ibabaw nito. Magkahawak ang mga kamay ko sa likod habang pinagmamasdan kong nagbabago ang lapad ng liwanag. Habang lumulubog ang araw, unti-unti ring kumikipot ang landas. Kahit tuluyan nang lumubog ang araw, may natira pang liwanag sa gilid ng langit. Nakasandal ako sa rehas ng daanang-pasyalan habang pinagmamasdan iyon.

Nang sumunod na linggo, gusto ko talagang makita nang magkasama ang tulay at ang paglubog ng araw, kaya bumalik ako mula sa tinutuluyan ko hanggang Tsunoshima. Ipinarada ko ang motorsiklo sa Amagase Park sa panig ng mainland at hinubad ang helmet. Ilang ulit kong isinuklay sa likod ng tainga ang buhok kong ginulo ng hangin. Unti-unting nagbago ang kulay ng tulay sa liwanag ng papalubog na araw. Puti itong tingnan sa araw, pero unti-unti itong naging kulay kahel pagsapit ng hapon. Kapag mag-isa akong nanonood ng dapithapon, gusto ko itong ikuwento sa iba. Pero nang araw na iyon, mas gusto ko itong itago sa alaala kaysa ikuwento. Habang kumakaunti ang natitira kong araw sa biyahe, nanatili ako roon, magkahawak ang mga kamay sa harap, hanggang umilaw ang mga streetlight ng tulay.

Sa likuran ng pangunahing tauhan ay ang dagat na kulay kahel sa sikat ng papalubog na araw at ang Tulay ng Tsunoshima na umaabot sa isla sa tabi ng Hato Island. Nakatayo siya sa tabi ng asul at puting motorsiklo sa paradahan ng Amagase Park, nakapatong ang helmet sa upuan, magkahawak ang mga kamay sa harap habang pinagmamasdan ang dapithapon. Nakasuot siya ng dyaket na pangmotorsiklo at burgundy na niniting na minidress.

Sa makitid na landas sa dalisdis na namumulaklak ang mga puting narsiso, inilapit ng pangunahing tauhan ang mukha sa mga bulaklak para amuyin ang mga ito, habang nakalagay pa rin sa mga bulsa ang dalawang kamay. Sa likuran ay ang abuhing batong Tsunoshima Lighthouse at ang dagat sa taglamig. Naka-puting beanie at kulay-rosas na scarf siya.

TaglamigHuling bahagi ng Enero

Mga narsiso sa paanan ng parola at bula ng alon na lipad ng hangin

Gusto kong masdan nang maayos ang Dagat ng Japan sa taglamig. Ano kayang itsura ng dagat na maliwanag na maliwanag noong tag-araw kapag taglamig na? Noong huling bahagi ng Enero, sumakay ulit ako sa ferry kasama ang kotse para sa tatlong araw kong pag-ikot sa Yamaguchi. Kinabukasan pagkababa ko ng barko, pumunta ako sa Tsunoshima. Makulimlim ang langit at mas mabagsik ang dagat kaysa noong tag-araw. Napakalamig ng hangin sa Dagat ng Japan kaya kinailangan ko munang mag-ipon ng lakas ng loob bago buksan ang pinto ng kotse. Pero sadyang nagpunta pa rin ako dahil sa taglamig lang namumulaklak ang mga ligaw na narsiso sa paligid ng parola.

Naglakad ako palayo sa may-bayad na paradahan malapit sa parola; sinalubong ako ng hanging may dalang matamis na amoy. Dito't doon sa dalisdis ng Lighthouse Park, kumpol-kumpol na namumulaklak ang mga narsiso. Sabay-sabay na yumuyuko sa iisang direksiyon ang mga dahon nila kasabay ng ihip ng hangin. Inilapit ko ang mukha habang nakalagay pa rin sa bulsa ang mga kamay at pumikit. Unti-unting lumuwag ang mga pisngi kong naninigas sa lamig.

Paglakad ko palapit sa dagat, mas mababa at mas mabigat ang tunog ng mga alon kaysa noong narinig ko iyon sa tag-araw. May lumipad na puting bagay at dumikit sa scarf ko. Akala ko niyebe, pero bula pala. Kapag malamig at bumubula ang alon, tinatangay ng hangin ang mga bula—ito ang tinatawag na “bulaklak ng alon.” Nagbasa naman ako tungkol dito bago pumunta, pero nang lumipad iyon sa harap ko, mukha lang talaga itong niyebe. Iniabot ko ang kamay mula sa loob ng rehas at sinubukang sumalo ng isa. Pero agad na naglaho ang bula sa ibabaw ng guwantes ko. Akala ko nasalo ko na, pero wala na. Nainis ako kaya iniabot ko ulit ang kamay, pero ganoon din ang sumunod na bula. Pagsapit ng ikatlo, sumuko na ako at natawa.

Umakyat din ako sa parola habang maliwanag pa. Hanggang 16:30 lang ang oras ng pagbisita sa taglamig, kaya pumunta ako bago lumubog ang araw. Pagod na pagod ako sa 105 baitang noong tag-araw; ngayon naman, paakyat akong nakakapit sa hawakan kahit may suot na guwantes. Sa loob ng parola, hindi marinig ang ihip ng hangin sa labas—parang biglang nawala ang tunog nito. Paglabas ko sa tuktok, sinalubong agad ng malamig na hangin ang pisngi ko at napapikit ako. Sa kabila niyon, nakalatag ang dalisdis ng Lighthouse Park at ang magulong dagat sa taglamig.

Nagpasya akong maghintay hanggang dumilim. Umupo ako sa bangko sa Lighthouse Park at niyakap ng malamig kong mga kamay ang lata ng mainit na milk tea. Maya-maya, nagliwanag ang parola at marahan din itong tinanglawan mula sa ibaba. Noong tag-araw, minasdan ko ang dagat mula sa tuktok; ngayon, liwanag naman ng parola ang tumatama rito.

Unang nagbigay-liwanag sa dagat ang parola noong ika-9 na taon ng Meiji, at hanggang ngayon ay gumagana pa rin ito. Nang maisip kong naipasa ang tungkulin nitong magbantay sa dagat mula Meiji hanggang Reiwa, natagalan akong tumayo mula sa bangko. Nang maubos ko ang milk tea at mapansin kong ginaw na ginaw na ang mga daliri ko, saka ako bumalik sa paradahan. Sa pag-uwi, tinawid ko muna ang tulay at ipinarada ang kotse sa Amagase Park sa panig ng mainland bago lumingon. Pantay-pantay ang pagitan ng mga streetlight ng Tulay ng Tsunoshima; ang tulay na tinawid ko noong tag-araw ay naging hanay ng mga tuldok ng liwanag sa ibabaw ng dagat sa gabi. Mula sa tagsibol ng mga bulaklak ng canola, nakumpleto na ang isang buong ikot ng mga panahon. Walang nagbago sa tulay, pero sa bawat pagtawid ko, mas nakikilala ko ang islang ito. Sa susunod, baka kaya ko nang ipasyal ang iba sa islang ito.

Bumabasag ang nagngangalit na dagat sa taglamig sa mga bato at namumuti sa bula. Iniabot ng pangunahing tauhan ang kamay na may suot na mitten mula sa loob ng rehas ng daanang-pasyalan, nakangiti sa mga kumpol ng bula na tinatangay ng hangin. Humahampas sa hangin ang kulay-rosas niyang scarf at mahabang buhok.

Sa ilalim ng mabituing langit at buwan, nakatingala ang pangunahing tauhan sa Tsunoshima Lighthouse na may ilaw at naiilawan mula sa ibaba, habang magkabilang kamay niyang niyayakap ang lata ng mainit na milk tea. Naka-puting beanie, kulay-rosas na scarf at navy na down coat siya. Sa likuran ay ang dagat sa gabi at mga bundok sa kabilang pampang.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Tulay ng Tsunoshima sa gabi

Sa gabi ng Hulyo, habang gumuguhit ng landas sa dagat ang liwanag ng buwan, tinatawid ng pulang kotse na bukas ang bubong at nakasindi ang mga ilaw sa hulihan ang Tulay ng Tsunoshima patungo sa isla. Nasa harapan ang burol sa panig ng mainland at isang liwasan sa tabi ng dagat. — Isang gabi ng Hulyo, tumawid ulit ako sa isla—isang beses na lang. Papalapit ang magkakasinglayong streetlight, saka dumaraan sa likod ko; samantala, gumuguhit sa dagat ang tuwid na landas ng liwanag ng buwan.

Mga larawan ng lugar na ito12 larawan

Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Tagsibol
Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Tagsibol
Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Tag-araw
Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Tag-araw
Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Tag-araw
Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Tag-araw
Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Taglagas
Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Taglagas
Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Taglamig
Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Taglamig
Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Taglamig
Lalawigan ng Yamaguchi, Lungsod ng Shimonoseki · Tulay ng Tsunoshima sa gabi (Tag-araw)

Tingnan ang lahat ng larawan

Mga pagkaing kilala sa lugar

Kottoi squid ng Shimonoseki-Kitaura

Kensaki squid ang pagkaing ipinagmamalaki ng Tsunoshima. Kabilang dito ang “Shimonoseki-Kitaura Kottoi squid,” na kinikilala bilang pinakamataas na A rank. Kilala ito sa tamis at lambot ng laman. Kumain ako nito nang hilaw noong tanghalian sa tag-araw. Lalong tumatamis ang bawat nguya, at bumilis nang husto ang pag-abot ng chopsticks ko sa susunod na hiwa—nakakatawa na rin sa sarili ko. Kapag nagpunta ka sa Tsunoshima, tikman mo rin sana.

Mga lamang-dagat ng Tsunoshima

Bukod sa kensaki squid, kilala rin sa Tsunoshima ang sea urchin, horse mackerel, whitebait, wakame, at akamoku. Pusit pa lang ang natitikman ko; sa susunod, isa-isa kong susubukan ang iba pang lamang-dagat sa isla.

Tsunoshima pudding

May tindahan sa paligid ng Tsunoshima na pudding na pang-takeout lang ang tinda. Araw-araw, may iba't ibang pudding na gawa sa mga sangkap mula sa Yamaguchi Prefecture. Dinala ko ang binili ko sa biyahe kong sakay ng motorsiklo noong tag-araw at kinain sa paradahan sa itaas ng dalampasigan. Malamig at malasutla sa dila; narelaks pati ang mukha kong nainitan sa araw.

Kawara soba

Sinasabing makakakain din ng kawara soba, isang pagkaing kilala sa Yamaguchi, sa mga restawrang may tanawin sa paligid ng Tsunoshima. Noong biyahe ko sa taglamig, nalibang ako sa bango ng mga narsiso at sa mga bulaklak ng alon kaya tuluyan kong nakalimutan ang kawara soba. Sa barko pauwi ko lang naalala.

Mga tampok

1,780m na tulay na kumukurba para umiwas sa Hato Island

Nagdurugtong sa mainland at Tsunoshima ang Tulay ng Tsunoshima, na 1,780m ang haba at binuksan noong 2000. Kurbada ang tulay para umiwas sa Hato Island, at isa ito sa pinakamahabang tulay sa Japan na puwedeng tawirin nang walang bayad. Nang matapos ito, sinasabing pinakamahabang tulay ito sa Japan na nag-uugnay sa pulo at mainland sa pamamagitan ng pangkalahatang kalsada. Dahil sa kurba nito, unti-unting lumilitaw sa harap mo ang isla habang tumatawid ka. Kung tuwid ang tulay, hindi mo mararanasan ang ganitong tanawin.

Parolang puwedeng akyatin at lente ng unang antas na ginagamit lang sa 5 parola sa Japan

Unang nagliwanag ang Tsunoshima Lighthouse noong ika-9 na taon ng Meiji (1876). Isa itong estilong Kanluraning parola na gawa sa granito at may taas na 29.62m. Isa ito sa 16 na parola sa buong Japan na puwedeng akyatin; may makitid at matarik na paikot na hagdan na may 105 baitang. Limang aktibong parola lang sa Japan ang gumagamit ng lente ng unang antas, at isa na rito ang Tsunoshima Lighthouse. Noong 2020, ito ang unang aktibong parola na itinalaga bilang Mahalagang Pamanang Kultural. Itinayo ito sa ilalim ng gabay ng inhinyerong Briton na si R. H. Brunton, at ito rin ang unang estilong Kanluraning parola sa panig ng Dagat ng Japan. Sinasabing pinakamataas itong batong parola nang matapos itayo. Nang marating ko ang tuktok matapos akyatin ang 105 baitang at mapalibutan ng dagat saanman ako lumingon, biglang nawala ang pagod sa mga paa ko.

Puting dalampasigang nabuo mula sa mga kabibe

Nabuo ang puting buhangin sa Tsunoshima Ohama Beach nang madurog ang di-mabilang na kabibe sa loob ng napakahabang panahon. Medyo romantiko palang isipin na dating kabibe ang buhangin sa ilalim ng mga paa ko. Matao sa tag-araw dahil maraming naliligo sa dagat; binubuksan din ang Tsunoshima Ohama Campground sa panahong ito.

Impormasyon tungkol sa tulay

Paano makarating mula Tokyo

Mula Tokyo: Sumakay ng ferry papuntang Shin-Moji PortMga 35 oras ang biyahe mula Ariake, na dumaraan sa Tokushima
Mula Shin-Moji Port: Mga 73kmMga 1 oras at 20 minuto sakay ng kotse sa Kanmon Bridge at Chugoku Expressway, bukod sa iba pa
Mga interchange ng expressway: Ozuki IC at Mine IC (Chugoku Expressway)Mga 60 minuto sakay ng kotse mula sa alinman papuntang Tulay ng Tsunoshima
Paradahan bago ang tulay: Amagase ParkDumaan sa Prefectural Route 275 mula National Route 191. Libre ang paradahan nang 24 oras.

Tulay ng Tsunoshima

Haba: 1,780m
Taas na daraanan ng mga barko: 18m

Mula sa Amagase Park sa panig ng mainland, dadaan ka malapit sa Hato Island bago tumawid papuntang Tsunoshima.

6.5m ang lapad ng tulay. May bahagi itong may taas na 18m at lapad na 70m para makadaan ang mga barko. Tuwing nalalampasan ko ang pinakamataas na bahagi ng tulay, hindi ko maiwasang isipin kung paano dumaraan sa ilalim nito ang mga barko.