Pamamasyal sa kotse sa Tulay ng Akinada Tagsibol na may mga azalea at dagat sa pasukan ng isla

Tumawid kami sa Tulay ng Akinada at pumasok sa Isla ng Shimokamagari kasama ang kaibigan kong babae na kasama ko sa pagmamaneho. Balak naming tahakin ang Tobishima Kaido ngayon, pero sa mismong tabi muna ng tulay ang unang hintuan. Bumaba ako ng kotse sa Hardin ng Shirasaki at inayos ang manggas ng kremang cardigan ko.

Sa kaliwa ng landas ay mga bato at azalea; sa kanan naman, ang dagat. Huminto ako sa tabi ng mga bulaklak at dahan-dahang pinagmasdan ang isang palumpong. Nagpasya akong pumunta sa huling bahagi ng Abril dahil gusto kong makita ang mga azaleang ito. Mabuti na lang at hindi ko nilimitahan ang plano sa pagtawid lang sa dagat.

Nang tawagin ako ng kaibigan ko, itinaas ko ang mukha at nakita ang tore ng tulay sa kabila ng gazebo, mas mataas kaysa sa mga puno. Ang tulay na katatawid ko lang ay pinagmamasdan ko naman ngayon mula sa hardin. Kahit bahagi lang ng tore ang tanaw mula rito, malinaw na nasa pasukan ako ng isla.

Bulaklak ba o dagat ang isasama? Binago ko ang direksiyon ng pagkakatayo sa bawat kuha, at sa huli ay pinili ang larawang kasama ang dalawa. Ipinatong ko ang kamay sa laylayan ng mapusyaw na lilang palda at naghintay sandali sa landas. Sa larawang kinunan ng kaibigan ko, kasama pati ang tore sa likuran.

Bago tumuloy, pinag-usapan namin ang tanghalian. Habang bumabalik sa kotse, sinabi naming nakakaintriga rin ang manipis na udon ng Kure. Tumawid kami sa tulay papunta sa isla, tumingin sa mga bulaklak, at nag-usap tungkol sa mga susunod na plano. Ang pahingang ito sa Hardin ng Shirasaki ang naging simula ng paglalakbay sa Tobishima Kaido.