Tanawan ng Dagat ng Ulap ng Kastilyo ng Bitchū Matsuyama 2 alarm ang itinakda ko para makita ang kastilyo sa ibabaw ng hamog

Noong Mayo, nagpunta ako sa Okayama para sa isang gabing biyahe. Noong araw bago ako pumunta sa tanawan, nagmaneho ako mula Tokyo papuntang Okayama sa expressway sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong, at doon ako nagpalipas ng gabi. Sa kuwarto, binibigkas ko nang malakas ang pangalan ng bundok na kinaroroonan ng kastilyo para makabisado. Gagyūzan ang tawag sa kabuuan ng 4 na tagaytay: Ōmatsu-yama, Tenjin-no-maru, Komatsu-yama, at Maeyama. Nasa Komatsu-yama ang pangunahing tore ng kastilyo. Sa mga larawan ko pa lang nakita ang tanawang iyon, at gusto kong makita mismo kung ano ang tanawin kapag bagong sibol ang mga dahon at walang hamog.

Kinabukasan, habang papunta ako sa tanawan, nakita ko ang asul na karatula ng Pambansang Ruta 484. 4, 8, 4. Ang ganda ng pagkakasunod ng mga numero; napasabi tuloy ako, “Ang gandang numero.” Hindi ako nakakuha ng litrato, pero tanda na tanda ko ang kombinasyong iyon. Mula roon, umakyat ako sa daang-bundok habang sinusundan ang mga karatula. Sunod-sunod ang mga kurba, kaya sa bawat isa ay maaga akong nagmenor at tumingin sa labasan nito. Dahan-dahan akong umakyat sa ilalim ng mga bagong sibol na dahon habang nakabukas ang bubong. Kumalat sa loob ng kotse ang bango ng mga batang dahon.

Mga bandang 9:00 ng umaga ako nakarating. Mga 4 na kotse lang ang kasya sa paradahan malapit sa tanawan. Pumarada ako sa mas maluwang na paradahan mga 200 m pa sa unahan, saka naglakad pabalik sa pasukan. Malamig pa ang hangin kaya mabuti na lang at nag-hoodie ako. Biglang sumulpot mula sa gubat ang kahoy na tanawan, nakatukod sa mga haliging troso. Kastilyo ang sadya ko, pero hagdan at maliit na bubong ang una kong tiningala. Ipinatong ko ang kaliwang kamay sa rehas at ang puting sneaker sa unang baitang. Nasa kanang kamay ko pa rin ang smartphone; ibinaba ko muna ito para sariling mata ko ang unang tumingin.

Dalawang palapag ang kahoy na deck. Pag-akyat ko sa itaas, may maliit na bubong na nakapatong sa ibabaw ng mga puno sa kabilang bundok. Napasabi ako ng, “Ayan!” Pero doon pa lang nagsimula ang problema. Hindi ko makita kung saan naghihiwalay ang 4 na tagaytay na pinagsikapan kong kabisaduhin kagabi. Tagpi-tagping nagsasalitan ang mapusyaw at madilim na luntian; iisang tuloy-tuloy na alon lang ang tingin sa mga gulod.

Sandali akong nag-isip. Nasa Komatsu-yama ang pangunahing tore ng kastilyo. Kung ganoon, iyon ang bundok na may bubong na iyon. Ginawa ko iyong palatandaan at isa-isang binilang ang mga umbok sa guhit ng mga gulod habang sinusundan ko iyon ng daliri sa harap ng bakod na troso. Baka ito iyon, baka iyon naman. Walang taong magpapatunay kung tama ako, pero habang sinusundan ko ng daliri ang mga gulod, unti-unti kong nakita ang magkakahiwalay na bundok sa halip na basta isang hanay lang ng mga bundok.

Napakaliit ng bubong sa larawang kuha ko sa smartphone. Makikilala ko lang ang hugis kapag pinalaki ko pa ang kuha. Pero ako mismo ang nakakita sa bubong na iyon, kaya gusto ko pa ring itabi ang larawan. Balang-araw, aakyat ako sa kastilyo at titingnan mula sa ilalim ng bubong kung tama ang mga hula ko ngayon.

Pagbaba ko sa bayan ng Takahashi, bumili ako ng yubeshi sa Ten'nin-dō sa Higashimachi. Sinasabing nagsimula ang yubeshi ng Takahashi nang ihandog ito kay Katsu-tsune, ang ika-6 na pinuno ng pamilyang Itakura na namuno sa nasasakupan ng Matsuyama. Nang maisip kong ito ang minatamis na inihahatid noon sa panginoon ng kastilyong kakatanaw ko lang, naging mas maingat ang hawak ko sa pakete. Pagbalik ko sa kotse, kumalat sa loob ang bango ng yuzu pagkabukas ko sa balot na washi. Kinagat ko ang malambot at malagkit na kakanin. Banayad ang tamis, saka dahan-dahang umakyat sa ilong ko ang bango ng yuzu. Napasunod ako sa isa pa, tapos isa pa—at hindi ko namalayang binubuksan ko na ang pangatlong pakete sa upuan ng driver.