Hintuang Michi-no-EkiBayan ng Biei, Hokkaido
hintuang Michi-no-Eki Biei “Oka no Kura”
3 minutong lakad lang mula sa JR Biei Station. Ang bodega na yari sa batong Biei-nanseki at itinayo noong Taishō 6 ay isa na ngayong hintuang Michi-no-Eki, kung saan makakabili ka ng pagkain at mga gawang-kamay mula sa Biei. Bago pumasok sa tindahan, subukan mong ilapit ang mukha mo sa pader na bato. May maliliit na butil na kumikislap sa pader na mahigit 100 taon na.
Dito ko ikinukuwento ang mga pagbisita ko roon sa bawat panahon.
TagsibolHuling bahagi ng Abril
Makalipas ang 100 taon, kumikislap pa rin ang pader
Umaga sa huling bahagi ng Abril; may niyebe pa. Dumaan ako sa batong bodega sa tapat ng estasyon bago maglibot sa mga burol. Kahit patapos na ang Abril, parang taglamig pa rin ang hangin nang buksan ko ang pinto ng sedan, kaya napataas ang mga balikat ko sa ginaw. Mamaya na ako sisilip sa tindahan; iikot muna ako sa paligid ng gusali.
Habang sinusundan ko ng daliri ang abong pader, may kumislap. Baka guniguni ko lang, pero nang ilapit ko ang mukha ko, nakita kong may maliliit at malinaw na butil na nakabaon kung saan-saan. Quartz siguro. Sa bawat bahagyang pagkiling ko ng ulo, ibang mga butil ang kumikislap, para bang kumukurap ang pader. Mahigit 100 taon nang nakapatong-patong ang mga batong ito, pero ibinabalik pa rin nila ang mahinang sikat ng araw sa tagsibol.
Nabuo raw ang batong ito mula sa mga daloy ng abo at bato na dulot ng pagsabog ng Daisetsuzan. Nang mabalitaan kong kapareho nito ang bato sa gusali ng estasyon, lumingon ako sa estasyong nadaanan ko kanina—at bigla akong nakonsensiya sa paglampas doon. Hindi naman tatakas ang niyebe sa mga burol, kaya maglalakad muna ako nang 3 minuto papunta sa estasyon para silipin din ang pader doon. Kapag may bagay na gumugulo sa isip ko, kailangan ko itong alamin agad; kung hindi, hindi ako titigilan niyon hanggang gabi.
Tag-arawHulyo
Korokke muna o soft-serve?
Noong Hulyo, nagmotorsiklo ako sa mga daan sa burol. Paakyat, bahagya kong pinihit ang silinyador at biglang lumawak ang langit sa harap ko; pababa naman, bumungad ang susunod na bukid. Nakakatuwa ang paulit-ulit na pag-akyat at pagbaba—hindi ko namalayang lampas tanghali na pala. Ipinark ko ang motorsiklo sa harap ng batong bodega at naghubad ng helmet; dumikit sa noo ko ang buhok na basa sa pawis.
Bago ko pa inayos ang buhok, nahagip na ng mata ko ang salitang meryenda. Korokke na gawa sa mga sangkap mula sa Biei at soft-serve ice cream. Nagpasya akong isa lang ang bibilhin, pinag-isipan iyon nang halos 1 minuto, at sa huli pareho kong binili. Mas sayang pa ang 1 minutong pag-aalinlangan ko.
Kinagat ko agad ang bagong pritong korokke; malutong ang balot at napakainit ng laman. Napapikit ako at hinipan ko muna ang mainit na subo. Nang malunok ko iyon, pinalamig ko agad ang bibig ko sa soft-serve. Ngayon naman, kumirot ang ulo ko sa lamig, kaya korokke ulit. Habang punô ang mga kamay ko at salitan akong kumakain ng mainit at malamig, parang naglaho ang pawis ko kanina.
TaglagasHuling bahagi ng Oktubre
Pinili ko ang maliit na mangkok na kahoy matapos magpabalik-balik nang 3 beses sa harap ng estante
Noong naninilaw na ang mga larch sa mga burol, bumalik ako sa Biei sakay ng motorsiklo. Pagkatanggal ko ng helmet, dumampi sa batok ko ang malamig na hangin sa huling bahagi ng Oktubre at napakislot ako sa ginaw. Pumasok muna ako sa batong bodega para magpainit. May kahoy na larch mula sa Biei pati sa loob ng gusali. Habang pinagmamasdan ko ang mga kahoy sa mga haligi at kisame, parang nagkaugnay sa paningin ko ang hanay ng mga naninilaw na puno sa tagaytay na nadaanan ko kanina at ang kahoy dito.
Nasa mga estante ang mga mangkok na kahoy at seramika na gawa ng mga artisanong may pagawaan sa bayan. Mas magaan pala kaysa inaasahan ang unang maliit na mangkok na kahoy na hinawakan ko, at sakto ito sa magkabilang palad ko. Para makita muna ang iba bago magpasya, pumunta ako sa dulo ng estante, bumalik sa pinanggalingan ko, at pumunta ulit sa kabilang dulo. Matapos magpabalik-balik nang 3 beses, inamin ko sa sarili kong iyon pa rin ang nasa isip ko.
Inilabas ko sa supot ang mangkok at tiningnan ulit iyon sa tabi ng motorsiklo. Sa sikat ng araw sa taglagas, litaw na litaw ang mga guhit ng kahoy. Kapag nakauwi na ako sa kuwarto sa Tokyo, ano kaya ang ilalagay ko rito? Yogurt sa umaga kaya, o mga mani? Sa tuwing ginagamit ko ang mga pinili ko sa biyahe, bumabalik pati ang pakiramdam ng araw na iyon—kaya gusto ko silang iuwi.
TaglamigEnero
Ramen na may mais at butter sa araw na may niyebe—hanggang sa huling lagok ng sabaw
Enero. Dahil sa niyebeng naipon noong gabi, natabunan ng niyebe ang daan sa tapat ng estasyon. Dahan-dahan kong ipinasok sa paradahan ang pangalawa kong sasakyan—isang sedan na may four-wheel drive para sa panahon ng niyebe—at pinatay ko ang makina. Makapal din ang niyebe sa pulang bubong ng batong bodega. Manhid na sa lamig ang mga daliri ko, kaya bago pa ako bumaba ng kotse, napagpasyahan ko na: mainit na noodles ang tanghalian ko.
Ramen na may mais at butter sa Kōmugi Shokudō (restawran). Unti-unting natutunaw ang butter sa ibabaw ng sabaw, at punô ito ng mais. Mainit pa rin ang unang subo kahit hipan ko muna, pero hindi ako mapatigil sa pagkain. Niyebe sa labas, pero nang malapit na akong matapos, pinagpawisan na nang kaunti ang batok ko.
Paglabas ko matapos ubusin pati ang sabaw, tahimik pa ring bumabagsak ang niyebe. Tumayo ako sa tabi ng sedan, inilagay ang kamay sa tiyan, at nagpakawala ng mahabang buntong-hininga. Umangat ang puting singaw ng hininga ko saka agad naglaho. Bakit kaya parang umaabot hanggang pinakaloob ng katawan ang mainit na pagkain kapag kinakain sa malamig na bayan?
Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.
Tungkol sa hintuang Michi-no-Eki na ito
Noong Taishō 6, nagtayo ng 3 bodega ang kumpanyang Biei Sōko para pag-imbakan ng mga uri ng beans, gaya ng azuki at soybeans. Noong Heisei 18, ginawa itong pasilidad ng bayan, at noong 1 Marso Heisei 19, naging hintuang Michi-no-Eki ito. Dati, mga sako ng beans ang nakasalansan dito; ngayon, pumipili naman ng pasalubong ang mga naglalakbay. Kapag naiisip ko iyon, parang may kakaibang pakiramdam.
Nabuo ang batong Biei-nanseki sa mga pader mula sa naipong daloy ng abo at bato dahil sa pagsabog ng Daisetsuzan. Tinatawag itong rhyolitic tuff; makikita sa mata ang mga butil ng quartz, isa sa mga katangian nito. Minina ang bato sa distrito ng Murayama mula Taishō 5 hanggang bandang Shōwa 44, at malawak itong ginamit sa pagtatayo ng mga gusali at imprastraktura. Gawa rin sa kaparehong bato ang gusali ng JR Biei Station.
Larch mula sa Biei ang ginamit sa loob ng gusali, at event space ang ikalawang palapag. Doon ginaganap ang mga eksibisyon ng retrato at solo exhibition ng mga taong may kaugnayan sa Biei. Pagkatapos kong makita mismo ang mga burol, nakakatuwang silipin naman ang Biei sa pananaw ng iba.
Mga puwedeng gawin dito
Kōmugi Shokudō (restawran)
May mga pagkaing gawa sa mga sangkap mula sa Biei, gaya ng curry na tampok ang mga gulay ng Biei at ramen na may mais at butter. Tamang-tama kapag gusto mo ng nakakabusog na tanghalian.
Meryenda
May soft-serve ice cream at korokke na gumagamit ng mga sangkap mula sa Biei. Puwede mo silang kainin gamit ang isang kamay habang naglilibot sa mga burol. Ang saya ngang may meryenda sa biyahe.
Tindahan
Nasa tindahan ang mga gawang-kahoy at seramika ng mga artisanong may pagawaan sa bayan, mga produktong pinroseso mula sa ani, at mga pasalubong na dito lang mabibili.
Lokasyon
3 minutong lakad mula sa JR Biei Station. Nasa 1-chōme 9-21, Motomachi, Biei-chō, Kamikawa-gun, Hokkaido ito; may libreng paradahan at EV charging station.
Iba pang hintuang Michi-no-Eki at PA
Gusto mo pang magdagdag ng isa pang hintuan sa biyahe?
