Cape Chikyu Pudding muna, saka dagat sa kabila ng hagdan

Dumating kami ng kaibigan kong babaeng kasama kong magmaneho sa paradahan ng Cape Chikyu isang maaraw na umaga ng Agosto. Pagkaparada, tumingala ako at nakita ang malapad na hagdang paakyat sa pagitan ng mga pader na bato. May puting gusali sa likuran, napapaligiran ng luntiang mga puno. Hindi pa kita ang dagat mula rito, kaya nakakausisa kung anong tanawin ang naghihintay pagkaakyat.

Bago iyon, napagpasyahan kong kainin muna ang Muroran quail-egg pudding na dinala kong malamig. Naka-pink na dress at puting sneakers, tumayo ako sa tabi ng kotse at binuksan ang garapon. Sumandok ako ng isang kutsaritang malambot na pudding. Dahan-dahan kong ninamnam ang lasa ng itlog at cream, saka natawang sinabi sa kaibigan ko, “Mamaya na ang hagdan, ha.”

Espesyalidad itong gawa sa mga itlog ng pugo mula Muroran, at inaabangan ko ang teksturang natutunaw sa bibig na inilalarawan ng gumagawa. Masarap ding tikman sa paglalakbay sa mismong bayan ang pagkaing kilala mo na sa pangalan. Kahit maliit ang garapon, may oras pa rin para sa matamis na pahinga. Sa halip na magmadaling maglakad pagkababa sa kotse, parang mas bagay sa araw na ito ang ganitong simula.

Pagkatapos kumain at itabi ang garapon, ang gusto kong makita sa kabila ng hagdan ay ang malawak na abot-tanaw ng Karagatang Pasipiko. Nasa timog na dulo ng Tangway ng Etomo ang Cape Chikyu, kung saan nagpapatuloy ang mga bangin na mga 100m ang taas. Inaabangan ko rin ang unti-unting pagbabago ng tanawin mula sa hagdan sa harapan hanggang sa dagat. Habang nagkukuwentuhan kami ng kaibigan ko, naglakad naman kami patungo sa magandang tanawan.

Nasa 130m sa ibabaw ng dagat ang tanawan. Kapag humarap sa tubig, gusto mong sundan ang malayong abot-tanaw mula dulo hanggang dulo. Unang sinindihan noong 1920 ang puting Parolang Chikiu, kaya matagal na rin nitong pinagmamasdan ang dagat na ito. Tiningnan ko ang parolang may dagat sa likuran—iba ito sa puting gusaling nakita ko sa pasukan. Sa wakas, narito na ang tanawing naisip ko nang marinig ko ang pangalan ng tangway.

Nagsimula sa isang subo ng pudding, sinundan ng pag-akyat sa hagdan at pagtanaw nang malayo sa dagat ang umagang iyon. Nang sabihin ng kaibigan ko, “Parehong maaalala natin ang lasa ng bayan at ang tanawin sa tangway,” ganoon din ang pakiramdam ko. Pabalik sa paradahan, pati ang hagdang dinaanan namin sa pagdating ay naging bahagi na ng tanawin ng biyahe. Kung magtatagal nang kaunti sa Muroran, gusto kong tamasahin ang Cape Chikyu sa ganitong pagkakasunod.