Bihoro Pass Isla sa gitna ng lawa, at ageimo ng daanan sa bundok sa kamay ko

Isang hapon sa unang bahagi ng Oktubre, bumaba ako ng kotse sa Bihoro Pass. Suot ko ang kulay-rosas na quilted jacket at hawak ang supot ng ageimong pinili ko sa Michi-no-Eki. Habang papunta sa tanawan, lumitaw ang lawa sa kabila ng dalisdis na may mababang kawayan.

Malawak na nakalatag ang Nakajima sa gitna ng Lawa ng Kussharo. Mula sa baybayin hanggang sa isla, hanggang sa bundok sa likod nito—sa bawat paglayo ng tingin, mas nauunawaan ko ang lawak ng lawa. Hawak ko pa rin ang ageimo, pero sa tanawin muna ako nahumaling.

Pagkagat ko, malambot at mainit ang patatas sa loob ng batter. Sakto ang hangin ng taglagas sa pisngi at ang init sa bibig, kaya gusto ko ng isa pang kagat. Tumingin sa lawa, tikman ang patatas—oras itong puwedeng dahan-dahang namnamin ang dalawa.

525m daw ang taas ng tanawang ito. Kapag inalala ko ang daang dinaanan, saka tiningnan ang lawa, ramdam ang taas ng daanan sa bundok na kinaroroonan. Gusto ko ring pagmasdan ang mababang kawayan sa harap na gumagalaw sa hangin, matapos tumingin hanggang sa malayo.

May mga pagkakataong sa maagang umaga, kapag tugma ang mga kondisyon, lumilitaw ang dagat ng ulap na bumabalot sa lawa. Ngayon, malinaw ang lawa sa hapon, at napansin ko pati ang hugis ng baybayin ng Nakajima. Habang iniisip kung anong oras babalik, inaabangan ko na ang isa pang ageimo sa supot.