Nasa harap ko mismo ang malaking liko ng ilog sa mapa Pagmamaneho sa Tanawan ng Biwase sa isang umaga ng Setyembre, tanaw ang latian at dagat

Isang umaga sa unang bahagi ng Setyembre, ipinarada ko ang kotse sa Tanawan ng Biwase. May kalsadang tumatawid sa kabila ng paradahan, at sa lampas nito ay ang malawak at patag na latian. Kitang-kita ang malaking liko ng ilog; hindi ko inasahang ganito kalawak ang masisilayan ko nang maaga pa lang. May manipis na ulap ngayon, kaya umaabot ang banayad na liwanag hanggang sa malayong bahagi ng latian. Pinagsalubong ko sa harap ang magkabilang gilid ng berdeng jacket ko at nagpahinga sa tabi ng kotse.

Binuksan ko ang mapang papel para tingnan ang susunod kong dadaanan. Ilog Biwase ang nakikita ko sa harapan. Hinanap ko ang manipis na guhit sa mapa, saka tumingala, at nagulat ulit ako sa lawak ng tubig. Ang liko ng ilog at ang mga bahay na maliliit tingnan sa malayo—habang inihahambing ko ang puwesto nila, saka ko lang talagang naramdaman kung saang bahagi ako dumaan.

Ititiklop ko na sana ang mapa nang iangat ng hangin ang gilid ng papel. Dinaganan ko ito ng dalawang kamay at itinapat ang mga tupi, at hindi ko namalayang seryoso na pala ang mukha ko. Bahagya akong sumandal sa nakaparadang pulang kotse at binuksan ulit iyon. Mabuting naglaan ako ng oras dito para tingnan ang tanawin at daan, sa halip na magmadaling umalis. Umaabot din sa dulo ng manggas ng sweater ko ang malamig na hangin ng umaga.

Sa Tanawan ng Biwase, pagkatapos tingnan ang latian sa hilaga, maaari kang humarap sa kabilang direksiyon para makita ang Karagatang Pasipiko sa timog. Habang nakatingin ako sa liko ng ilog, gusto ko namang pumili sa mapa ng daan patungo sa dagat. Mukhang madaragdagan na naman ang mga gusto kong daanan sa road trip ngayon. Dahil ngayon ko pa lang nalaman kung gaano kalawak ang latian, lalo akong nasasabik makita kung anong tanawin ang naghihintay sa bandang dagat.

Pagtapos kong tiklupin ang mapa, naiisip ko na rin ang tanghalian. Sikat na pagkain sa Hamanaka ang hokkigai, isang uri ng kabibe, na isinasama sa kanin o niluluto sa mantikilya. Ngayon, hokkigai rice ang gusto kong abangan sa biyahe. Parang may dagdag na saya ang umagang pumipili ka ng susunod na daan at pagkain habang nakatanaw sa paligid. Tiningnan ko ulit ang liko ng ilog, saka itinabi ang mapa sa kotse at ipinagpatuloy ang pagmamaneho.