Lungsod ng Kawasaki, Prepektura ng Kanagawa–Lungsod ng Kisarazu, Prepektura ng Chiba

Magmaneho sa Tokyo Bay Aqua-Line 15.1 km sa ilalim at ibabaw ng dagat

Nagdurugtong ang Tokyo Bay Aqua-Line sa Kawasaki, Kanagawa, at Kisarazu, Chiba, sa rutang humigit-kumulang 15.1 km. Tunnel sa ilalim ng dagat ang halos 10 km sa panig ng Kawasaki, at tulay sa ibabaw ng dagat ang halos 5 km sa panig ng Kisarazu. Sa pagitan ng mga ito, may Umihotaru, isang hintuang napalilibutan ng dagat. Isang umaga ng taglamig, nakita ko sa tanawan ang Fuji na nababalutan ng niyebe at dali-dali akong pumunta sa teleskopyo para masilayan iyon nang malapitan. Pumili ka ng panahon at samahan mo akong magpahinga sa gitna ng dagat.

Kapag pinalitan mo ang tab ng panahon, mababasa mo ang mga puwedeng puntahan at ang kuwento ng biyahe ko. Tuwing tanaw ko ang paglubog ng araw sa tagsibol o ang mga ilaw sa gabi sa tag-araw, lalong ayaw ko nang umuwi. Piliin mo kung aling panahon ang gusto mong libutin kasama ko.

Isang babaeng nagmamaneho ng pulang kotse na nakabukas ang bubong sa tulay sa ibabaw ng dagat. Hinahampas ng simoy mula sa dagat ang mahaba niyang buhok; sa di-kalayuan ay tila nakalutang ang islang kinaroroonan ng Umihotaru, na parang puting barko.

TagsibolMarso

Binuksan ko ang bubong at tinawid ang 5 km na tulay sa dagat

Noong Marso, pumili ako ng araw na maaraw at mahina ang hangin bago pumasok sa Aqua-Line mula sa Kisarazu. Pagkalampas ng tollgate, dumiretso ang daan papunta sa ibabaw ng dagat. Mula rito hanggang Umihotaru, tulay na humigit-kumulang 5 km. Nang salubungin ako ng simoy-dagat sa kotse kong nakabukas ang bubong, malamig-lamig pa ang pisngi ko pero hindi ko napigilang mapangiti. Nakakatuwang isipin na talagang sa ibabaw ng dagat ako magmamaneho.

May mga kurba raw maging sa mga girder at haligi ng tulay para bumagay ito sa tanawin ng dagat. Nang marinig kong pinag-isipan pati ang hugis ng kalsadang tatawid sa dagat, lalo akong naudyukang tingnan iyon nang mabuti pagdating. National Route 409 ang tawag sa rutang ito ng Aqua-Line. Mahilig akong mangolekta ng mga karatula ng national highway, kaya gusto ko ring makahanap ng karatula para sa Route 409. Mamaya ko na pagmasdan ang tulay; tumingin ako sa harap, hinawakan nang mahigpit ang manibela, at nagpatuloy papuntang Umihotaru.

May nakita akong gusaling parang barko sa unahan. Iyon ang Umihotaru. Isla itong itinayo para pagdugtungin ang tunnel at tulay, at ito raw ang unang pahingahang itinayo sa ibabaw ng dagat sa Japan. Noong dumaan ako rito isang gabi ng tag-araw, hindi ko napansin ang karatula at tuloy-tuloy akong pumasok sa tunnel sa ilalim ng dagat. Ngayon, sinundan ko ang mga karatula papunta sa ikalawang palapag, kung saan naroon ang paradahan ng mga ordinaryong kotse na galing sa panig ng Kisarazu. Nang maiparada ko na ang kotse, gumaan ang hakbang ko papunta sa deck—sa wakas, matatanaw ko na ang dagat mula sa islang ito.

Paglabas ko sa tanawan, nakita ko ang Fuji sa kabilang ibayo ng dagat. May mga araw daw sa Umihotaru na eksaktong tumatapat ang papalubog na araw sa tuktok nito—ang Diamond Fuji. Nang malaman kong araw iyon, nagpasya akong maghintay hanggang hapon. Nang sumayad ang araw sa tuktok ng bundok habang papalubog ito, napahawak ako sa rehas. Totoong nagtapat ang mga iyon. Iyon lang ang nasabi ko sa isip ko; hindi ako makapagsalita at nakatitig lang ako, pigil ang hininga.

Pabalik ako sa Kawasaki kaya pumasok ako sa tunnel sa ilalim ng dagat. Kahit nakatingin ako sa harap at hawak ang manibela, bumabalik sa isip ko ang Fuji at ang araw na nakita ko kanina. Dati, nadaanan ko lang ang Umihotaru; ngayon, nasaksihan ko roon ang ganoong sandali. Pag-uwi ko, paulit-ulit kong naalala ang araw na tumapat sa tuktok ng bundok kaya hindi ako agad nakatulog.

Isang babaeng nakasandal ang mga braso sa rehas ng tanawan sa Umihotaru, nakatingin sa Diamond Fuji kung saan tumatapat ang araw sa tuktok ng bundok sa kabilang ibayo ng dagat. Umaabot sa dagat ang landas ng liwanag.

Mga puwedeng makita ngayong panahon

Ang halos 5 km sa panig ng Kisarazu ay tulay sa ibabaw ng dagat na tinatawag na Aqua Bridge. Makinis ang kabuuang anyo nito; may mga kurba maging sa mga girder at haligi. Habang tumatawid akong nakabukas ang bubong at sinasalubong ng simoy-dagat, gusto ko pang magpatuloy sa pagmamaneho sa ibabaw ng dagat kahit nakarating na ako sa Umihotaru. Pagkaparada ko at paglingon sa likod, gusto ko nang pagmasdan nang matagal ang tulay na dinaanan ko.
May mga araw sa Umihotaru na makikita ang Diamond Fuji, kapag tumapat ang araw sa tuktok ng Fuji sa paglubog nito. Noong 2025, Marso 10 ang araw na iyon. Nang makita ko iyon, eksaktong tumapat ang araw sa tuktok kaya hindi ko napigilang humawak sa rehas. Nang mangyari iyon mismo sa harap ko, hindi ko napigilang mapasinghap.
Puwede kang mag-U-turn sa Umihotaru mula sa panig ng Kisarazu o Kawasaki. Maaari kang bumalik sa dinaanan mo o magpatuloy sa unahan. Kapag binuksan ko ang mapa matapos magpahinga at pagmasdan ang dagat, bigla akong ginaganahang magmaneho pa nang kaunti. May saya rin sa pag-iisip kung saan susunod pupunta.

Isang babaeng nagmamaneho ng pulang kotse na nakabukas ang bubong sa tunnel sa ilalim ng dagat. Dalawang hanay ng mga kahel na ilaw ang umaabot sa unahan sa gabi; nakasuot siya ng puting kamiseta na walang manggas at nakatingin sa daan.

Tag-arawAgosto

Tunnel sa ilalim ng dagat—sa wakas, nakapunta rin ako sa Umihotaru

Isang dapithapon ng Agosto, sa pagkakataong ito mula sa Kawasaki ako pumasok sa Aqua-Line. Pagpasok ko sa tunnel, dalawang hanay ng ilaw ang umaabot hanggang sa malayo. Tunnel sa ilalim ng dagat ang halos 10 km sa panig ng Kawasaki, at umaabot sa humigit-kumulang 60 m sa ilalim ng lebel ng dagat ang pinakamalalim na bahagi nito. Iba ang kilabot na naramdaman ko sa karaniwang tunnel nang maisip kong dagat ang nasa ibabaw ng kalsadang ito. Tumingin ako sa unahan, hinawakan ang manibela, at tinungo ang Umihotaru.

Bago pa ako huminto sa Umihotaru noong tagsibol, minaneho ko na ang rutang ito isang gabi sa gitna ng tag-init. Hindi ko napansin noon ang karatula kaya nalampasan ko ang Umihotaru. Manipis ang suot ko at nakabukas ang bubong; mas malamig pala ang hangin sa gabi kaysa inaasahan ko, kaya hanggang pagdating ay nakayukot ako sa ginaw. Kaya nagdala ako ng kardigan ngayong gabi. Gusto kong pagmasdan nang maigi ang mga ilaw sa gabi mula sa lugar kung saan ko nakita ang paglubog ng araw noong tagsibol.

Paglabas ko sa tunnel at pagdating sa Umihotaru, sinundan ko ang mga karatula papunta sa ikatlong palapag, kung saan naroon ang paradahan ng mga ordinaryong kotse na galing sa panig ng Kawasaki. Nagpahinga muna ako bago lumabas sa tanawan; tuluyan nang dumilim ang langit. Sa kabila ng mamasa-masang hangin sa gabi, sunod-sunod ang mga ilaw ng bayan sa baybayin. Hindi rin napuputol ang hanay ng mga ilaw sa tulay hanggang bandang Kisarazu. Sa tunnel, pader at mga ilaw lang ang nakikita ko, kaya napasinghap ako nang biglang bumungad ang lawak ng dagat sa gabi. Matagal akong nakatayo sa harap ng rehas, hindi makagalaw.

Naglakad ako sa deck papunta sa panig ng Kawasaki, kung saan dikit-dikit na tanaw ang mga ilaw ng bayan. Mula sa ilalim ng mga ilaw na iyon, dumaan ako sa ilalim ng dagat para makarating dito. Pagpunta ko naman sa panig ng Kisarazu, tuwid na umaabot sa ibabaw ng dagat ang mga ilaw ng tulay. Nasisiyahan akong maikumpara mula sa magkabilang dulo ng deck ang dinaanan ko at ang tatawirin ko pa lang, kaya pabalik-balik ako roon nang ilang ulit.

Nagutom ako kaya bumili ako ng siopaong may halaan at dinala iyon sa deck. Nang hatiin ko sa dalawa ang malambot na siopao gamit ang magkabilang kamay, sumingaw ang bango ng dagat. Napapikit ako at naamoy ko muna iyon bago kumain. Hinipan ko para lumamig at kinagat; gusto ko agad ng isa pang subo. Isinuot ko uli ang kardigan at kumagat habang pinagmamasdan ang mga ilaw sa gabi. Dati, nilampasan ko lang ang lugar na ito; ngayon, nagpapahinga na ako rito nang ganito. Kahit naubos ko na iyon, ayaw ko pa ring umuwi.

Isang babaeng nakatanaw sa mga ilaw sa gabi mula sa deck, may nakapatong na kardigan sa mga balikat. Sa dagat, makikita ang repleksiyon ng tulay na tila guhit ng liwanag at ng mga ilaw ng bayan sa baybayin.

Sa tanawan sa gabi, hinahati ng isang babae sa dalawa ang umuusok na siopaong may halaan gamit ang magkabilang kamay, habang nakapikit at nilalanghap ang bango nito. Malabo sa likuran ang dagat sa gabi at mga ilaw sa baybayin.

Mga puwedeng makita ngayong panahon

Tunnel sa ilalim ng dagat ang halos 10 km sa panig ng Kawasaki, ang Aqua Tunnel; humigit-kumulang 60 m sa ilalim ng lebel ng dagat ang pinakamalalim na bahagi. Habang nakatingin ako sa unahan at hawak ang manibela, bumibilis ang tibok ng puso ko sa isip na narito ang dagat sa ibabaw ko. Para sa akin, bahagi ng kasiyahan ang sandaling bumaba ako ng kotse sa Umihotaru at makita ko ang dagat.
Bukas ang Umihotaru nang 24 oras. Sa gabi, masisiyahan ka sa tanawin at mga ilaw nito. Paglabas ko sa deck, tuloy-tuloy ang mga ilaw ng bayan sa baybayin at ng tulay sa kabilang ibayo ng dagat; napasinghap ako. Kahit kilala ko na ang dagat sa araw, hindi ko maiwasang mamangha uli sa tanawin sa gabi.
May mga pagkaing may halaan sa Umihotaru, gaya ng siopaong may halaan at ramen na may sabaw na tinimplahan ng asin at halaan. Hindi ko malimutan ang singaw at bango ng dagat nang hatiin ko ang siopao sa deck. Masaya ang pagsabay ng bawat subo sa pagtanaw sa mga ilaw sa gabi; kahit naubos ko na iyon, gusto ko pang manatili sa deck.

Isang pulang kotse na nakabukas ang bubong ang tumatawid sa tulay sa ibabaw ng dagat papunta sa Umihotaru habang papalubog ang araw; makikita mula sa likuran ang babaeng nagmamaneho, at hinahampas ng hangin ang buhok niya. Umaabot sa dagat ang ginintuang landas ng liwanag.

TaglagasOktubre

Tulay sa dapithapon at ang Kaze-no-Tō na nakatayo sa dagat

Isang hapon ng Oktubre, habang tinatahak ko ang tulay mula Kisarazu papuntang Umihotaru, nakita ko sa harap ko ang papalubog na araw. Umaabot ang liwanag sa dagat, at sa dulo niyon ay nakasilweta ang gusali ng Umihotaru. Sana huwag muna itong lumubog bago ako makarating sa deck. Gusto ko tuloy pagmasdan ang papalubog na araw sa ibabaw ng dagat nang hindi nagmamadali. Tumingin ako sa daan, hinawakan ang manibela, at nagpatuloy habang inaabangan ang tanawin pagdating ko.

May kaunting oras pa bago lumubog ang araw. Galing ako sa panig ng Kisarazu kaya sa ikalawang palapag ko ipinarada ang kotse. Dumaan muna ako sa Umi-megane — Aqua-Line Theater sa ikalimang palapag. May dalawang bahagi raw doon: isang gallery at isang lugar na may interaktibong karanasan. May bidyo rin tungkol sa kung paano unti-unting nabuo ang rutang ito. Hinukay ang ilalim ng dagat at nagtayo ng tulay sa ibabaw nito. Nang malaman kong unti-unting nabuo ang rutang palagi ko lang dinaraanan, bumilis pati ang lakad ko papunta sa deck.

Mula sa theater, nagmadali ako papunta sa tanawan sa panig ng Kawasaki. Dumarami raw ang tao rito kapag oras na ng paglubog ng araw. Pinagkrus ko sa likod ang mga kamay at tumingin sa dagat; may dalawang toreng parang layag sa tabi ng araw. Iyon ang Kaze-no-Tō. Nang malaman kong isa itong artipisyal na isla na itinayo para sa bentilasyon ng tunnel sa ilalim ng dagat, hindi ko na maalis ang tingin ko sa mga tore na dati ay hindi ko pinapansin.

Dumaraan din pala sa ilalim ng toreng iyon ang tunnel na tinahak ko noong gabi ng tag-araw. Noon, nakatingin ako sa hanay ng mga ilaw sa unahan habang nagmamaneho kaya hindi ko alam na may ganitong pasilidad sa ibabaw ng dagat. Habang pinagmamasdan ko ang tore sa harap ng papalubog na araw, parang nagtagpo sa isip ko ang alaala ng pagmamaneho sa ilalim ng dagat at ang tanawing nakikita ko ngayon. Nakapagtataka na kapag nalalaman ko kung paano itinayo ang daan, nagiging espesyal pati ang karaniwang biyahe ko.

Habang lumulubog ang araw sa abot-tanaw, unti-unting naglaho sa paningin ang hugis ng Kaze-no-Tō. Sinusuportahan ng tore ang rutang dinaanan ko sa ilalim ng dagat. Naantig ako sa tanawing inakala kong basta dapithapon lang. Sa isip ko, tahimik akong nagbigay-galang sa tore at pinanood itong unti-unting maglaho sa dilim. Gusto ko pa itong masulyapan nang isang beses bago umuwi kaya natagalan akong umalis sa deck.

Nang tuluyan nang dumilim, dumaan din ako sa malawak na pasilyong may tanaw sa dagat sa ikaapat na palapag. Isa itong pahingahang nababalutan ng salamin sa buong palibot, kung saan kita ang dahan-dahang galaw ng mga ilaw ng barkong naglalayag sa malayo. Matapos kong pagmasdan mula sa deck sa labas ang paglubog ng araw, tumingin naman ako sa mga ilaw ng barko. Naisip kong nagpapatuloy pa rin ang oras ko sa Umihotaru kahit lumubog na ang araw.

Isang babaeng nakatanaw sa dagat sa tanawan habang papalubog ang araw, magkahawak ang mga kamay sa likod. Nakatayo sa gitna ng dagat ang Kaze-no-Tō, isang toreng parang layag na may mga guhit na kulay indigo at puti.

Mga puwedeng makita ngayong panahon

Dumarami ang tao sa tanawan sa panig ng Kawasaki pagsapit ng paglubog ng araw. Naghintay rin ako rito at minasdan ang dagat hanggang lumubog ang araw at magdilim ang paligid. Kahit hindi ko na makita ang araw, hindi ako agad makaalis. Gusto ko pa kasing pagmasdan nang kaunti ang dagat na sinisinagan nito kanina.
May artipisyal na islang tinatawag na Kaze-no-Tō sa gitna ng tunnel sa ilalim ng dagat, na ginawa para sa bentilasyon. Palatandaan ang mga toreng hugis layag. Nang pagmasdan ko ito at maalalang sinusuportahan nito ang tunnel na dinaanan ko noong tag-araw, naalala ko pati ang matagumpay kong pagtawid sa dagat noon at naantig ako. Sa isip ko, tahimik akong nagbigay-galang sa tore habang dapithapon.
Ang malawak na pasilyong may tanaw sa dagat sa ikaapat na palapag ng Umihotaru ay pahingahang nababalutan ng salamin sa buong palibot. Tanaw mula roon ang mga barkong naglalayag at ang dapithapon. Kahit matapos kong pagmasdan ang paglubog ng araw mula sa deck sa labas, puwede ko pa ring ipagpatuloy ang pagtanaw mula rito. Gusto ko ring maglaan ng oras para magpahinga habang pinagmamasdan ang mga barko sa kabila ng salamin.

Isang babaeng nagmamaneho ng pulang kotse na nakabukas ang bubong sa tulay sa ibabaw ng dagat mula Umihotaru papuntang Kisarazu. Nakasuot siya ng puting ninit na sumbrero at kulay-rosas na bandana; nasa likuran ang isla ng Umihotaru at ang Fuji na nababalutan ng niyebe.

TaglamigEnero

Ang Fuji na nababalutan ng niyebe, tanaw sa kabilang ibayo ng dagat

Malamig ang hangin at maaliwalas ang langit nang magmula ako sa Kawasaki, dumaan sa tunnel sa ilalim ng dagat, at makarating sa Umihotaru isang umaga ng Enero. Galing ako sa panig ng Kawasaki kaya sa ikatlong palapag ako pumarada. Paglabas ko sa tanawan, halos manakit sa lamig ang pisngi ko. Kapag malinaw ang hangin sa taglamig, maganda raw makita rito ang Fuji. Pagtingin ko sa kabilang ibayo ng dagat, litaw na litaw ang Fuji na nababalutan ng niyebe; napahinto ako. Napakaganda nito kaya natigil pati ang kamay kong nag-aayos sana ng bandana.

Gusto ko itong makita nang mas malapitan kaya sumilip ako sa teleskopyo. Parang kita ko pati kung paano nagpatong-patong ang niyebe sa Fuji kaya tutok na tutok ang tingin ko. Nang iangat ko ang ulo at tumingin sa kabilang panig, may mataas ding tore sa malayong bayan. Tanaw ang buong Tokyo Bay mula rito, kaya gusto ko ring tumingin doon—ang dami kong gustong masilayan. Sumilip muna ako uli sa Fuji bago naghanap ng ibang tanawin.

Paglapit ko sa rehas ng deck, isang malaking barko ang dahan-dahang dumaan sa dagat sa ibaba ko. Dahil tuluy-tuloy ang daan ng mga barko sa dagat na ito, tunnel ang ginawa sa panig ng Kawasaki. Habang sinusundan ko ng tingin ang barko, naalala kong kanina lang ay nagmamaneho ako sa ilalim nito; napangiti ako sa kakaibang kiliting naramdaman ko.

May paliguan para sa paa sa North Cabin sa ikaapat na palapag. Hindi ito hot spring, pero mukhang magandang pampainit sa nanlalamig kong mga paa. Pero naka-tights ako ngayon kaya ipagpapaliban ko na lang ang pagbababad ng paa hanggang sa susunod na taglamig. Kung babalik ako rito kapag taglamig, kailangan ko nang pag-isipan kung ano ang isusuot ko para rito.

Bago naitayo ang rutang ito, halos kalahati ng Tokyo Bay ang kailangang ikutin para makarating mula Kawasaki hanggang Kisarazu. Umabot nang humigit-kumulang 20 taon ang pagsisiyasat at humigit-kumulang 10 taon ang konstruksyon. Dahil sa mga taong nagtayo sa rutang tinawag na “proyektong Apollo ng inhinyeriyang sibil,” nakatanaw ako ngayon sa Fuji sa gitna ng dagat. Uminit ang dibdib ko nang isipin ang tagal ng panahong kinailangan; mas gusto kong namnamin ang tanawing ito kaysa kanina.

Bago tumuloy sa Kisarazu, nilakasan ko ang heater, inayos ko uli ang pagkakabalot ng bandana, at binuksan ang bubong. Nang makarating ako sa tulay, dumampi sa pisngi ko ang malamig na hangin ng taglamig. Habang nakatingin sa unahan at hawak ang manibela, naalala ko ang Fuji na minasdan ko kanina sa teleskopyo. Sa tuwing nararamdaman ko ang lamig, bumabalik pati ang sandaling napahinto ako sa deck. Hindi ko akalaing magiging ganito kahirap kalimutan ang biyahe para makita ang dagat kapag taglamig.

Isang babaeng nakaturo sa Fuji na nababalutan ng niyebe sa kabilang ibayo ng dagat habang sumisilip sa teleskopyo sa tanawan. Nakasuot siya ng navy na down jacket, puting ninit na sumbrero at kulay-rosas na bandana; may mataas na tore sa malayong bayan.

Mga puwedeng makita ngayong panahon

Kapag maganda ang panahon, makikita ang Tokyo Tower, Tokyo Skytree at Fuji. Lalo itong malinaw sa mga araw ng taglamig na malinis ang hangin. Noong umagang nakita ko ang Fuji na nababalutan ng niyebe sa kabilang ibayo ng dagat, napahinto ako. Malamig ang hanging dumadampi sa pisngi ko, pero ayaw kong umalis sa tanawing iyon.
May 8 teleskopyo sa tanawan sa ikalimang palapag ng Umihotaru. Gusto kong makita nang mas malapitan ang Fuji kaya dumiretso agad ako roon. Habang pinagmamasdan ko iyon nang mabuti, parang nakikita ko pati kung paano naipon ang niyebe, at hindi ako mapakali sa pananabik na tuklasin naman ang tanawin sa ibang direksiyon.
Binuksan ang Tokyo Bay Aqua-Line noong 18 Disyembre 1997. Umabot nang humigit-kumulang 20 taon ang pagsisiyasat at humigit-kumulang 10 taon ang konstruksyon; tinawag din itong “proyektong Apollo ng inhinyeriyang sibil.” Habang pinagmamasdan ko ang dagat sa Umihotaru, umiinit ang dibdib ko kapag naiisip ko kung gaano katagal bago naitayo ang daan sa lawak ng dagat na ito. Napakalaking hamon pala ng rutang basta ko na lang tinatawid.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito9 larawan

Lungsod ng Kawasaki, Prepektura ng Kanagawa–Lungsod ng Kisarazu, Prepektura ng Chiba · Tagsibol
Lungsod ng Kawasaki, Prepektura ng Kanagawa–Lungsod ng Kisarazu, Prepektura ng Chiba · Tagsibol
Lungsod ng Kawasaki, Prepektura ng Kanagawa–Lungsod ng Kisarazu, Prepektura ng Chiba · Tag-araw
Lungsod ng Kawasaki, Prepektura ng Kanagawa–Lungsod ng Kisarazu, Prepektura ng Chiba · Tag-araw
Lungsod ng Kawasaki, Prepektura ng Kanagawa–Lungsod ng Kisarazu, Prepektura ng Chiba · Tag-araw
Lungsod ng Kawasaki, Prepektura ng Kanagawa–Lungsod ng Kisarazu, Prepektura ng Chiba · Taglagas
Lungsod ng Kawasaki, Prepektura ng Kanagawa–Lungsod ng Kisarazu, Prepektura ng Chiba · Taglagas
Lungsod ng Kawasaki, Prepektura ng Kanagawa–Lungsod ng Kisarazu, Prepektura ng Chiba · Taglamig
Lungsod ng Kawasaki, Prepektura ng Kanagawa–Lungsod ng Kisarazu, Prepektura ng Chiba · Taglamig

Tingnan ang lahat ng larawan

Mga pagkaing kilala sa lugar

Mga pagkaing may halaan sa Umihotaru

Itinatampok sa opisyal na website ng Umihotaru ang iba’t ibang pagkaing may halaan, gaya ng siopaong may halaan, curry na may halaan, soba na may halaan, ramen na may sabaw na halaan at asin, champon na may halaan, at pansit na ginisa kasama ng halaan. Nang hatiin ko ang siopaong may halaan na kinain ko, kumalat ang bango ng dagat kasabay ng singaw. Naamoy ko pa lang, hindi na ako makapaghintay kaya hinipan ko muna iyon para lumamig bago kagatin. Hindi ko malimutan ang lasa nito habang tanaw ang mga ilaw sa gabi; naiisip ko pa rin iyon pag-uwi ko.

Kanin na may lamang-dagat mula sa Bōsō

Sa Bōsō Kaisen-dokoro Kisarazu-an sa Umihotaru, puwede kang kumain ng mangkok ng kanin na may sariwang isda at iba pang lamang-dagat na huli sa Bōsō. Matapos kong namnamin ang bango ng dagat sa siopaong may halaan, gusto ko ring tikman ang kanin na may lamang-dagat. Naiisip ko pa lang kung ano ang kakainin ko sa susunod, gusto ko na namang dumaan sa Umihotaru. Puwedeng idagdag ang saya ng tanghalian sa pagtanaw sa dagat.

Mga tampok

15.1 km na nagdurugtong sa ilalim at ibabaw ng dagat

May habang humigit-kumulang 15.1 km ang rutang nagdurugtong sa Kawasaki, Kanagawa, at Kisarazu, Chiba. Sa kalagitnaan nito naroon ang Umihotaru, ang unang pahingahang itinayo sa ibabaw ng dagat sa Japan; tunnel sa ilalim ng dagat ang halos 10 km sa panig ng Kawasaki, at tulay sa ibabaw ng dagat ang halos 5 km sa panig ng Kisarazu. Tunnel ang ginawa sa panig ng Kawasaki dahil madalas dumaan ang mga barko sa dagat na iyon. Kapag pinagmamasdan ko ang mga barko mula sa tanawan, dama kong sa iisang dagat nagkakasabay ang rutang tinatahak namin at ang daan ng mga barko. Nakakatuwang isipin na mula sa ilalim ng dagat ay nakarating ako rito.

Proyektong Apollo ng Inhinyeriyang Sibil

Binuksan ang ruta noong 18 Disyembre 1997, matapos ang humigit-kumulang 20 taong pagsisiyasat at humigit-kumulang 10 taong konstruksyon. Binuo ang isang dambuhalang makinang panghukay, o shield machine, na may diyametrong 14.14 m para mahukay ang tunnel. Naghukay mula sa magkabilang panig at pinagdugtong ang mga tunnel sa ilalim ng lupa. Naka-display ang mismong talim nito (cutter face) sa panig ng Kawasaki sa unang palapag ng Umihotaru. Nang maisip kong iyon ang talim na naghukay sa tunnel na dinaanan ko, gusto ko ring tingnan nang mabuti ang talim na iyon. Habang mas marami akong nalalaman tungkol sa rutang pinagdugtong sa ilalim ng dagat, lalo akong nasasabik.

Islang nakalutang sa dagat, 650 m ang haba

Nakatayo ang Umihotaru sa artipisyal na islang 650 m ang haba at napalilibutan ng dagat sa buong 360°; isa itong hintuan sa expressway. Limang palapag ang gusali, at nasa una hanggang ikatlong palapag ang paradahan. May mga tindahan at restawran sa ikaapat at ikalimang palapag. Kapag bumababa ako ng kotse at lumalabas sa deck, ang paghinto ko para magpahinga ay nagiging oras para namnamin ang dagat. Sa gabi, napapahinto ako sa paghanga sa mga ilaw sa baybayin at natagalan akong umuwi kahit naubos ko na ang siopaong may halaan.

Datos ng ruta

Tokyo Bay Aqua-Line

Haba ng ruta: Humigit-kumulang 15.1 km
Pinakamalalim na bahagi: Humigit-kumulang 60 m sa ilalim ng lebel ng dagat

Mula Kawasaki Ukishima JCT, dumaraan ito sa tunnel sa ilalim ng dagat, Umihotaru at tulay hanggang Kisarazu-Kaneda IC. Mula sa ilalim ng dagat, umaakyat ang ruta hanggang sa ibabaw nito. Nang bumaba ako ng kotse sa Umihotaru, bumilis ang tibok ng puso ko sa lawak ng dagat na bumungad sa akin.

Ito ang mga bilang na nakasaad sa opisyal na website ng Umihotaru. May diyametrong 13.9 m ang tunnel at 80 km/h ang bilis na itinakda para sa disenyo nito. Ang rutang tinahak ko, kasama ang ganito kalaking tunnel, ay nasa ilalim pala ng dagat. Kapag pinagmamasdan ko ang dagat mula sa deck at iniisip kung paano ito ginawa, nagiging karanasang hindi ko malilimutan ang mismong pagtawid.