Tungo sa Chūgendaira Green Park Tanawin ang Yorii mula sa luntiang dalisdis

Noong panahon ng mga azalea sa bundok at bagong sibol na mga dahon sa Mayo, nag-day trip kami ng kaibigan kong babae sa Chūgendaira Green Park, kung saan matatanaw ang Yorii. Maaga kaming umalis ng Tokyo; nasa upuan siya sa tabi ko. Paglabas namin sa Hanazono IC ng expressway, mga 30 minuto na lang ang biyahe. Umakyat kami sa daan sa bundok sa umaga at ipinarada ang kotse sa libreng paradahan ng parke.

Pagdating namin malapit sa tanawan, biglang lumawak ang tanaw namin sa kabila ng mga puno. Mababa ang mga punong nakahanay sa dalisdis sa unahan, at sa likod nila ay makapal na gubat. Lampas pa roon, nakalatag ang bayan ng Yorii. Kanina, bundok ang nasa magkabilang gilid ng daan; mula rito, para bang nagdurugtong ang mga ito sa malawak na kapatagan.

Nagsuot ako ng kardigang kulay mint, mapusyaw na rosas na palda na may mga tiklop at puting sapatos. Bahagya kong pinagdikit ang mga kamay sa harap ng baywang; dumampi ang hanging pang-umaga sa mga dulo ng daliri ko. May maliit na rosas na bulaklak sa paanan ko. Yumuko ang kaibigan ko para silipin iyon, habang nakatingin naman ako sa bayan. Magkasama kami sa iisang lugar, pero magkaiba ang layo ng tanaw namin.

“Ang liit ng bulaklak dito, pero talagang namumulaklak,” sabi ng kaibigan ko. “Dito naman, tanaw ang buong bayan,” sagot ko. Kaya nagpalit kami ng puwesto. Mas manipis pala ang mga talulot nang yumuko ako para tingnan nang malapitan; tumatagos sa mga ito ang liwanag ng umaga. Samantala, bahagyang sumingkit ang mga mata ng kaibigan ko habang hinahanap niya kung hanggang saan umaabot ang kapatagang pinagmamasdan ko.

Nasa taas na tinatayang 370m ang tanawan sa Chūgendaira, at umaabot daw sa 180 digri ang lawak ng tanawin. Mula sa isang dulo ng tanawan hanggang sa kabila, sinusundan ng tingin ko ang malawak na tanawin—mula sa dalisdis ng bundok, papunta sa bayan at sa kapatagan sa likod nito. Sinundan ko ng mga mata ang makitid na daang paliko habang pababa sa dalisdis at may nakita akong ilang maliliit na gusali. Sa kabila niyon, naroon ang kumpol ng mga bahay sa bayan. Habang pinagmamasdan ko ang kapatagang umaabot pa sa malayo, sinabi ko sa kaibigan ko, “Ang lawak ng Kapatagang Kanto, ano?”

Pagkatapos naming magmasid sa bayan, naglakad-lakad pa kami sa parke na may lawak na 5ha. Presko sa lilim ng mga puno sa umaga, kaya mabuti na lang at isinuot ko ang kardigan. Bahagyang basa ang lupa sa tabi ng mga ugat; malambot iyon nang apakan ko gamit ang dulo ng sapatos ko. May daanang lakaran din sa Yorii na tinatawag na “Kaze no Michi.” Tinatayang 3.4km ito, nagsisimula sa tabi ng Fuppu River, dumaraan sa Nihon no Sato at nagtatapos sa Chūgendaira; nabuo raw ito noong ika-8 taon ng Heisei. May bahagi raw na tumatawid sa Fuppu River gamit ang mga batong tuntungan. Nang ikuwento ko iyon, nagyaya ang kaibigan ko na doon daw kami magkarera sa susunod. Seryoso kong sinagot na panglakad ang daan, hindi pangkarera. “Sakyan mo naman ang biro ko,” natatawa niyang sabi.

Nang magutom na kami, nagpasya kaming bumaba sa bayan. Karaniwang paninda ng Kishiden, tindahan ng mga kakaning Hapones sa tapat ng Tamayodo Station, ang mitarashi dango na ginagawa nila mula sa bigas na giniling sa umaga. Nagtitinda rin sila ng Kimi Shigure at Kanoko, kaya malamang pareho kaming mahirapang pumili. Pinatugtog ko ulit ang “ROUTE 1 - HAKONE (steam mix)” na pinakinggan namin sa daan sa bundok kaninang umaga, at nagsimula kaming bumaba habang nagtatalo kung ano ang bibilhin.