Boso Flower Line

Parola sa tagsibol, daan ng mga bulaklak sa tag-araw, dagat sa taglagas, at mga dilaw na bulaklak ng rapeseed sa taglamig. Mababasa mo ang mga kuwento ng pagmamaneho at paglalakad ko sa bawat panahon.

Sa liwasan sa paanan ng Parolang Sunosaki sa tagsibol, nakasuot ang pangunahing tauhan ng mint na ribbed knit top, puting cardigan at miniskirt, at itim na ankle boots. Hawak niya ang buhok sa isang kamay habang tumitingala sa puting tore. Nakababa ang kabilang kamay niyang may smartphone. Sa kabila ng mababang puting gusali at pader, makikita ang malawak na dagat.

TagsibolMaaraw na umaga, Abril–Mayo

Nang tumingala ako sa parola, gusto ko na ring pagmasdan nang matagal ang dagat

Isang umaga ng Abril, nagmaneho ako sa Boso Flower Line at dumaan sa Parolang Sunosaki. Ngayon, bukod sa daang may mga bulaklak, gusto ko ring makitang malapitan ang parola sa tabi ng dagat. Nang iparada ko ang kotse at magsimulang maglakad, pumasok ang hangin sa laylayan ng cardigan ko. Lalo tuloy akong nasabik na makita ang dagat.

Pagdating sa liwasan, nakita ko ang bilog na toreng tuwid na nakaangat sa likod ng mababang puting gusali. Iba ito sa pagtanaw mula sa kalsada—narito mismo sa harapan ko ang parola. Sinundan ko ito ng mata pataas, at hindi ko namalayang nakatingala na pala ako. Sa simpleng pagtingala sa toreng dati’y sa larawan ko lang nakikita, ramdam kong nakarating na talaga ako.

Tinangay ng hangin ang buhok ko sa pisngi, kaya marahan ko itong hinawakan sa isang kamay. Nasa kabilang kamay ang smartphone ko, pero nakababa pa rin iyon. Inilabas ko para kumuha ng larawan, pero naakit ako sa pagtingin sa tuktok ng tore. Bago isipin kung paano ko maisasama ang buong parola sa larawan, gusto ko munang tandaan ang taas nito gamit ang sarili kong mga mata.

Nang ilipat ko ang tingin sa dagat, nakita ko ang tubig na umaabot sa kabila ng mababang pader. Kanina, puro tuktok ng tore ang tinitingnan ko; ngayon, sa malayo naman. Habang nakatayo ako sa liwasan at dinadama ang hangin, medyo nanghinayang akong umalis patungo sa susunod na lugar. Natutuwa akong may mga lugar sa ruta ko na gusto kong pagtagalan nang ganito.

Pag-alis sa parola, dumaan naman ako sa Biwa Club sa Michi-no-Eki Tomiura sa isa pang bahagi ng araw na iyon. Ang inaabangan ko ay ang loquat soft serve sa Biwa Terrace. Sa unang subo, napahinga ako nang maluwag, at naalala ko pati ang hanging-dagat kanina. Gusto ko tuloy dahan-dahang namnamin ang susunod na subo. Tanawin muna, saka matamis—isa ito sa mga paborito kong pares.

Sa kotse pauwi, naalala ko ang mga sandaling nakatayo ako, nakatingala sa parola habang hawak ang buhok. Kahit ang sadya ng biyahe ay magmaneho sa isang daan, kapag bumaba at naglakad, mas maraming tagpong naiipon sa alaala pag-uwi. Sa susunod kong pagpunta sa baybaying ito, gusto kong huminto sa mga lugar na kukuha ng pansin ko, hindi lang basta dumaan.

Sa Boso Flower Line sa tag-araw, tumatakbo ang asul at puting motorsiklo sa tuwid na daang may mabababang taniman ng marigold sa magkabilang panig. Nakasuot ang pangunahing tauhan ng puti at navy na riding jacket, jeans, itim na boots at full-face helmet. Nakatingin siya sa unahan ng daan habang hawak ang manibela.

Tag-arawMaaraw na umaga, Hulyo–Agosto

Isang umagang nakamotorsiklo sa daan ng mga marigold

Isang umaga ng Hulyo, pumunta ako sa Boso Flower Line sakay ng asul at puting motorsiklo. Naka-puti at navy na riding jacket ako, jeans at itim na boots. Habang tumitingin ako sa daan sa likod ng visor ng helmet, sabik na akong makarating sa bahaging may hanay ng mga bulaklak ng tag-araw.

Paglabas ko sa tuwid na daan, nakita ko ang mga marigold sa mabababang taniman. Tuloy-tuloy ang mga bulaklak sa magkabilang gilid ng unahan ko; parang ibang daan ito kaysa sa nakita kong may dilaw na bulaklak ng rapeseed noong taglamig. Ganito pala kalaki ang pagkakaiba kapag bumalik ka sa parehong lugar sa ibang panahon. Kahit nakatingin lang ako sa unahan, kitang-kita kong may mga bulaklak sa daang tatahakin ko, at sumigla ang pakiramdam ko.

Hawak ko ang manibela sa dalawang kamay at nasa mga footrest ang paa habang nagpapatuloy ako. May mga puno sa kabila ng mga taniman, kaya kahit nasa baybayin ang biyahe, mga bulaklak at kalsada ang tanaw ko rito. Habang sinusundan ko ang puting guhit na nagpapatuloy sa malayo, naisip kong mabuti’t nagmotorsiklo ako papunta. Masaya na mismo ang mga sandaling tumatahak sa bahaging ito habang sinasalubong ang hangin.

Paglampas sa daan ng mga bulaklak, ipinarada ko ang motorsiklo para magpahinga, saka hinubad ang helmet. Habang umaandar, nasa unahan ng daan ang tingin ko, pero ngayong nakahinto, maaari ko nang dahan-dahang balikan sa isip ang mga tanimang dinaanan. Ang daang pinuntahan ko para sa mga bulaklak ng taglamig, ngayon ay tinatamasa ko sa motorsiklo sa tag-araw. Gusto kong ikuwento sa iba ang pagkakaibang iyon, at kusa akong napapangiti habang nagpapahinga.

Pagkatapos, sa isa pang hintuan, pumunta ako sa Biwa Terrace ng Biwa Club. Sa isang subo ng loquat soft serve, napabuntong-hininga ako sa malamig nitong haplos sa bibig. Kanina, sinasalubong ko ang hangin sa motorsiklo; ngayon, dahan-dahan kong ninanamnam ang soft serve. Pareho kong inabangan ngayong araw ang oras ng pagmamaneho at ang oras ng meryenda.

Pag-uwi, kapag naaalala ko ang daan sa tag-araw, ang mga taniman ng marigold ang unang pumapasok sa isip ko bago pa ang dagat. Iba ito sa mga dilaw na bulaklak ng rapeseed sa taglamig, at kasama sa alaala ang pakiramdam ng pagmomotorsiklo. Akala ko pumunta ako para makita ang mga bulaklak, pero ngayon, gusto kong ulitin pati ang buong oras ng pagdaan sa kalsadang iyon.

Sa Heisaura isang dapithapon ng taglagas, nakasuot ang pangunahing tauhan ng lavender na hoodie, denim shorts, opaque na tights at itim na boots. Nakatayo siya sa panig ng bakod na para sa mga naglalakad, nakababa ang smartphone habang nakatanaw sa dagat. Sa kabila ng mababang burol ng buhangin na may mga damong tumutubo sa baybayin at ng makitid na agos, makikita ang malawak na dagat at ang langit sa dapithapon.

TaglagasMaaraw na dapithapon, Oktubre–Nobyembre

Bago kumuha ng larawan, gusto ko munang pagmasdan pa ang dagat ng Heisaura

Isang dapithapon ng Oktubre, pagkatapos magmaneho sa Boso Flower Line, bumaba ako sa kotse at pumunta sa lakarang daan sa Heisaura. Naka-lavender na hoodie ako, denim shorts at makapal na tights. Gusto kong magtagal nang kaunti sa tabi ng dagat bago umuwi ngayon. Nag-iiba ang tunog ng hangin sa bawat hakbang, at para bang kusa nitong inaakay ang mga paa ko papunta sa dagat.

Nang lumawak ang tanaw ko sa kabila ng mga damo sa baybayin, nakita ko ang dagat sa pagitan ng mabababang burol ng buhangin. May makitid na agos sa isang lubog na bahagi ng buhangin, at sa kabila nito, dumarating ang mga alon. Ganito pala ang hugis ng lupain sa kabila lang ng kalsadang dinaanan ko sa kotse. Huminto ako sa panig ng bakod na para sa mga naglalakad at dahan-dahang pinagmasdan ang tanawing tuloy mula sa paanan ko hanggang sa dagat.

Nailabas ko na ang smartphone, pero nanatiling nakababa ang braso ko. Pumunta ako para kumuha ng larawan, pero sa panonood pa lang ng gumagalaw na mga alon, gusto ko nang manatili nang ganito nang kaunti pa. Kapag tumingin ako sa screen, iisipin ko na kung paano aayusin ang kuha; sa ngayon, gusto ko lang pagmasdan ang dagat sa harapan ko. Maganda ring magkaroon sa biyahe ng mga sandaling humihinto ka lang nang ganito.

Tinatamaan ng liwanag ng dapithapon ang dulo ng mga damo, at unti-unting humahaba ang mga anino ng burol ng buhangin. Tinitingnan ko ang hangganan ng langit at dagat, saka ibinabalik ang mata sa agos na malapit sa akin. Parang mas marami akong napapansin kaysa noong naghahanap ako ng puwestong kukunan ng larawan. Iniisip ko na ang oras ng pag-uwi, pero napapatagal pa rin ako sa dagat: hanggang dumating lang ang susunod na alon, sabi ko sa sarili.

Sa pahinga pagkatapos bumalik sa kotse, binuksan ko ang loquat jelly na pinili kong pasalubong sa Biwa Club. Sa isang subo, naalala ko pati ang mga sandaling tahimik akong nakatayo sa harap ng dagat. Bago ko tingnan agad ang mga larawan ngayong araw, gusto ko munang namnamin ang matamis na subong ito. Dahan-dahan akong kumain, inaalala ang daang minaneho ko at ang dagat na nakita ko matapos maglakad.

Sa pag-uwi, mas paulit-ulit na pumasok sa isip ko ang sarili kong nakababa ang smartphone sa harap ng dagat kaysa ang pagmamaneho sa daan ng mga bulaklak. Pumunta ako para may maiuwing tanawin, pero ang oras bago kumuha ng larawan ang pinakamahirap iwan. Saang panahon kaya ako maglalakad dito sa susunod? Parang may nadagdag na naman akong aabangan sa pagbabalik sa Heisaura.

Sa Boso Flower Line sa taglamig, tumatakbo ang pulang convertible sa tuwid na daang may tuloy-tuloy na mga dilaw na bulaklak ng rapeseed, kagubatan ng pine at mga palma. Nakasuot ng coat at scarf ang pangunahing tauhan at nagmamaneho gamit ang dalawang kamay. May nakatakip na loquat jelly sa panig ng upuan ng pasahero.

TaglamigMaaraw na araw, huling bahagi ng Enero hanggang huling bahagi ng Pebrero

Pagkatapos ng daan ng mga bulaklak, maglalakad naman patungo sa dagat

Isang umaga ng Pebrero, pumunta ako sa Boso Flower Line. May mapusyaw na dilaw na knit top sa ilalim ng coat ko at mainit na scarf sa leeg. Naghanda ako para sa isang araw ng pagmamanehong nakabukas ang bubong. Sa panig ng upuan ng pasahero, maayos kong ikinabit ang loquat jelly nang hindi inaalis ang takip, para kainin sa pahinga. Pareho kong inaabangan ngayon ang daan ng mga bulaklak at ang matamis na meryenda.

Pagpasok ko sa tuwid na daan sa tabi ng Heisaura, tuloy-tuloy ang mga dilaw na bulaklak ng rapeseed sa magkabilang panig sa unahan. Hawak ko ang manibela sa dalawang kamay at nakatingin sa unahan; kitang-kita kong nagpapatuloy sa malayo ang daan ng mga bulaklak. Ako na nakabihis para sa malamig na panahon, at ang mga bulaklak sa harapan. Masaya ang pares na iyon, at medyo iba ang pakiramdam ko kaysa sa karaniwang pagmamaneho sa taglamig.

Sa bahaging may hanay ng mga pine, nasa kabila ng mga puno ang dagat. Kapag sinabing nasa baybayin ang daan, naiisip kong tuloy-tuloy ang tanaw sa dagat, pero dito, nagpapatuloy rin ang tanawin ng mga bulaklak at kakahuyan ng pine. Pagkatapos tahakin ang kalsada at iparada ang kotse, gusto kong subukang lakarin ang daang papunta sa dagat ng Heisaura. Inaabangan kong marating sa sarili kong mga paa ang bahaging hindi ko makita mula sa kotse.

Sa pahinga bago lumabas para maglakad, binuksan ko ang takip ng loquat jelly. Kita ang prutas sa malinaw na jelly. Sumandok ako ng isang subo at napahinga sa malamig nitong haplos sa bibig. Kahit panahon ng paggamit ng heater, bagay pala ang ganitong meryenda pagkatapos tahakin ang daan ng mga bulaklak. Hindi ko minadali ang susunod na subo; kumain ako habang inaalala ang kalsadang dinaanan ko ngayon.

Habang naglalakad patungo sa baybayin, narinig ko ang tunog ng hanging naiiba sa naririnig mula sa loob ng kotse. Ang oras ng pagmamaneho sa daan ng mga bulaklak, at ang oras ng paglalakad patungo sa kabila ng kagubatan ng pine. Bahagi sila ng iisang paglalakbay sa Heisaura, pero magkaiba ang nadarama ko. Pagsapit ng pag-uwi, ako na pumunta lang para sa mga dilaw na bulaklak ay nag-iisip na kung saan ko susunod na ipaparada ang kotse para maglakad.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito4 larawan

Lungsod ng Tateyama at Lungsod ng Minamiboso, Chiba · Tagsibol
Lungsod ng Tateyama at Lungsod ng Minamiboso, Chiba · Tag-araw
Lungsod ng Tateyama at Lungsod ng Minamiboso, Chiba · Taglagas
Lungsod ng Tateyama at Lungsod ng Minamiboso, Chiba · Taglamig

Tingnan ang mga larawan

Mga gustong tikman sa paglalakbay

Loquat jelly

Ipinakikilala ang loquat jelly bilang pasalubong mula Minamiboso. Mayroon din nito sa Biwa Club sa Michi-no-Eki Tomiura. Nagdala ako para sa pahinga at ninamnam ito pagkatapos tahakin ang daan ng mga dilaw na bulaklak ng rapeseed.

Mga tampok

Mga 6km mula Ito hanggang Aihama

Napili ang bahaging mula Ito hanggang Aihama bilang isa sa 100 piling daan ng Japan. Gugustuhin mong magmaneho rito para masilayan ang tanawin ng daang hitik sa bulaklak at ng tuloy-tuloy na kagubatan ng pine. Kahit nakauwi na ako, nanatili sa akin ang impresyon ng pagdaan sa tuwid na kalsada.

Heisaura sa kabila ng kagubatan ng pine

Napili rin ang dalampasigan at ang kagubatan ng Japanese black pine na pumipigil sa paglipad ng buhangin bilang isa sa 100 piling tanawin ng puting buhangin at luntiang pine. Pagkatapos dumaan sa baybayin sakay ng kotse, lakarin ang daan papunta sa dagat para masiyahan sa parehong lugar sa ibang bilis.

Haba ng daan ng mga bulaklak

Kabuuang haba: Mga 46km
Bahaging kabilang sa 100 piling daan: Mga 6km — mula Ito hanggang Aihama

Tawag ito sa daang nagpapatuloy mula sa interseksiyong Shimomachi sa Lungsod ng Tateyama hanggang Wada-machi sa Lungsod ng Minamiboso. Pinili kong gawing sentro ng biyahe ang bahaging may mga dilaw na bulaklak ng rapeseed sa Heisaura.

Ang mga 46km ay ang kabuuang habang ipinakikilala sa pangalang ito ng daan; ang mga 6km naman ay ang bahaging mula Ito hanggang Aihama. Maaari mong libutin ang Minamiboso habang pumipili ng mga daang may bulaklak.