Day trip papuntang Bundok Akagi at Lawa ng Ōnuma: pritong smelt sa pampang na napalilibutan ng dahon ng taglagas at Akagi Shrine sa niyebe

Sa tagsibol, naglalakad ako sa kahoy na daanan habang hinahanap ang huni ng mga ibon; sa taglamig naman, dumadalaw ako sa dambana na nababalutan ng niyebe. Kahit iisang lawa lang, nag-iiba ang gusto kong puntahan kapag nagbabago ang panahon.

Isang babae sa Kakumanbuchi na napalilibutan ng bagong sibol na mga dahon, nakatayo sa kahoy na daanan papunta sa observation deck. Nakatali sa baywang ang riding jacket niya; puting ribbed na knit top at maong ang suot niya. Isinuklay niya sa likod ng tainga ang buhok at nakatingala sa puno kung saan nanggagaling ang huni ng ibon. Sa kabila ng patag na kahoy na deck ay may lawa at latian, at sa likod nito ang bundok na napalilibutan ng bagong sibol na mga dahon.

TagsibolHuling bahagi ng Mayo

Inakyat ko sa motorsiklo ang Prefectural Route 4 papunta sa lawa sa gitna ng bagong sibol na mga dahon at sa kahoy na daanang dinig ang huni ng mga ibon

Sunod-sunod ang mga liko sa paakyat na Prefectural Route 4. Bahagya akong bumabagal bago pumasok sa liko, at kapag itinutuon ko ang tingin sa labasan nito, kusang humihilig at muling tumitindig ang motorsiklo. Tuwing swabe ang galaw, mahina akong napapasabi ng “Ayos” sa loob ng helmet. Noong umaga ng huling bahagi ng Mayo, nag-day trip ako mula Tokyo papuntang Bundok Akagi sakay ng asul at puting motorsiklo. Habang paakyat, palamig nang palamig ang hangin, kaya ilang ulit kong naisip na tama lang na sinara ko ang harapan ng riding jacket ko.

Ipinarada ko ang motorsiklo sa paradahan sa silangang pampang ng Ōnuma at inalis ang helmet. Sa kabila ng lawa, bumungad ang mga bundok na nagsisimula pa lang tubuan ng mga dahon. Pareho naman siguro ang hugis ng mga ito noong nakita ko sila sa taglagas, pero ngayon, parang magaang tingnan maging ang bawat dahon. Sa ganitong kaliwanag na araw, sana mas huli ko na lang binalak umuwi. Kakadating ko pa lang, iniisip ko na agad ang pag-uwi. Ang aga-aga ko namang mag-alala.

Saglit na kumislap ang tubig. “Ay, gusto kong kunan iyon,” sabi ko sa sarili at itinaas nang pahalang ang telepono. Parang kasya sa kuha ang lawa at bundok, pero ang gusto ko lang itabi sa alaala ay ang sandaling iyon. Itinapat ko ang kamera sa bahaging kumikislap at kumuha lang ako ng isang larawan. Baka kasi kapag marami akong kinunan, hindi ko na matukoy mamaya kung alin ang sandaling iyon.

Itinago ko ang telepono at bumaba sa pampang. Kumikinang nang pino ang maliliit na alon sa pagitan ng mga bato. Noong taglagas, inaanod ng alon sa pampang ang mga nalaglag na dahon; ngayon, wala ni isang dahong lumulutang. Iba pala pati ang mga bagay na nasa ibabaw ng tubig depende sa panahon. Yumuko ako at isinawsaw ang mga daliri sa tubig, pero mas malamig iyon kaysa inakala ko kaya agad ko ring inalis ang kamay ko. Parang nagpapatuloy pa rin ang taglamig sa tubig ng lawa kahit Mayo na.

Pagkatapos sa lawa, naglakad ako papunta sa kalapit na latian, ang Kakumanbuchi. Uminit ako habang naglalakad kaya itinali ko sa baywang ang jacket. Noong taglagas ng 2024, inayos ang kahoy na daanan mula sa pasukan hanggang sa observation deck kaya wala itong baitang; madali itong lakaran kahit naka-boots. Sa bawat hakbang ko, may mahinang kalampag ang mga tabla sa ilalim ng paa ko, at sumisilip mula sa damo ang malalambot pang murang dahon. Sabi nila, mga 30 minuto lang ang pag-ikot sa buong latian, kaya nagpasya akong maglaan ng mas maraming oras sa observation deck kaysa sa paglalakad.

Nakinig akong mabuti sa deck at may narinig akong ibong umaawit sa kung saan. Isinuklay ko sa likod ng tainga ang buhok at hinanap ang pinagmumulan ng huni sa mga puno, pero hanggang dulo ay hindi ko nakita ang ibon. Iba ang katahimikan dito—parang niyayakap ako—kumpara sa lawak sa tabing-lawa. Kapag mag-isa akong naglalakbay, puwede akong tumigil nang matagal hangga’t gusto ko nang hindi iniintindi ang iba. “Hindi naman sa wala akong kaibigang puwedeng yayain,” palusot ko sa isip kahit walang nagtanong, habang pinagmamasdan ko sandali ang damo sa latian na sabay-sabay yumuyuko sa iisang direksiyon tuwing dumaraan ang hangin.

Pagbalik ko mula sa kahoy na daanan, may nag-iihaw ng yaki-manju sa harap ng isang kainan sa tabi ng lawa. Bakit ba ganoon katapang ang amoy ng matamis na miso kapag iniihaw? Akala ko busog na ako sa tanawin pa lang, pero pagkasinghot ko, biglang nagparamdam ang sikmura ko. Inabot sa akin ang isang tuhog at kumagat ako. Mabango at lasang-ihaw ang ibabaw, malambot naman ang loob. Palihim kong pinunasan ng likod ng kamay ang misong dumikit sa gilid ng labi ko.

Habang pabalik sa motorsiklo, naalala kong namumulaklak din sa timog-silangang Konuma ang mitsuba-tsutsuji at shiro-yashio sa katapusan ng Mayo. Itatabi ko na lang iyon bilang dahilan para sa susunod kong day trip. Bago isuot ang helmet, tiningnan ko ulit ang isang larawang kuha ko sa lawa, at naroon nga ang sandaling kumislap ang tubig. Mas mabagal akong bumaba sa Prefectural Route 4 kaysa sa pag-akyat ko. Sa bawat likong nilampasan ko, lalo akong napapalayo sa lawa, at medyo nanghihinayang ako.

Sa tabing-lawa tuwing tagsibol, napalilibutan ng mga bundok na may bagong sibol na dahon ang Lawa ng Ōnuma. Hawak ng babaeng nakasuot ng riding jacket at maong ang telepono nang pahalang. Nakatigil sa kanan ang asul at puting motorsiklo; may isang helmet sa upuan ng nagmamaneho.

Sa tabi ng Lawa ng Ōnuma sa Bundok Akagi tuwing tag-araw, nagsisimulang maglakad ang isang babaeng nakasuot ng puting tank top, khaki na cargo mini skirt, at itim na boots habang nakababa ang telepono. Nakatigil sa may sementadong bahagi sa kanan ang pulang kotseng nabubuksan ang bubong.

Tag-arawHulyo–Agosto

Inakyat ko ang bundok nang nakabukas ang bubong; ibinaba ko ang telepono at inikot ang lawa

Pagkababa ko ng kotse, ipinikit ko ang mga mata ko sa lamig ng hanging nanggagaling sa lawa. Umalis ako sa Tokyo noong umaga pa lang, pero napakainit na at parang nagbabaga ang balat ko. Tapos biglang parang hindi totoo ang init na iyon. Sabi nila, mga 7–8 digri na mas malamig dito kaysa sa sentro ng Maebashi, pero mas malamig pa roon ang hanging dumadampi sa mga bisig ko. Kung pulang kotseng nabubuksan ang bubong ang dala ko, baka tag-araw ang pinakamasayang panahon para pumunta sa Akagi.

Pagkababa sa expressway at pagpasok sa daan sa bundok, sunod-sunod ang mga likong may lilim ng mga puno. Binitawan ko nang bahagya ang silinyador bago ang liko, at marahan ko itong tinapakan ulit nang makita ko na ang labasan. Kapag walang bubong ang kotse, ramdam ko pati pagbabago ng temperatura ng hanging pumapasok sa bawat liko. Habang umaakyat, gumagaan ang hangin. Tinatangay ng hangin ang paborito kong kanta kaya tinaasan ko nang tig-iisang antas ang volume sa bawat paakyat na bahagi. Pagdating ko sa lawa at paghinto ng musika, saka ko lang narinig nang buo ang katahimikan sa paligid.

Mas malago na ang mga dahon sa mga bundok sa kabilang panig ng lawa kaysa noong pumunta ako noong tagsibol, at mas litaw ang hugis ng mga dalisdis. Inilabas ko ang telepono pero hawak ko lang iyon nang hindi tumitingin sa screen. Sinubukan kong pumuwesto para kumuha man lang ng isang larawan, pero tuwing kumikislap ang munting alon, napapatingin ako sa labas ng screen. Hindi ko na itinuloy ang pagkuha ng litrato at nagpasyang maglakad na lang.

Ibinaba ko ang kamay na may hawak na telepono at naglakad palayo sa tabi ng kotse. Bahagyang dumadampi sa mga binti ko ang laylayan ng panlabas na damit na itinali ko sa baywang sa bawat hakbang. Rinig na rinig ang yabag ng boots ko sa semento, at sa tabi ng tahimik na lawa, pati tunog ng mga hakbang ko ay malinaw. Nang maglakad ako sa tabi ng guardrail, parang mas malapit ang tubig kaysa noong nakatayo lang ako sa tabi ng kotse. Doon ko lang napansing mas malaki pala ang lawa kaysa sa inaakala ko.

Sabi nila, mga 60 minuto ang pag-ikot sa buong lawa. May mga bahaging sa kalsada ka maglalakad, kaya salit-salit kong tiningnan ang lawa at ang daan. Sa bahaging malapit sa tubig, may munting alon na pumapalakpak sa pagitan ng mga tambo. Napapahinto ako sa tuwing maririnig iyon. Kapag tinatakpan ng ulap ang araw, nawawala ang kislap sa tubig; kapag nakalusot na ang ulap, bumabalik ito sa buong lawa. Parang sumasabay din ang saya ko sa pagliliwanag at pagdidilim ng tubig.

Puwedeng umarkila ng mga bangkang de-padyak o de-sagwan sa kainan sa tabi ng lawa. Sumilip ako mula sa pampang at nakita kong baligtad sa tubig ang repleksiyon ng dalisdis ng bundok; parang puwedeng dumulas sa ibabaw niyon sakay ng bangka. Kalahati ng isip ko ay gustong sumakay, pero nahihiya naman ako kapag naiisip kong mag-isa akong pumapadyak. Sa huli, nanatili na lang ako sa pampang at tumingin sa lawa, at nagpasyang magsama ng iba sa susunod.

Kumain ako ng zaru soba sa kainan para sa tanghalian. Uminit ang katawan ko sa paglalakad, kaya ang sarap humigop ng malamig na soba. Sa bawat pagsawsaw nito sa tsuyu at paghigop, parang lumalamig ako mula sa loob. May inihaw ding iwana na may asin sa harap ng kainan, at mabango iyon. Busog na busog na ako pero hindi ko maalis ang tingin sa balat na may marka ng ihaw. Pinagpasyahan ko na: iyon naman ang oorderin ko sa susunod.

Bumalik ako sa kotse at umandar nang nakabukas pa rin ang bubong. Halos walang nadagdag sa mga litrato ko sa telepono kahit inikot ko na ang lawa. Pero malinaw ko pa ring naaalala ang lawak ng mga bundok at ang tubig na pinahinto ako para pagmasdan. Sa bawat liko habang pababa, unti-unting bumabalik ang init. Pagdating ko sa Tokyo, baka parang panaginip na lang ang lamig sa tabi ng lawa.

Sa tabi ng lawa, bahagyang malabo sa likuran ang lawa at luntiang tanawin ng tag-araw. Nakasuot ng puting tank top ang babae at isinasawsaw niya sa sawsawan ang malamig na soba na may yelo bago ito isubo.

Sa Torii Pass tuwing taglagas, nakangiti ang isang babaeng nakasuot ng camel na duffle coat habang hawak ang kuwelyo nito sa tabi ng bakod na kahoy. Nasa ibaba niya ang latian ng Kakumanbuchi, at sa gawing likod, makitid na tanaw ang Ōnuma sa pagitan ng mabababang bundok na nagbabago ang kulay ng mga dahon.

TaglagasBandang kalagitnaan ng Oktubre

Pritong smelt sa pampang na nababalutan ng mga dahon ng taglagas, at ang maliit na lawa na tanaw mula sa Torii Pass

Mainit pa ang unang kagat ko. Isang ihip lang ang ginawa ko, akala ko malamig na agad. Napalaki ko ang mga pisngi ko at napabuga ako ng maiikling hininga dahil mainit pa ang kinagat ko, habang nakatingala sa dalisdis na may mga dahon ng taglagas sa kabila lang ng lawa.

Noong kalagitnaan ng Oktubre, nag-day trip ako mula Tokyo sakay ng pulang kotseng nabubuksan ang bubong para makita ang mga dahon ng taglagas sa paligid ng Ōnuma. Habang umaakyat sa daan sa bundok, unti-unting namumula ang mga punong tanaw sa dulo ng bawat liko, kaya hindi ako makapaghintay na makarating sa lawa. Paglampas ko sa huling ahon, ipinarada ko ang kotse sa tabi ng lawa. Pagbukas ko ng pinto, pumasok sa kuwelyo ng coat ko ang malamig na hangin. Nang tumigil ang tunog ng makinang kanina ko pa naririnig, ang naiwan na lang ay ang marahang hampas ng maliliit na alon sa pampang.

Pagdating ko sa pampang, kitang-kita ko kung gaano kalapit ang mga dahon sa bundok. Unti-unti kong ibinaba ang tingin mula sa malayong gulod papunta sa dalisdis na umaabot hanggang sa gilid ng tubig. Balak ko sanang maglakad, pero nang kumalat ang amoy ng bagong pritong pagkain mula sa kainan sa tabing-lawa, hindi ko namalayang hawak ko na ang papel na plato ng bagong pritong smelt at nakabalik na ako sa tabi ng kotse.

Nang iangat ko gamit ang chopsticks ang isang maliit na isda, kitang-kita ang pinong balot na mumo ng tinapay. Kumagat ako. Kumaluskos ang balat, saka kumalat ang lasa ng isda. Lalo pang bumango ang bagong pritong pagkain sa malamig na hangin. Kumapit nang mahigpit ang kamay ko sa papel na plato dahil gusto ko nang kainin ang kasunod. Pumunta ako para makita ang mga dahon ng taglagas, pero hindi ko inakalang magiging alaala ko rin ang isang kagat na ito.

Pagkatapos kumain, naglakad ako sa tabing-lawa. Nagpatong-patong ang mga tuyong dahon sa ilalim ng paa ko, at marahang kumakaluskos ang mga ito sa bawat hakbang. Kaunting pagbabago lang ng puwesto, iba na rin ang ayos ng mga bundok sa tanawin. Nag-iiba ang panahon ng pamumula ng dahon sa Bundok Akagi depende sa taas, kaya mula huling bahagi ng Setyembre hanggang unang bahagi ng Nobyembre, may bahagi ng bundok kung saan makikita ang mga dahon ng taglagas. Alam kong pababa mula sa tuktok ang taglagas, pero hindi ko alam na ganoon pala ito katagal. Para bang isa-isang ipinapasa ng bundok ang panahon. At ngayon, ang paligid ng lawa naman ang nakatakdang mamula.

Bago umuwi, dumaan ako sa Torii Pass. Nilampasan ko ang ilang liko at ipinarada ang kotse sa paradahan malapit sa Kakumanbuchi. Habang naglalakad paakyat sa pass, mas matindi ang lamig ng hangin roon kaysa sa tabing-lawa kaya isinara ko ang coat hanggang sa pinakataas na butones. Mula sa pass na may taas na 1390m, tanaw sa ibaba ang Kakumanbuchi at Ōnuma. Mula roon, napakaliit ng lawa na kanina lang ay nasa tabi ko, napalilibutan ng mga dalisdis na puno ng mga dahon ng taglagas. Napatawa ako nang mag-isa. Aba, doon ako nag-ingay sa tuwa dahil sa pritong smelt.

Noong dekada 30 ng panahong Shōwa, may cable car na bumibiyahe sa pagitan ng pass na ito at ng Rihei Chaya sa paanan ng bundok. Nang maisip ko ang sasakyang dahan-dahang umaakyat sa mga dalisdis na may dahon ng taglagas, napaisip ako kung pinagmasdan din kaya noon ng mga tao ang parehong lawa mula sa pass na ito, at bigla kong nadama na para bang napalapit ako sa kanila. May posibilidad ding mabuo ang dagat ng ulap pagkatapos umulan o sa madaling-araw na malamig, kaya gusto kong bumalik sa pinakamaagang oras sa susunod.

Bago bumaba mula sa pass, tiningnan ko ang larawang kuha ko roon. Napakaliit ng Ōnuma sa gitna ng mga dalisdis na may dahon ng taglagas. Pinalaki ko ang larawan gamit ang mga daliri ko para hanapin kung nasaan sa larawan ang pampang kung saan ako kumain ng pritong smelt, pero siyempre, hindi ako mismo ang nakunan doon.

Sa tabi ng lawa, bahagyang malabo sa likuran ang mga dahon ng taglagas at ang liwanag sa tubig. Nakasuot ang babae ng camel na duffle coat at mapusyaw na lilang hoodie; inilalapit niya sa bibig ang pritong smelt sa hugis-bangka na papel na plato gamit ang chopsticks at hinihipan ito para lumamig.

Sa bakuran ng Akagi Shrine na nababalutan ng niyebe, nakatingala sa dambana ang isang babaeng nakasuot ng puting padded na coat at pantalon, scarf, at boots. May niyebe sa bubong at sa mga punong nakapaligid dito.

TaglamigEnero–Pebrero

Sa Akagi Shrine na nababalutan ng niyebe, mas nauna akong namangha kaysa humiling

Paulit-ulit kong naririnig ang marahang pagdurog ng niyebe sa ilalim ng mga gulong sa buong daan. Noong Enero, pumunta ako sa Bundok Akagi mula Tokyo para mag-day trip at dumalaw sa Akagi Shrine na natatabunan ng niyebe. Dahil magiging daang may niyebe ang dadaanan ko, ang pangalawang kotse ko ang dala ko ngayon: isang pulang sedan na may four-wheel drive, na nakuha ko pa lang noong taglagas. Ayon sa gabay, kailangang gumamit ng gulong pangtaglamig at umakyat sa Bundok Akagi sa Prefectural Route 4. Iyon din ang pinili kong daan.

Sa mga likong may natitirang niyebe, maaga akong nagpreno at dahan-dahan kong ipinihit ang manibela. Para sa akin, pinakamadali ang pagmamaneho sa niyebe kapag wala akong ginagawang biglaang galaw. Ramdam ko sa mga palad ko kung paano kumakapit nang husto sa niyebe ang mga gulong ng four-wheel drive, at unti-unting nawala ang tensiyon sa mga balikat ko na hindi ko namalayang naipon. Habang papalapit sa tuktok, mas tumataas ang niyebe sa tabi ng daan at halos wala akong kasalubong na kotse.

Ipinarada ko ang kotse sa paradahan ng Akagi Shrine. Sanay ako sa init sa loob ng kotse kaya napakibit-balikat ako sa ginaw paglabas na paglabas ko. Isinara ko ang harapan ng coat ko at itinaas ang scarf hanggang bibig. Pagpasok ko sa bakuran, nakita ko ang bubong na may niyebe at ang mga puno sa likod nito. Nakalimutan ko ang lamig at pinagmasdan ko ang buong haba ng bubong. May ilang kumpol pa ng niyebe sa mga sanga. Pumuti ang hininga ko sa hangin, at sa likod nito ay may narinig akong tipak ng niyebeng nahulog mula sa sanga.

Matagal nang may ritwal sa Akagi Shrine kung saan inihahandog ang mga salamin; mahigit 1,000 tansong salamin na ang inialay roon, sabi nila. May alamat din na tinawag si Akagi-hime sa piling ni Akagi Daimyōjin. Nang maalala ko ang mga kuwentong iyon sa bakurang tila sinipsip ng niyebe ang lahat ng tunog, biglang parang naging malapit sa akin ang mga kuwento ng malayong nakaraan.

Nagpunta ako para magdasal, pero bago pa ako makapag-isip ng hihilingin, nakatingin na ako sa bubong at langit. Nang seryoso kong pag-isipan kung ano ang hihilingin ko, unang pumasok sa isip ko: gusto kong bumalik sa Akagi. “Bakit ko ba tinatanong sa diyos ang tungkol sa susunod kong lakad?” saway ko sa sarili ko, saka pinag-isipan ko ulit.

Hinubad ko ang guwantes sa harap ng dambana at marahang pinagdikit ang mga palad ko. Agad nanlamig ang mga daliri ko, pero abala akong pumili ng iisang hiling kaya hindi ko na iyon inintindi. Sikreto na lang kung ano ang hiniling ko. Pagmulat ko at pag-angat ng mukha, naroon pa rin sa harapan ko ang bubong na may niyebe. Natuwa akong nakarating ako rito ngayong araw nang hindi nagmamadali.

Pag-alis ko sa bakuran, nanabik ako sa mainit na pagkain sa gitna ng malamig na hangin. Ibang-iba ang Akagi ngayong araw kaysa noong kumain ako ng bagong pritong smelt noong taglagas. Dumiretso ako sa kainan sa tabi ng lawa.

Hinubad ko ang panlabas na damit sa kainan at umorder ng okkirikomi udon na niluto sa palayok na may sabaw na miso. Nasa palayok ang malalapad na noodles, carrot, taro, shiitake, at sibuyas-dahon. Nang humigop ako ng sabaw mula sa mangkok, kumalat sa ilong ko ang amoy ng miso at uminit pati ang mga pisngi kong ginaw na ginaw. Hinipan ko muna ang noodles habang kinakain, at inubos ko pati ang sabaw. Nang lumabas ako, nagsisimula nang lumubog ang araw. Pumunta ako sa kotse para makababa sa Prefectural Route 4 habang maliwanag pa.

Sa Akagi Shrine habang bumabagsak ang niyebe, nakapikit at magkadikit ang mga kamay ng isang babaeng nagdarasal matapos hubarin ang guwantes niya. Naka-cream na padded jacket at scarf siya.

Sa isang kainan sa tabi ng lawa, nakaupo ang isang babaeng naghubad na ng panlabas na damit at nakasuot ng cream na knit top. Hawak niya sa dalawang kamay ang maliit na mangkok at nakapikit habang humihigop ng sabaw ng okkirikomi udon na niluto sa palayok. Nasa harapan ang palayok na may malalapad na noodles, carrot, taro, shiitake, at sibuyas-dahon.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Bundok Akagi sa gabi

Isang gabi ng taglagas, tanaw mula sa dalisdis na may dahon ng taglagas ang Ōnuma. May pulang kotseng nabubuksan ang bubong na bumibiyahe nang nakailaw ang mga headlight sa daan sa tabing-lawa. Sa kabila ng lawa ay anino ng Kurobi-yama; sa langit, ang Milky Way at manipis na buwan. — Mabagal akong nagmaneho sa daan sa tabing-lawa ng Ōnuma noong gabi ng taglagas. Litaw na litaw ang anino ng Kurobi-yama sa kabila ng lawa, at nakaarko sa itaas nito ang Milky Way.

Mga larawan ng lugar na ito11 larawan

Gunma Prefecture, Lungsod ng Maebashi · Bundok Akagi · Tagsibol
Gunma Prefecture, Lungsod ng Maebashi · Bundok Akagi · Tagsibol
Gunma Prefecture, Lungsod ng Maebashi · Bundok Akagi · Tag-araw
Gunma Prefecture, Lungsod ng Maebashi · Bundok Akagi · Tag-araw
Gunma Prefecture, Lungsod ng Maebashi · Bundok Akagi · Taglagas
Gunma Prefecture, Lungsod ng Maebashi · Bundok Akagi · Taglagas
Gunma Prefecture, Lungsod ng Maebashi · Bundok Akagi · Taglamig
Gunma Prefecture, Lungsod ng Maebashi · Bundok Akagi · Taglamig
Gunma Prefecture, Lungsod ng Maebashi · Bundok Akagi · Taglamig
Gunma Prefecture, Lungsod ng Maebashi · Bundok Akagi · Bundok Akagi sa gabi (Taglagas)
Gunma Prefecture, Lungsod ng Maebashi · Bundok Akagi · Taglagas

Buksan ang mga larawan

Mga pagkaing kilala sa Bundok Akagi na natikman ko

Pritong smelt

Kilala rin ang Ōnuma sa pangingisda ng smelt sa ibabaw ng yelo tuwing taglamig. Sa mga kainan sa tabing-lawa, may bagong pritong smelt. Maliit ang isda kaya puwede itong kainin nang buo, pati ang ulo; hindi mo na kailangang mag-alala sa mga tinik. Bago mo mamalayan, ubos na ang laman ng plato mo.

Okkirikomi

Isa itong tradisyonal na lutuing matagal nang kinakain sa Gunma, na kilala sa pagtatanim ng trigo. Hindi muna pinakukuluan ang malalapad na noodles; isinasama agad ang mga ito sa gulay at pinakukuluan. Kaya pinapainit nito ang katawan hanggang kaibuturan. Sa mga kainan sa tabi ng lawa, puwede itong kainin bilang udon na may sabaw na miso at niluto sa palayok.

Yaki-manju

Isa itong inihaw na manju na kilala sa Maebashi. May tinda rin nito sa harap ng kainan sa tabing-lawa, bagong hango sa ihawan. Kung mahilig ka sa matatamis, siguradong kulang sa iyo ang isang tuhog.

Mga tampok

Tanawin ang bundok mula sa pampang ng lawa sa tuktok

Ang Ōnuma ay isang lawa sa bunganga ng bulkan na nabuo sa mababang bahagi ng isang kaldera. Kapag tumayo ka sa pampang, hindi ka lang titingin pababa mula sa itaas; matatanaw mo rin ang mga dalisdis ng bundok na nakapaligid sa lawa. Nasa bundok ka na nga, nakatingala ka pa sa bundok—may kakaibang dating iyon.

Parkeng panlalawigan mula pa noong 1935

Binuksan ang Akagi Prefectural Park noong 8 Pebrero 1935. Ginawang parke ang buong bahaging nasa tuktok ng bundok, pati ang Ōnuma at mga latian. Mahigit 90 taon nang umaakyat ang maraming tao para makita ang lawang ito.

Impormasyon tungkol sa daan at paglalakad

Paano pumunta mula Tokyo

Mula Tokyo: Mga 180kmMga dalawa't kalahating oras sa kotse gamit ang expressway
Expressway: Kan-Etsu Expressway
Pinakamalapit na interchange: Akagi ICMga 25km, mga 35 minuto papuntang Ōnuma
Daan paakyat sa tuktok: Prefectural Route 4Mga 50 minuto mula sa Maebashi IC

Pag-ikot sa pampang ng Ōnuma

Palibot ng lawa: 4km
Altitud ng lawa: 1340m

Pagkatapos iparada ang kotse o motorsiklo, puwede kang maglakad sa paligid ng lawa at masdan ang mga bundok. Mga 60 minuto ang isang ikot.

Umakyat sa Prefectural Route 4 papunta sa bahaging nasa tuktok ng bundok. Paglampas sa mga liko, bubungad sa iyo sa tuktok ang napakalaking lawang ito.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Lungsod ng Tateyama at Lungsod ng Minamiboso, Chiba Boso Flower Line Sa tagsibol, titingala sa parola; sa tag-araw, magmomotorsiklo sa daan ng mga bulaklak. Sa taglagas, maglalakad patungo sa dagat; sa taglamig, magmamaneho sa gitna ng mga dilaw na bulaklak ng rapeseed. Kahit parehong Boso Flower Line, mas maraming saya ang matutuklasan kapag bumalik sa ibang panahon.

Yorii, Saitama Chūgendaira Green Park Ang Chūgendaira Green Park ay isang malawak na parke sa bundok ng Yorii, na may kabuuang lawak na 5ha at magandang tanawin. Sa isang maagang biyahe, dumaan kami roon kasama ang kaibigan kong babae; magkaiba pala kami ng gustong pagmasdan—ang mga azalea sa bundok sa malapit o ang kapatagan sa malayo.

Lungsod ng Futtsu, Chiba Tangway ng Futtsu (Futtsu-misaki) — Meiji 100-nen Kinen Tenbōtō Bago maglakad papunta sa tore, naglabas muna ako ng isang mani mula sa mga dala ko. Kuwento ito ng taglamig sa Futtsu-misaki, nang binasag ko ang balat nito sa gitna ng malamig na hangin.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan sa mapa ang Akagi Ōnuma (magbubukas sa bagong tab)

Mga opisyal na impormasyong pinagkunan

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan