Munting tunog ng pagbitak ng balat ng mani sa tabi ng dagat Taglamig sa Futtsu-misaki: pahinga muna bago maglakad papunta sa tore

Kasama ang kaibigan kong babae, nagtungo ako sa Futtsu-misaki sakay ng pulang sedan sa maaraw na araw ng taglamig. May suot akong navy coat at turtleneck na pangtaglamig sa ilalim. Ipinarada ko ang kotse sa Paradahan 3 at pinatay ang makina. Paglabas ko, katabi ko na ang dagat. Kawili-wili ang hugis ng tore sa di-kalayuan, kaya napatingin na ako roon bago pa man maglakad.

Bago maglakad, nagpahinga muna ako at nagmeryenda ng mani na dala ko. Pinisil ko ang balat ng mani sa ibabaw ng maliit na supot na papel. Pumutok ito sa isang malutong na tunog. Sa gitna ng tunog ng hangin at mga alon, malinaw ko pa ring narinig ang pagbitak malapit sa mga kamay ko. Kinuha ko ang butil sa loob at kinain; mabango ang inihaw na mani, kaya gusto ko agad kumuha ng isa pa sa supot.

Iniabot ko sa kaibigan ko ang supot, saka ko binasag ang balat ng isa pang mani. Sa may dagat, kumikislap ang liwanag, pero nakatingin muna ako sa mani sa kamay ko. Nang matapos akong kumain at tumingala, muli kong napansin ang magkakapatong na baitang ng tore. Kanina, para lang itong gusali sa malayo; ngayon, gusto ko nang lumapit at silipin ang hagdan.

Itinabi ko ang supot at naglakad sa daan sa tabi ng dagat papunta sa tore. Hinapit ko ang harap ng coat ko; bahagyang gumalaw sa hangin ang mahaba kong palda. Pagkatapos magpahinga sa tabi ng kotse, naglakad na ako para pagmasdan ang paligid. Habang lumalapit ako, unti-unting naging malinaw ang bawat baitang at haligi ng tore, kaya napahinto ako para masdan ito habang naglalakad.

Pagkatapos kong pagmasdan ang dagat, bumalik kami ng kaibigan ko sa kotse at ipinakita namin sa isa’t isa ang natitirang mani. Nang masabi ko sa kaibigan ko na hugis-Goyōmatsu pala ang tore, gusto kong lumingon ulit para tiyakin. Masaya ako sa pahingang iyon sa taglamig; naaalala ko kapwa ang malawak na tanawin ng dagat at ang munting balat ng mani na binasag ko sa palad ko.