Hakone, Prepektura ng Kanagawa
Hakone Talo ako nang husto sa paligsahan namin sa pag-ipon ng mga talulot.
Hindi ko na mabilang kung ilang larawan na ang kuha ko sa mga karatula ng National Route 1. Ito ang kalsadang pinakamaraming beses kong dinaanan paakyat mula Tokyo papuntang Hakone; kabisado na ng katawan ko pati ang pagkakasunod-sunod ng mga kurba sa ahon. Pero sa bawat balik ko sa Hakone, may nadidiskubre pa rin akong bagong pasyalan sa tabi ng daan. Nakakatuwang may tanawing hindi ko pa alam sa dulo ng pamilyar na ruta, kaya umaakyat ulit ako.
May araw na nagmamaneho ako papunta roon, at may araw ding iniiwan ko ang kotse sa bahay. Kapag hindi ako nagmamaneho sa Hakone, puwede akong tumingin sa bintana habang nasa biyahe—ibang klase ring sarap iyon.
TagsibolUnang bahagi hanggang kalagitnaan ng Abril
Iisang talulot para sa akin, ngiting-panalo para sa kaibigan ko
“Mas mabuting bumili muna ng pasalubong; tuntunin ko iyan sa biyahe,” sabi ko. “Hindi ka pa nga nakakarating sa tuluyan?” natatawang tanong ng kaibigan kong kasama sa biyahe. Isang gabi kami mamamalagi sa Hakone-Yumoto para manood ng mga sakura sa gabi. Mula Tokyo, nagmaneho ako papunta roon sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong, kasama ang kaibigan ko sa upuan sa tabi ko. At huli, dumaan kami sa National Route 1 papasok sa Hakone-Yumoto. Bago kami pumunta sa tinuluyan, bumili ako ng Yumochi sa sangay ng Chimoto sa kalyeng malapit sa istasyon, mga 5 minuto ang lakad mula Hakone-Yumoto Station. Nang marinig kong hango sa mga bato sa Hayakawa ang yōkan sa loob, lalo akong natuwa habang hawak ang supot—mga sakura sa tabi ng Hayakawa ang pupuntahan namin nang gabing iyon.
Nang palubog na ang araw, nagmaneho kami papuntang Miyagino. Binuksan ko ang mga headlight at umakyat sa daan sa bundok habang unti-unting dumidilim. Ilang ulit ko nang dinaanan ang ahong ito. Sa gabi, binagalan ko nang kaunti ang takbo kumpara sa araw at sinundan ng tingin ko ang bahaging naaabot ng mga ilaw ng kotse. Katabi ko, binibilang ng kaibigan ko ang mga ilaw sa bayan ng mga mainit na bukal. Ipinarada namin ang kotse sa bakuran ng tennis court na ginawang paradahan para sa mga pumupunta sa pag-iilaw ng mga sakura. Pagbukas ko ng pinto, malamig na ang hangin sa gabi. Alam kong malamig sa bundok kapag gabi, pero nagdala lang ako ng hoodie dahil naengganyo ako sa init noong araw. Samantalang ang kaibigan ko, naka-trench coat nang buong ayos.
Naglakad kami ng kaibigan ko sa Miyagino Hayakawa Tsutsumi sa gabi. Nang tumingala ako habang pinakikinggan ang agos ng ilog, umaabot hanggang ibabaw ng ulo ko ang mga sanga ng sakura na tinatamaan ng ilaw. Naputol ang kuwentuhan namin, at natahimik din ang kaibigan ko. May mga 120 punong Somei Yoshino raw sa tabi ng Hayakawa Tsutsumi.
May mga talulot na nalaglag mula sa mga sanga, at iniabot ng kaibigan ko ang palad niya. “Tingnan natin kung sino ang mas maraming mahuhuli.” Nakangisi siya na para bang sigurado nang mananalo. Sinikap kong tutukan ang mga talulot para mahuli ang mga iyon, pero habang sinusundan ko ang isa, may panibago na namang dumadapo sa paningin ko. Hindi agad nakaabot ang kamay ko.
Sa wakas, may isang talulot na nanatili sa palad ko, kaya inilapit ko iyon sa mukha ko. Napakaliit nito, pero may sariling hugis ang bawat talulot. Seryoso ko itong pinagmasdan, iniisip na paulit-ulit pala ang ganitong hugis sa mga sanga, nang ipakita sa akin ng kaibigan ko ang palad niya.
Di-hamak na mas maraming talulot sa palad ng kaibigan ko kaysa sa palad ko. Tinanong ko kung paano niya nahuli ang ganoon karami. Habang nakatitig daw ako sa mga bulaklak, sinasalo niya pala ang mga talulot. Saglit kong naisip na hindi yata patas iyon, pero kitang-kita sa mukha niya kung gaano siya kasaya sa pagkapanalo. Pati ako, kahit talo, napatawa nang malakas.
Pagkatapos ng paligsahan, napatingin ako sa ilog at nakita kong dumadaloy ang Hayakawa sa ilalim ng mga ilaw. Nasasalamin din sa tubig ang mga sanga, kaya parang may sakura sa ibabaw ng ulo ko at sa paanan ko. Magkatabi kaming nakinig lang sa agos ng tubig nang ilang sandali.
Habang nakikinig kami sa agos, ikinuwento ng kaibigan ko ang pinagmulan daw ng pangalang Miyagino. Sinasabing ipinangalan ito sa Miyagino sa Sendai dahil sagana raw doon ang hagi at magkahawig ang klima at anyo ng lupain sa dalawang lugar. Nakakagulat na tanyag ito sa mga sakura, pero sa hagi pala galing ang pangalan. Sinabi kong dapat bumalik kami kapag panahon naman ng hagi, at natawa siya: “May balak ka na namang makipagpaligsahan?” Hindi ko naman talaga iyon ang ibig sabihin, pero ngayong nabanggit na niya, gusto kong manalo sa susunod.
Tahimik kaming bumalik sa tinuluyan sa daan ding dinaanan namin papunta roon. Pagpasok ko sa kuwarto, isinuksok ko sa supot ng Yumochi ang isang talulot na itinabi ko sa palad ko. Talo ako sa paligsahan, pero malamang hindi ko malilimutan ang talulot na iyon at ang pagmumukhang panalo ng kaibigan ko.
Tag-arawKalagitnaan ng Hunyo hanggang kalagitnaan ng Hulyo
Iniwan ko ang kotse sa maulang umaga at hinabol ko ng tingin ang mga hydrangea mula sa bintana
Hydrangea Train ang pakay ko ngayon, kaya iniwan ko sa bahay ang kotse. Kapag nagmamaneho ako, kahit gaano kaganda ang mga bulaklak sa gilid mismo ng daan, kailangan kong tumingin sa harap. Ngayon, araw para tumingin sa gilid. Nagpalit ako ng ilang tren hanggang makarating sa Hakone-Yumoto sa isang maulang umaga, tapos sumakay ako sa Hakone Tozan Train dala ang maliit kong bag para sa isang araw na biyahe.
Walang nakatalagang upuan sa Hydrangea Train kapag araw, kaya pinili ko ang upuang katabi ng bintana. Mga 40 minuto ang biyahe papuntang Gōra. Di-nagtagal matapos umandar ang tren, may nakita akong hydrangea sa labas mismo ng bintana. Akala ko, malawak kong matatanaw ang kabundukan, pero mas malapit pala ang mga bulaklak kaysa inakala ko. Napadikit ang mukha ko sa bintana kahit nakaupo lang ako.
Sa likod ng mga patak ng ulan, magkakapatong ang mga bulaklak sa paningin ko, at kita ko pati hugis ng pinakamalapit sa akin. Itinaas ko ang daliri ko sa tabi ng bintana at sinundan sa salamin ang puwesto ng bulaklak, para bang sinasabi kong, “Dito namumulaklak.” Wala naman akong pinagsasabihan. Pagkalampas ng isang bulaklak, may panibago na agad. Habang sinusubukan kong tandaan ang nauna, nahuhumaling naman ako sa kasunod, kaya hindi ko mailabas-labas ang cellphone ko.
Humihina at lumalakas ang ulan, pati hugis ng mga patak sa bintana nagbabago. Kapag may namuong malaking patak, lumalabo ang mga bulaklak; kapag dumaloy iyon pababa, bumabalik ang hugis ng mga ito. Hindi ko akalaing magiging ganito kapayapa ang pagmasid sa ulan sa bintanang walang wiper. Kapag nagmamaneho kasi ako sa maulan na araw, bilis ng wiper at layo sa kotse sa unahan lang ang lagi kong iniisip.
Nagsimulang alagaan ng mga kawani ng tren ang mga hydrangea sa tabi ng riles noong Shōwa 30s, pagkatapos ng trabaho. Nang maisip kong ilang dekada na palang inaalagaan ng mga tao ang mga bulaklak sa labas ng bintana, biglang naging napakamahalaga sa akin ng bawat isa. Kahit ang mga talulot na nababasa sa ulan, may nag-aalaga pala taon-taon.
Pinakamaganda ang mga hydrangea mula kalagitnaan hanggang huling bahagi ng Hunyo sa paligid ng Hakone-Yumoto, at mula huling bahagi ng Hunyo hanggang unang bahagi ng Hulyo sa paligid ng Chokoku-no-Mori at Gōra. Habang paakyat ang tren sa bundok, nakita kong unti-unting nagbabago ang dami ng namumulaklak. Sagana ang mga bulaklak sa ibaba, pero paliit nang paliit ang mga kumpol habang tumataas kami. Parang nauna akong pumunta para masaksihan ang pag-akyat ng panahon sa bundok.
Tuwing may nakikita akong bulaklak sa bintana sa kabilang panig, gusto kong pumihit ang buong katawan ko, kaya medyo naging abala ako. Kung walang nakaupo sa tabi ko, baka palipat-lipat ako sa dalawang bintana. Kahit sa wakas ay naihanda ko na ang cellphone ko, mas napapatingin pa rin ako sa labas kaysa sa screen. Nagpasya akong mamaya ko na lang tingnan ang kuhang larawan.
Sa plataporma ng Gōra Station, hawak ang nakasarang payong, ipinadala ko sa kaibigan kong mahilig ding magmaneho ang mga kuha ko. “May araw ka palang hindi nagdadala ng kotse,” sagot niya. “Meron, kapag araw ng mga hydrangea,” seryoso kong sagot. Nakangiti akong mag-isa sa plataporma habang hawak ang payong. Mabuti na lang at tren ang pinili ko sa maulang umagang iyon.
TaglagasOktubre
Sinundan ko ang dilaw na kotse ng kaibigan ko papuntang Sengokuhara, saka dumiretso sa mga itim na itlog ng Ōwakudani
Dalawang kotse kaming bumiyahe papuntang Hakone para mamasyal sa damuhang susuki ng Sengokuhara, kasama ang kaibigan kong mahilig ding magmaneho. Gusto kong maglakad sa liwanag ng umaga, kaya maaga akong umalis sa Tokyo. Nagkita kami ng kaibigan ko sa may Odawara, at nang pumasok kami sa National Route 1 mula roon, gaya ng nakagawian, nauna ang dilaw na kotse ng kaibigan ko. Siya palagi ang nangunguna. Sumunod naman ang pula kong kotse.
Pinakapamilyar sa akin ang ahon ng National Route 1. Pero iba ang takbo ko kapag may nauuna sa akin. Kapag bahagyang bumabagal ang dilaw na kotse bago ang kurba, inaapak ko rin ang preno. Kapag bibilis na ulit ang kaibigan ko pagkalampas ng kurba, mahinahon akong sumusunod nang hindi nagbabago ang pagitan namin. Kapag sabay kaming umaakyat at hindi nagbabago ang layo ng dalawang kotse, natutuwa ako—kahit wala kaming sinasabi, pakiramdam ko magkasama talaga kami sa biyahe. Sa Miyanoshita, lumipat kami sa National Route 138. Sa sangandaan ng Sengokuhara, lumiko kami papasok sa Prefectural Route 75 at lumitaw sa paningin ko ang susuki sa buong dalisdis. Habang nakatingin ako sa mga ilaw ng preno ng dilaw na kotse sa unahan, hindi ko mapigilang mapansin ang mga gintong uhay na kumakaway sa gilid ng paningin ko.
Lagpas alas-9 na nang iparada namin nang magkatabi ang dalawang kotse sa pansamantalang paradahan para sa mga turista ng Sengokuhara Water Purification Center. Pagpasok namin sa daanang lakaran, umaabot hanggang dulo ng daan ang mga uhay na sinisinagan ng araw sa umaga. Kakasimula pa lang naming maglakad, pero napahinto na ako—napalibutan na agad kami ng ganitong tanawin. Malamig pa ang hangin sa umaga, kaya hinila ko pababa ang manggas ng cardigan kong kulay krema hanggang matakpan ang likod ng mga kamay ko.
Nauna nang maglakad ang kaibigan ko at lumingon mula sa medyo malayo. Kinawayan niya ako at sinabing, “Dito!” Gusto ko na sanang sumunod, pero tuwing umiindayog ang mga uhay sa paligid niya, doon napupunta ang tingin ko. May mga uhay din sa tabi mismo ng mukha ko, at mas malinaw ko silang nakikita rito kaysa noong pinagmamasdan ko sila mula sa malayo. Dapat hinahabol ko siya, pero bumagal na naman ang lakad ko.
Nasa hilagang-kanlurang paanan ng Mount Daigatake ang damuhang susuki. Dati raw itong taniman ng kaya, damong ginagamit sa bubong; nang malaman ko iyon, biglang nagmukhang gamit sa araw-araw ang mga uhay sa harap ko. Muling sinimulan ang pagsusunog sa bundok noong 1989 para hindi ito tubuan ng mga puno. Mula sa dalisdis na sinusunog sa simula ng tagsibol, tumutubo pagsapit ng taglagas ang ganito kataas na mga uhay. Hindi lang pala ito magandang tanawin; may mga taong nag-aalaga rito taon-taon.
Nang maabutan ko ang kaibigan ko, natawa siya at tinanong kung ano ba ang tinitingnan ko kanina pa. “Susuki,” sagot ko. “Alam ko,” mabilis niyang sagot. Mukhang alam niyang mabagal ako maglakad pauwi, kaya sa pagkakataong ito, hindi niya ako minadali at naghintay siya nang kaunti sa unahan.
Pagbalik namin sa paradahan, ipinakita sa akin ng kaibigan ko ang cellphone niya. Nandoon ang kuha sa akin habang hinahabol ko siya nang nakabuka ang dalawang braso. Nang tanungin ko kung kailan niya pa iyon nakuhanan, ngumisi siya at sinabing, “Habang hinihintay kita nang paulit-ulit.” Ipinadala niya sa akin ang larawan, at umalis ulit kami sa paradahan na sinusundan ko ang dilaw niyang kotse.
Dumaan din kami sa Ōwakudani, malapit sa Sengokuhara. Mga itim na itlog ang pakay namin. Itim na itim talaga ang balat, pero kapag binalatan mo, ordinaryong puting nilagang itlog pala ang laman. Sinasabing humahaba nang 7 taon ang buhay sa bawat itlog. Pagkatapos kong ubusin ang isa, dumukot ako para kumuha pa ng isa at tinawanan ako ng kaibigan ko: “Ang takaw mo naman.” Seryoso kong kinuwenta at sinabing, “14 na taon kung dalawang itlog,” kaya lalo siyang natawa. Sa National Route 1 pauwi, nasa unahan na naman ang dilaw niyang kotse. Habang pababa kami ng ahon, pakiramdam ko nakakuha ako ng 14 na taong sigla.
TaglamigEnero–Pebrero
Pagkatapos kunan ng larawan ang Mount Fuji at ang torii, sinundan ko ang kasaysayan ng lawa
Isang araw na biyahe papuntang Motohakone sa umaga ng taglamig. Mount Fuji sa kabila ng Lake Ashi at ang torii na nakatayo sa lawa ang gusto kong makita. Iniwan naming dalawa ng kaibigan kong mahilig ding magmaneho ang kani-kaniya naming kotse at sumakay kami ng tren hanggang Hakone-Yumoto. Gusto naming pagmasdan nang magkasama ang tanawin mula sa bintana ng bus na bumababa papunta sa lawa. Kapag hindi ako nagmamaneho, nakaupo rin ako sa tabi ng bintana. Mula Hakone-Yumoto, sumakay kami ng bus papuntang Hakone-machi at bumaba sa Motohakone-ko.
Pagkababa namin sa bus at pagharap ko sa lawa, sabay kong nakita ang Mount Fuji na nababalutan ng niyebe at ang torii na nakatayo sa lawa. May hawak akong tasang papel na may mainit na inumin. Ramdam ko pa rin ang init kahit may suot akong guwantes na panglamig, at malaking ginhawa iyon sa malamig na hanging tumatawid sa lawa. Mas magkalapit pala sa tanawin ang torii at Mount Fuji kaysa inaakala ko. Nasa likod pa ng mga bundok sa kabilang pampang ang Fuji, pero katabi ito ng torii sa harapan, parehong nakapaloob sa iisang tanawin. Bakit kaya napakagaan sa dibdib kapag nagmumukhang magkasinglaki ang malalapit at malalayong bagay na magkatabi sa iisang tanawin?
Medyo malayo sa akin, hawak na ng kaibigan ko ang cellphone niya para kumuha ng larawan. Inilipat ko sa isang kamay ang tasa at inilabas ang cellphone ko. Kumuha ako ng isang larawang malaki ang Mount Fuji at isa pa na mas malawak ang lawa, at bahagya akong lumipat ng puwesto para sa bawat kuha. Nang ikumpara ko sa screen, maliit ang torii sa gilid ng larawang pinalaki ang Fuji, samantalang mukhang mas malayo ang Fuji sa larawang mas malawak ang lawa. Mamaya na lang ako magpapasya kung alin ang mas gusto ko—sa tren pauwi.
Pagkatapos kong kumuha ng mga larawan, pinagmasdan ko ang kabuuan ng lawa. Nabuo raw ang Lake Ashi nang harangan ng mga guho ng lupa at bato mula sa pagguho ng bundok ang dating daloy ng Hayakawa. Hayakawa iyon mismo, kung saan kami nanood ng mga sakura sa gabi noong tagsibol. Hindi ko akalaing magkaugnay pala ang pampang na nilakad namin habang hinahabol ko ang mga talulot sa saliw ng agos at ang malawak na lawang ito.
Sa lumang tala ng mga paglalakbay na Tōkan Kikō noong 1242, tinawag itong Ashino Umi. Sinasabing tinawag din ito noon na Dagat ng Hakone. Habang pinagmamasdan ko ang lawak ng tubig sa umaga ng taglamig, naiintindihan ko kung bakit dagat ang itinawag dito.
Habang naglalakad kami sa pampang, ikinuwento ng kaibigan ko ang alamat tungkol sa lawa. Sinasabing pinatahimik ng mongheng si Mangan Shōnin ang dragon na may siyam na ulo na nakatira rito, at sinamba ito bilang diyos na si Kuzuryū Myōjin. Habang nakikinig, sumisilip ako sa tubig sa pagitan ng mga batong harang. “May nakita kang dragon?” tukso niya. Seryoso kong sinagot na wala, pero totoo namang pakiramdam ko ay may kung anong naroon sa ilalim ng tahimik na tubig.
Dumadaloy ang tubig ng Lake Ashi sa pamamagitan ng Hakone Yōsui papunta sa bahagi ng Susono sa Prepektura ng Shizuoka, at ginagamit din ito sa paglikha ng kuryente. Hindi ko inakalang naglalakbay pala hanggang kabilang panig ng bundok ang tubig ng lawa na mukhang hindi gumagalaw. Sa paligid ng Motohakone, may Hakone Sekisho, Hakone Jinja, at hanay ng mga punong sugi sa lumang daan. Gusto ng kaibigan kong maglakad sa hanay ng mga sugi, samantalang gusto kong makita ang Hakone Sekisho. Binuksan namin ang mapa at pinag-usapan kung saan pa kami makakapunta bago sumakay ng bus pauwi.
Bumalik kami sa Hakone-Yumoto sakay ng bus, at bumili ako ng Yumochi ng Chimoto bago sumakay ng tren. Ito rin ang pasalubong ko noong pumunta kami para manood ng mga sakura sa gabi noong tagsibol. Hango sa mga bato sa Hayakawa ang yōkan sa loob nito, at ngayon ko lang nakita ang lawa na nabuo nang maharangan ang ilog na iyon. Nang ikuwento ko iyon, sinabi ng kaibigan ko na para raw akong guro ngayon. Pero kahit guro, kanina lang ay naghahanap pa ako ng dragon.
Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.
Miyagino sa gabi
Mga larawan ng lugar na ito9 larawan
-
Hakone, Prepektura ng Kanagawa · Tagsibol
-
Hakone, Prepektura ng Kanagawa · Tagsibol
-
Hakone, Prepektura ng Kanagawa · Tag-araw
-
Hakone, Prepektura ng Kanagawa · Tag-araw
-
Hakone, Prepektura ng Kanagawa · Taglagas
-
Hakone, Prepektura ng Kanagawa · Taglagas
-
Hakone, Prepektura ng Kanagawa · Taglamig
-
Hakone, Prepektura ng Kanagawa · Taglamig
-
Hakone, Prepektura ng Kanagawa · Miyagino sa gabi (Tagsibol)
Mga pagkaing kilala sa lugar
Yumochi
Ang Yumochi ng Chimoto sa Hakone-Yumoto ay matamis na gawa sa mochi mula sa shiratamako (harina ng malagkit), na may maliliit na piraso ng yōkan at banayad na bango ng yuzu. Hango sa mga bato sa Hayakawa ang yōkan. Pasalubong sana ang binili ko, pero nang tikman ko ang isa sa tinuluyan namin, hindi ako nakatiis sa lambot nito at napakain pa ako ng isa.
Mga itim na itlog ng Ōwakudani
Mga nilagang itlog na ubod-itim ang balat, na ibinebenta sa Ōwakudani Kurotamago-kan. Sinasabing nadaragdagan ng 7 taon ang buhay sa bawat itlog. Nang kumuha ako ng pangalawa, tinawanan ako ng kaibigan ko at sinabing, “Ang takaw mo naman.”
Amazake ng Hakone Amazake Chaya
Inuming amazake na pinatamis ng koji ang maiinom sa Amazake Chaya sa Hatajuku, sa tabi ng lumang daan. Gusto raw maglakad ng kaibigan ko sa hanay ng mga punong sugi, kaya sa susunod, balak naming dumaan dito pagkatapos naming maglakad doon.
Piniritong isdang wakasagi mula sa Lake Ashi
Sa Hiroshiya sa Motohakone, may piniritong isdang wakasagi mula sa Lake Ashi. Noong pumunta kami roon sa taglamig, nagkukuwentuhan kami tungkol sa dragon kaya nadaanan namin ang kainan nang hindi namamalayan. Naalala ko lang ito habang nasa bus na kami pauwi. Nakapagpasya na ako: ito ang kakainin ko sa tanghalian sa susunod kong punta sa Motohakone.
Mga tampok
Maglakad sa ilalim ng mga sakura sa Miyagino
May hanay ng mga punong Somei Yoshino sa tabi ng Hayakawa sa Miyagino Hayakawa Tsutsumi. Karaniwang pinakamaganda ang mga ito mula unang bahagi hanggang kalagitnaan ng Abril, at nililiwanagan ang mga sakura tuwing Miyagino Sakura Festival. Nasasalamin din sa tubig ng Hayakawa ang mga sanga, kaya sa gabing iyon, parang may sakura sa itaas at ibaba ko.
Pagmasdan ang mga hydrangea mula sa bintana ng tren
Nagsisimulang mamukadkad ang mga hydrangea sa tabi ng riles bandang kalagitnaan ng Hunyo. Habang tumataas ang tren sa bundok, mas nahuhuli ang pamumulaklak, at puwede pa ring pagmasdan ang mga bulaklak hanggang kalagitnaan ng Hulyo. Iba ang lagay ng pamumulaklak sa ibaba at sa itaas ng bundok, kaya habang nasa biyahe ka, makikita mong unti-unting sumusulong ang panahon.
Mapalibutan ng susuki sa Sengokuhara
May daanang lakaran na 700m ang haba sa damuhang susuki na sumasaklaw sa halos 18 ektarya. Karaniwang pinakamagandang panahon para makita ito mula Setyembre hanggang bandang Nobyembre. Habang naglalakad ako, may mga uhay na umaabot hanggang tabi ng mukha ko; ibang-iba ang tanawin kapag malapitan kaysa kapag pinagmamasdan mula sa malayo.
Tanawin ang Mount Fuji mula sa baybayin ng Motohakone
Sa Motohakone tuwing taglamig, magkasabay na matatanaw ang Peace Torii na nakatayo sa Lake Ashi at ang Mount Fuji. Alin ang mas magandang kuhanan—ang Mount Fuji nang malapitan o ang lawa na malawak ang kuha? Pareho kong kinunan, tapos hindi ako makapagpasya habang nasa tren pauwi.
Mga lugar na pinupuntahan sa biyahe
Paraan papuntang Hakone mula Tokyo
- Mula Tokyo
- Humigit-kumulang 120kmMga 2 oras sakay ng kotse sa Tōmei Expressway at iba pang ruta
- Interchange ng expressway
- Hakoneguchi ICMga 20km hanggang Miyagino; mga 30–45 minuto
- Daan papuntang Miyagino at Sengokuhara
- National Route 1 at National Route 138Lumipat sa National Route 138 sa Miyanoshita. Papuntang Sengokuhara, dumaan sa Prefectural Route 75.
- Sakay ng tren at bus
- Mula Hakone-Yumoto StationMga 40 minuto sakay ng Hakone Tozan Train papuntang Gōra; bus papuntang Motohakone-ko
Sakay ng tren mula Hakone-Yumoto sa tag-araw
- Sasakyan
- Lumipat sa Hakone Tozan Train sa Hakone-Yumoto
- Mga lugar na pupuntahan
- Daanan ng Hakone Tozan Train na may mga hydrangea
Istasyon ang Hakone-Yumoto na pinagpapalit-sakyan para sa Hakone Tozan Train at mga bus papunta sa iba’t ibang bahagi ng Hakone. Mula rito, mga 40 minuto ang biyahe papuntang Gōra sakay ng Hydrangea Train tuwing tag-araw.
Sa baybayin ng lawa sa Motohakone tuwing taglamig
- Sasakyan
- Bus papuntang Hakone-machi mula sa Odawara Station o Hakone-Yumoto Station
- Mga lugar na pupuntahan
- Bumaba sa Motohakone-ko
Kung Hakone Tozan Bus ang sinakyan, bumaba sa “Motohakone-ko”; kung Izu Hakone Bus naman, bumaba sa “Motohakone”. Malapit na roon ang baybayin ng lawa. Ilang sandali lang ang lakad papunta sa lugar kung saan magkatabi sa tanawin ang torii at Mount Fuji.
Sa tagsibol at taglagas, dumaan sa National Route 1. Sa Miyanoshita, lumipat sa National Route 138; papuntang Sengokuhara, dumaan sa Prefectural Route 75. Sa tag-araw, sumakay sa Hakone Tozan Train sa Hakone-Yumoto; sa taglamig, doon lumipat ng bus.
Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar
Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.
Mapa at mga sanggunian
Mga opisyal na sangguniang ginamit
- Hakone-machi Kankō Kyōkai (mga sakura) (magbubukas sa bagong tab)
- Hakone Navi (Hydrangea Train) (magbubukas sa bagong tab)
- Hakone-machi Kankō Kyōkai (damuhang susuki sa Sengokuhara) (magbubukas sa bagong tab)
- Hakone-machi Kankō Kyōkai (Mount Fuji tuwing taglamig) (magbubukas sa bagong tab)
- Hakone-machi Kankō Kyōkai (Yumochi) (magbubukas sa bagong tab)
- Hakone-machi Kankō Kyōkai (lugar ng Hakone-Yumoto) (magbubukas sa bagong tab)
- Hakone-machi Kankō Kyōkai (paraan papuntang Lake Ashi) (magbubukas sa bagong tab)
- Hakone-machi Miyagino Kiga Kankō Kyōkai (pag-iilaw sa mga sakura) (magbubukas sa bagong tab)
- Bayan ng Hakone (Machidayori, isyu ng Reiwa 8, 10 Agosto; pansamantalang paradahan para sa mga turista sa Sengokuhara) (magbubukas sa bagong tab)
- Hakone-machi Kankō Kyōkai (mga paraan para masiyahan sa damuhang susuki ng Hakone) (magbubukas sa bagong tab)
- Izu Hakone Bus (Hakone Bus Free) (magbubukas sa bagong tab)
- Ōwakudani Kurotamago-kan (magbubukas sa bagong tab)
- Hakone-machi Kankō Kyōkai (Hakone Amazake Chaya) (magbubukas sa bagong tab)
- Hakone-machi Kankō Kyōkai (Hiroshiya) (magbubukas sa bagong tab)
- Hakone-machi Kankō Kyōkai (Miyagino Tennis Court) (magbubukas sa bagong tab)