Ang apat na panahon sa Noboribetsu Jigokudani: mamasyal sa lambak ng singaw bago mag-onsen at kumain ng manju

Lakad muna sa lambak, saka magbabad sa mainit na bukal at kumain ng manju pagkatapos maligo. Akala ko nasusunod ko ang ganitong ayos sa bawat panahon.

Noboribetsu Jigokudani sa tagsibol. Sa daanang lakaran sa pagitan ng mga nakasalansang troso sa kaliwa at ng harang na troso sa kanan, nakasuot ng kulay-kremang amerikana at kupas na pink na miniskirt ang bida. Inilapit niya ang isang kamay sa tenga. Sa tapat niya ay malawak na batuhan at puting singaw, at sa itaas ay makikita ang luntiang gubat.

TagsibolHuling bahagi ng Mayo

Akala ko may narinig akong tunog sa lambak, kaya nilapit ko ang kamay ko sa tenga

Huminto ako sa harap ng bakod at may narinig akong mahinang ugong sa gitna ng ihip ng hangin. Hindi iyon ang marahang kaluskos ng mga dahong ginagalaw ng hangin. Parang tuloy-tuloy ang tunog na nanggagaling sa pinakailalim ng lambak. Inilapit ko ang isang kamay sa tenga at humarap sa bahaging malakas ang bugso ng singaw; parang bahagya pang lumapit sa akin ang ugong.

Bandang alas-9 ng umaga, sa huling bahagi ng Mayo. Malapit nang matapos ang paglalakbay ko sa Hokkaido ngayong tagsibol. Noboribetsu ang pinili ko para sa huli kong pagbababad sa onsen. Paglabas ko sa Noboribetsu-Higashi IC, mga 10 minuto ang paakyat na daan papunta sa bayan ng onsen. Bahagya kong ibinaba ang bintana; pumasok ang amoy ng asupre at naisip ko, ay, nakabalik na naman ako rito. Nakapunta na ako rito sa tag-araw, taglagas at taglamig, pero ngayon lang ako unang nakakita sa Jigokudani na napapalibutan ng sariwang dahon.

Dahil walang katabi, puwede akong makinig lang nang walang sinasabi. Tuwing humihinto ang hangin, parang bahagyang lumalapit ang ugong mula sa ilalim ng lambak. Kapag ipinipikit ko ang mga mata ko, naiisip kong may kung anong walang tigil na gumagalaw sa ilalim ng lupang tinatapakan ko. Kahit dulo na ng Mayo, malamig-lamig pa rin ang hangin sa lambak tuwing umaga, kaya natuwa akong nagsuot ako ng kulay-kremang amerikana. Noong taglamig, natatakpan ng niyebe ang bahaging ito ng dalisdis; ngayon, lantad na ang kayumangging batuhan. Iisang lambak lang iyon, pero pati tunog ay tila nag-iba.

Ang Noboribetsu Jigokudani sa harap ko ay dating bungangang nabuo sa pagsabog ng Hiyori-yama, na may diyametrong humigit-kumulang 450 m. Umaabot pala sa mga 11 ha ang lawak nito. Dahil nagpapaalala sa “impiyernong tahanan ng mga demonyo” ang bumubula at kumukulong tanawin, dito raw nagmula ang pangalan nito. Kahit naglakad ako kasunod ng bakod, tila hindi man lang lumalapit ang singaw sa kabilang dulo; mas nauna kong naramdaman sa mga paa ko ang laki ng lambak kaysa sa mga numero. Ipinatong ko ang isang kamay sa harang na troso at sinundan ng hintuturo ko ang isang hibla ng puting singaw mula sa batuhan, paitaas hanggang langit. Sa dulo ng daliri ko, biglang nag-iba ang hugis ng singaw at naglaho sa kalangitan.

Tumingala rin ako sa gubat na nakapalibot sa lambak. Itinalaga bilang Pambansang Likas na Monumento ng Japan noong 1924 ang sinaunang kagubatan sa paligid ng Jigokudani. Mahigit 100 taon na itong inaalagaan, at umaabot ang gubat hanggang tabi ng mga singaw. Tuwing tinatangay ng hangin ang singaw, tila palapit o palayo ang mga punong nasa kabila nito. Kitang-kita ang mga bagong usbong na dahon sa likod ng puting singaw.

Habang pabalik sa daanang lakaran, pinag-isipan ko kung kailan ako dadaan sa Wakasaimo Honpo, Noboribetsu Higashi. Siyempre, pagkatapos maligo ang manju. Nilabag ko ang tuntuning iyon noong taglamig sa harap ng lambak na nababalutan ng niyebe, kaya sisikapin kong sundin ito ngayon. Pero hindi ko lubos mapagkatiwalaan ang sarili ko kapag naaamoy ko ang matamis na bango sa tapat ng tindahan.

Nang tanaw na ang paradahan, minsan pa akong lumingon sa likod. Gaya ng dati, umaalon-alon ang singaw habang umaakyat sa langit. Bagay na bagay ang ugong nito sa pagtatapos ng paglalakbay ko ngayong tagsibol. Nang gabing iyon, kinain ko ang manju pagkatapos maligo; dahil nasunod ko ang tuntunin ko, mas matamis iyon kaysa dati. Kasabay ng bango ng brown sugar, naalala ko pati ang mahinang ugong mula sa lambak.

Noboribetsu Jigokudani sa tagsibol. Nakapatong ang isang kamay ng bida sa harang na troso; nakasuot siya ng kulay-kremang amerikana at kupas na pink na miniskirt habang sinusundan ng hintuturo niya paitaas, hanggang langit, ang isang hibla ng puting singaw mula sa batuhan. Sa likuran ay may luntiang gubat at bughaw na langit.

Noboribetsu Jigokudani sa tag-araw. Sa kahoy na daanan mula sa kanang ibaba patungo sa maliit na plataporma ng tanawan sa bandang gitna-kaliwa, umiinom ng tubig mula sa bote ang bida na nakasuot ng puting kamiseta, pink na pang-itaas at puting miniskirt. Sa kabila ng bakod ay may mga bato, makitid na batis at kumakalat na singaw.

Tag-arawHulyo

Napaatras ako nang dumaloy sa kahoy na daanan ang singaw

Nag-iba ang direksiyon ng hangin sa gitna ng kahoy na daanan. Umahon ang puting singaw at kumalat papunta sa akin. Napapikit ako at mabilis na pinaypayan ang sarili gamit ang isang kamay. Mainit pati ang hanging dumampi sa mukha ko. Napaatras ako nang isang hakbang, saka napatawa sa sarili kong pagkataranta.

Sa una kong pagpunta sa Hokkaido, Noboribetsu ang pinili kong unang tuluyan para makapagbabad sa onsen. Galing ako sa Hakodate at nagmaneho sa daang baybayin. Bandang alas-2 ng hapon, sa isang maaliwalas na araw ng Hulyo, ipinarada ko ang kotse sa Noboribetsu Jigokudani. Mula sa bungad ng kahoy na daanang papasok sa lambak, natatanaw ang maliit na plataporma ng tanawan sa pagitan ng mga bato. Subukan ko kayang pumunta hanggang doon ngayon?

Habang naglalakad ako sa kahoy na daanan, napatingin ako sa malalaking batong nasa gitna ng lambak at sa makitid na batis ng mainit na tubig na umaagos sa pagitan ng mga ito. Maraming lubak at umbok ang dalisdis na tanaw ko lang noon mula sa malayo. Tuyo ang mga tabla sa ilalim ng paa ko at mahina ang tunog ng mga ito sa bawat hakbang. Dinala ng hangin ang amoy ng asupre, kaya naamoy ko talagang nasa lugar ako ng mga onsen.

Sumimsim ako ng tubig mula sa bote at isinara ang takip habang nakatingin sa kabila ng singaw. Kanina lang, malabo at maputi ang batuhan; nang magbago ang ihip ng hangin, biglang lumitaw ang buong hugis nito. Mga batong hindi ko nakita mula sa pasukan. Napalingon ako para sana ituro iyon sa iba, pero mag-isa pala ako ngayon.

Gusto ko ang maglakbay nang mag-isa dahil malaya ako. Pero sa ganitong mga sandali, naiisip ko lang na sana may katabi ako. Kinuha ko ang cellphone, kinunan ng isang larawan ang kahoy na daanan at ang singaw, at ipinadala iyon sa kaibigan kong mahilig ding magmaneho. Nilagyan ko ng mensaheng “Sobrang tapang ng amoy ng asupre.” Agad siyang sumagot, “Parang naligo ka na sa onsen, ano?” Sumagot ako, “Hindi pa ako naliligo.” Sunod-sunod na emoji ng nakangiting mukha ang ipinadala niya.

Paglapit ko sa plataporma ng tanawan, bumungad ang luntiang gubat sa gilid sa itaas ng lambak. Sinasabing pinangangalagaan bilang sinaunang kagubatan ang gubat sa paligid ng Jigokudani, kung saan tumutubo ang mga Mizunara at sari-saring damo at bulaklak. May mga bahaging hitik sa puno at may lambak ng singaw na wala ni isang puno. Mula rito, kitang-kita ang hangganan ng dalawa.

Matagal akong mag-isang nagmasid sa singaw sa tabi ng rehas ng plataporma. Kapag mag-isa ako, walang nagmamadali sa akin, pero ako rin ang kailangang magpasya kung kailan uuwi. Nagpasya akong bumalik kapag tatlong beses pang tinangay papunta sa akin ng hangin ang singaw. Binilang ko talaga hanggang tatlo bago ako naglakad palayo. Medyo sobra raw akong masunurin—ako mismo, iyon din ang naisip ko.

Pagbalik ko sa bungad ng kahoy na daanan at paglingon sa likod, kasingliit na lang ng dulo ng daliri ang lugar kung saan ako umatras kanina. Sa kaliit-liit na lugar na iyon, ganoon na lang pala ako napataranta. Sa daan pabalik, bumili ako ng masarap na manju sa Wakasaimo Honpo, Noboribetsu Higashi. Nangako ako sa sarili ko roon mismo na kakainin ko iyon pagkatapos maligo, kaya tiniis ko hanggang makarating sa tinuluyan ko. Pagkatapos maligo, kinain ko ang isa sa kuwarto; kumalat sa bibig ko ang bango ng brown sugar at naging masarap ang gabing iyon kahit mag-isa ako. Manju sa Noboribetsu, pagkatapos maligo. Naging tuntunin ko na iyon.

Sa kahoy na daanan sa Noboribetsu Jigokudani, nakapikit ang bida na nakasuot ng puting kamiseta, pink na pang-itaas at puting miniskirt dahil sa singaw na tinatangay papunta sa kanya ng hangin. Pinapaypayan niya ang sarili gamit ang isang kamay; nasa kabila naman ang bote ng tubig. Sa ibaba ay umaagos ang mainit na batis sa pagitan ng mga bato.

Noboribetsu Jigokudani sa taglagas. Sa harap ng harang na troso, itinapat ng kaibigan niyang babae ang cellphone sa tanawin. Nakasuot siya ng olive na jacket at kulay-mustasang scarf. Kasama niya ang bida na nakasuot ng kulay-kremang amerikana; napasigaw silang dalawa nang dumaan ang singaw sa harap ng gubat na nagkukulay-taglagas.

TaglagasKalagitnaan hanggang huling bahagi ng Oktubre

Sabay naming itinuro ang mga dahon ng taglagas sa likod ng singaw

“Tingnan mo roon!” Mas malakas pala ang pagkakasabi ko kaysa inaasahan ko. Nang makita ko ang lambak at itaas ang tingin, tuluy-tuloy pala ang gubat na nagkukulay-taglagas sa ibabaw ng batuhan. Puting singaw at mga dahong kulay-taglagas—wala pa akong nakitang ganitong tanawin kahit saan.

Lumipad papuntang Hokkaido ang kaibigan kong babae para makita ang mga dahon sa kasagsagan ng taglagas. Nagpasya kaming magpalipas ng isang gabi sa Noboribetsu Onsen. Bandang alas-11 ng umaga noong Oktubre, ipinarada ko ang kotse sa Noboribetsu Jigokudani at nagtungo kami sa daanang lakaran sa may pasukan. Kapag kasama ko ang kaibigan ko, laging may lumalabas na mapa, musika at kung anu-anong meryenda mula sa upuan ng pasahero. Mas maingay nang kaunti ang loob ng kotse kaysa kapag mag-isa ako.

Inilapat ko ang isang kamay sa harang na troso at itinuro ng isa pa ang gilid ng gubat. Nakatitig ako sa dulo ng daliri ko habang suot pa rin ang amerikana sa ibabaw ng lavender na hoodie. Gusto kong makita ng kaibigan ko ang mga punong nananatiling luntian sa pagitan ng mga dahon ng taglagas. Hindi naman sabay-sabay nag-iiba ng kulay ang buong gubat; sa tuwing inililibot ko ang tingin ko, may panibagong bahaging nakakakuha ng pansin ko.

Mula sa gubat, ibinaba ko ang tingin sa dalisdis at bumungad ang malawak na batuhang walang puno. Ibang-iba ang malawak at mabangis na tanawing ito sa makukulay na dahon ng taglagas. Iyon ang taglagas sa Noboribetsu—magkatabi sa iisang tanawin ang dalawa. Umaabot na pala sa humigit-kumulang 186 ha ang sinaunang kagubatan sa paligid ng Jigokudani. Sinasabing may malalaking punong Mizunara rin sa daanang lakaran papaloob. Sa may pasukan lang kami tumingin ngayon, at pinag-isipan naming dalawa kung anong mga puno kaya ang makikita sa pusod ng gubat na itinuro ko.

Bago kami umalis, sinubukan ng kaibigan kong kunan ng isang larawan sa cellphone ang mga dahon ng taglagas at ang singaw. Sinabi kong baka mas mabuting hintayin munang tangayin ng hangin ang singaw papunta sa harap ng gubat. Tahimik kaming naghintay. Nang dumaan ang puting singaw sa harap mismo ng mga dahon, sabay kaming napasigaw ng “Ngayon!” Kitang-kita sa nakuha naming larawan pati ang gilid ng gubat na itinuro ko.

Sa bayan ng onsen kami nagtanghalian at umorder ng lokal na Enma Yakisoba ng Noboribetsu. Kalma lang kumain ang kaibigan kong mahilig sa maanghang ng yakisoba na may sarsang maanghang at may lasa ng linga. Pagkagat ko pa lang sa pangalawa, inaabot ko na ang tubig. Kahit maanghang, hindi ako mapatigil sa pagkain; siguro dahil kumakapit nang husto ang sarsa sa malapad na pansit na gawa sa trigo ng Hokkaido. Kalma pa rin ang mukha ng kaibigan ko hanggang sa huling subo. Sinulyapan niya ang plato ko at nagsabi, “Kung hindi mo uubusin, akin na lang.” Siyempre, inubos ko.

Pagbalik namin sa paradahan, naipadala na pala ng kaibigan ko sa pamilya niya ang larawang kinunan namin. Nang mabasa namin ang reply na “Saan ito?”, sabay kaming sumilip sa cellphone at isinagot na “Noboribetsu.” Pagkatapos ay pinaandar ko ang kotse para pumunta sa tinutuluyan namin. Pagdating namin at naitabi ko na ang susi ng kotse, binuksan agad ng kaibigan ko ang menu para sa matatapang na inumin. Gatas pagkatapos maligo at siyempre, manju naman ang sa akin. Sinunod ko talaga ang tuntuning ginawa ko noong tag-araw.

Noboribetsu Jigokudani sa taglagas. Sa harap ng harang na troso, nakaturo ang bida na nakasuot ng kulay-kremang amerikana at lavender na hoodie sa singaw na dumaraan sa harap ng gubat na nagkukulay-taglagas. Nakabuka ang bibig niya habang napapasigaw sa gulat.

Noboribetsu Jigokudani sa taglamig. Sa tabi ng bakod na nababalutan ng niyebe, kumakagat sa manju na gawa sa masa na may brown sugar ang bida na nakasuot ng kulay-kremang down jacket at plaid na scarf. Itinuturo at tinatawanan siya ng kaibigan niyang babae na nakasuot ng itim na down jacket at kulay-mustasang scarf. Umaahon ang puting singaw mula sa dalisdis na nababalutan ng niyebe sa likuran.

TaglamigPebrero

Sa lambak na nababalutan ng niyebe, nilabag ko ang tuntunin ko para kumagat ng manju

Binuksan ko ang balot ng manju bago ako magbabad sa onsen. Iyon ang sandaling ako mismo ang lumabag sa tuntuning ako rin ang gumawa noong tag-araw: “Manju pagkatapos maligo.” Kasi ginaw na ginaw ako sa harap ng lambak na nababalutan ng niyebe, at gustong-gusto ko ng matamis.

Isang umaga ng Pebrero. Napagpasyahan kong sa Noboribetsu magbabad sa onsen para sa huling hinto ng paglalakbay ko sa taglamig sa Hokkaido. Lumipad doon ang kaibigan kong babae at sumakay sa passenger seat. Dahil taglamig at may niyebe, ang ginamit kong kotse ay ang pulang sedan na may four-wheel drive na isinakay ko sa barko mula Ōarai. Dahan-dahan akong umakyat sa dalisdis papunta sa bayan ng onsen, at damang-dama ko kung paano kumakapit ang mga gulong sa niyebe matapos bumaba sa Noboribetsu-Higashi IC. Hindi ko alam kung bakit, pero mayabang na sabi ng kaibigan ko sa passenger seat, “Ang galing mo talaga.”

Bandang alas-10 ng umaga, ipinarada ko ang kotse sa Noboribetsu Jigokudani at nagtungo sa kalapit na daanang lakaran. Sa kabila ng bakod na kahoy, umaahon ang puting singaw mula sa pagitan ng mga dalisdis na nababalutan ng niyebe. May niyebe sa ilalim ng paa ko, kaya sa daanang lakaran malapit sa pasukan lang ako naglakad ngayon, paisa-isang hakbang at maingat sa tabi ng bakod. Sa gitna ng tunog ng pagyapak sa niyebe, parang may narinig din akong mahinang ugong mula sa lambak. Noong tag-araw, dumaloy hanggang ibabaw ng kahoy na daanan ang singaw. Malamig ang hangin ngayon, kaya gumaan ang pakiramdam ko nang tangayin nito papunta sa akin ang singaw.

Isinara ko ang harap ng kulay-kremang down jacket at itinaas ang scarf hanggang ilong ko. Giniginaw pa rin ako. Kaya roon ko binuksan ang balot. Pagkabukas ko nito, kumalat sa malamig na hangin ang matamis na bango, at hindi na ako nakapaghintay. Nang kumagat ako, kumalat sa malamig kong bibig ang bango ng brown sugar at tamis ng palamang azuki. Agad na nagtanong ang kaibigan ko, “Hindi ba dapat pagkatapos maligo?” “Ngayon ko lang napagpasiyahang puwedeng magkaroon ng eksepsiyon kapag malamig,” sagot ko nang seryoso. Halos gumulong siya sa niyebe sa kakatawa.

Umaahon ang mainit na tubig mula sa lupa sa Jigokudani, at bumubuga ang singaw sa iba’t ibang bahagi ng lambak. Mula rito, umaahon ang tinatayang 10,000 tonelada ng tubig na mainit mula sa bukal bawat araw. Hawak ang manju na nakagatan ko na, nagturo kami ng kaibigan ko sa sari-saring bugso ng singaw at naghulaan kung alin doon ang pinagmumulan ng tubig na pagbabad namin ngayong gabi. Wala kaming basehan. Pero iginiit naming pareho na ang itinuro namin ang tamang sagot.

Habang nakatingin ako sa kabila ng bakod, napansin kong magkaiba talaga ang puti ng niyebe at ang puti ng singaw. Nananatili lang ang niyebe sa dalisdis, habang paiba-iba ng hugis ang singaw habang umaakyat sa langit. Sa tuwing umiihip ang hangin, iba naman ang bahaging natatanaw. Habang sinasabi naming, “Mas kita ngayon,” unang nanlamig ang kamay kong may hawak na manju.

Kinain ko ang huling subo matapos kong mapanood kung paano tinangay patagilid ng hangin ang singaw. Maingat kong tiniklop ang balot at isinilid iyon sa bulsa bago bumalik sa paradahan. Pagdating sa tuluyan, magbababad muna ako hanggang balikat sa tubig na nagmula sa lambak na ito. Ang huling pagbababad sa onsen sa paglalakbay ko ngayong taglamig, matapos magmaneho sa daang may niyebe. Nang maisip ko iyon, parang muntik na akong mapaluha.

Noboribetsu Jigokudani sa taglamig. Sa harap ng bakod na nababalutan ng niyebe, may manju na nakagatan na sa isang kamay ang bida na nakasuot ng kulay-kremang down jacket at scarf. Itinuturo niya ang isang hibla ng singaw na umaahon mula sa dalisdis na nababalutan ng niyebe.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Noboribetsu Jigokudani sa gabi

Gabi ng Oktubre. Nakatigil ang pulang kotse na nabubuksan ang bubong sa loob ng mga puting guhit ng mahaba at makitid na paradahan sa tabi ng daan, na napapagitnaan ng mga dalisdis na hitik sa dahon ng taglagas. Nagniningning ang mga ilaw sa kalsada; sa likod ng gubat, maputi ang singaw sa liwanag ng buwan at tanaw ang mga bituin. — Isang gabi ng Oktubre, matapos kong inumin ang gatas pagkatapos maligo, nagmaneho ako mula sa tinuluyan namin paakyat sa paradahan ng Jigokudani. Sa likod ng gubat na nagkukulay-taglagas, maputi ang singaw sa liwanag ng buwan.

Mga larawan ng lugar na ito11 larawan

Lungsod ng Noboribetsu, Hokkaido · Tagsibol
Lungsod ng Noboribetsu, Hokkaido · Tagsibol
Lungsod ng Noboribetsu, Hokkaido · Tag-araw
Lungsod ng Noboribetsu, Hokkaido · Tag-araw
Lungsod ng Noboribetsu, Hokkaido · Taglagas
Lungsod ng Noboribetsu, Hokkaido · Taglagas
Lungsod ng Noboribetsu, Hokkaido · Taglamig
Lungsod ng Noboribetsu, Hokkaido · Taglamig
Lungsod ng Noboribetsu, Hokkaido · Noboribetsu Jigokudani sa gabi (Taglagas)
Lungsod ng Noboribetsu, Hokkaido · Taglagas
Lungsod ng Noboribetsu, Hokkaido · Taglamig

Tingnan ang mga larawan

Mga pagkaing kilala sa lugar

Masarap na manju mula sa Wakasaimo Honpo

Manju ito na may palamang azuki na mula sa Hokkaido at balot na hinaluan ng brown sugar at toyo. Mabibili ito sa sangay ng Wakasaimo Honpo sa Noboribetsu Higashi. Kapag magpapalipas ako ng gabi sa Noboribetsu, lagi akong bumibili ng kahon at iniiwan ito sa kuwarto sa tuluyan ko.

Noboribetsu Enma Yakisoba

Lokal na yakisoba ito ng Noboribetsu: malapad na pansit na gawa sa trigo ng Hokkaido, sarsang maanghang na may lasa ng linga, at mga sangkap mula sa lugar. Ipinangalan daw ito kay Enma, ang pinuno ng mga demonyo sa Jigokudani. Basta panatilihin ang pansit, sarsa at mga lokal na sangkap, puwedeng gumawa ang bawat kainan ng sarili nitong bersiyon. Masaya ring tikman at paghambingin ang iba’t ibang putahe sa bayan ng onsen.

Jigokuzuke ng Onsen Ichiba

Kimchi ito ng lamang-dagat mula sa baybayin at karagatan sa paligid ng Noboribetsu, na ibinabad sa espesyal na timplang yangnyeomjang. Matamis daw ito at may banayad na anghang. Agad itong napansin ng kaibigan kong mahilig sa maanghang at alak, at pinili niya itong pasalubong. Nang buksan niya ito sa bahay, masaya niyang ibinalita sa akin kalaunan na masarap itong ipares sa kanin o pulutan habang umiinom.

Mga tampok

Dating bunganga ng bulkan na tinawag na “Impiyernong Tahanan ng mga Demonyo”

Ang Jigokudani ay dating bungangang nabuo sa pagsabog ng Hiyori-yama, na may diyametrong humigit-kumulang 450 m at lawak na mga 11 ha. Sinasabing dito nagmula ang pangalan dahil nagpapaalala sa “impiyernong tahanan ng mga demonyo” ang bumubula at kumukulong tanawin. Patuloy na bumubuga ang singaw sa iba’t ibang bahagi ng lambak, kaya kahit maaliwalas ang panahon, tila nababalutan lang ng puting ulap ang ibabaw nito.

Sinaunang kagubatang umaabot hanggang tabi ng singaw

Ang sinaunang kagubatan ng Noboribetsu na nakapalibot sa lambak ay itinalaga bilang Pambansang Likas na Monumento noong 1924, at umaabot na ngayon sa mga 186 ha ang lawak nito. Sinasabing may malalaking punong Mizunara rin sa daanang lakaran papaloob. Kapansin-pansin na magkatabi mismo ang lambak ng singaw na walang tumutubong puno at ang kagubatang inaalagaan na nang mahigit 100 taon.

Impormasyon tungkol sa lugar at daan

Paraan ng pagpunta mula Tokyo

Mula Tokyo papunta sa Daungan ng Ōarai: Mga 130 kmSakay ng kotse, mga 1 oras at 30 minuto sa Jōban Expressway
Ferry: Mula Daungan ng Ōarai papunta sa Daungan ng TomakomaiIsakay ang kotse sa ferry; mga 18 oras ang biyahe ng barkong umaalis sa dapithapon
Mula Daungan ng Tomakomai: Mga 57 kmMga 50 minutong biyahe sa kotse sa Dōō Expressway
Labasan sa expressway: Noboribetsu-Higashi ICDumaan sa Hokkaido Route 2 at Route 350; mga 6 km at 10 minuto papunta sa paradahan ng Jigokudani

Mula Noboribetsu-Higashi IC papuntang Jigokudani

Biyahe mula Noboribetsu-Higashi IC: Mga 10 minuto
Diyametro ng dating bunganga: Mga 450 m

Paglabas sa IC, umakyat sa dalisdis papunta sa bayan ng onsen sa Hokkaido Route 2 at Hokkaido Route 350; malapit na roon ang paradahan ng Jigokudani.

Pagkatapos maglakad sa lambak, bumaba na lang sa bayan ng onsen para magbabad. Pagkaparada ng sasakyan, lakad sa lambak at pagbababad sa onsen na lang ang aasikasuhin mo.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Biei, Hokkaido Mga Burol ng Biei Sa Biei, Hokkaido, sunod-sunod na parang alon ang mga bukid ng trigo at patatas sa banayad na mga burol. Sa tag-araw, kumikislap sa dapithapon ang trigo; sa taglagas, sa loob lang ng 1 linggo hanggang 10 araw, naninilaw ang mga punong larch na nakahanay sa tagaytay. Tuwing umaakyat at bumababa ako sa mga burol, nag-iiba ang tanaw sa harap ko.

Hangganan ng mga bayan ng Bihoro at Teshikaga Bihoro Pass Sa Bihoro Pass, gusto kong sabay na namnamin ang tanawin ng Lawa ng Kussharo sa ibaba at ang kilalang ageimo. Isang hapon sa taglagas, dahan-dahan kong ninanamnam ang bawat kagat habang pinagmamasdan ang Nakajima na nasa gitna ng lawa.

Hamanaka, Hokkaido Tanawan ng Biwase Nasa mataas na lugar ang Tanawan ng Biwase, kung saan makikita ang Latian ng Kiritappu sa hilaga at ang Karagatang Pasipiko sa timog. Gusto kong iparada ang kotse sa isang umaga ng taglagas at ihambing ang liko ng ilog sa mapa sa lawak ng tanawing nasa harapan ko.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan sa mapa ang Noboribetsu Jigokudani (magbubukas sa bagong tab)

Mga opisyal na pinagkunan

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan