Cape Soya Sa kabila nito, dagat at Sakhalin na lang

Paglagpas sa bayan ng Wakkanai, humahaba pa-silangan sa tabi ng dagat ang Highway 238. Pumasok nang diretso sa kotse ko ang hanging amoy-alat dahil nakabukas ang bubong. Dagat sa isang panig, mababang burol sa kabila. Banayad ang mga kurba, kaya tuloy-tuloy ang andar ng kotse kahit hindi ko bilisan. Sa ganitong daan, gumagaan pati ang kamay kong nakahawak sa manibela.

Nakita ko sa daan ang asul na karatulang “238” at bahagyang tumango habang hawak ang manibela. Sa lahat ng nakolekta kong karatula ng highway, espesyal pa rin sa akin ang 238 dahil dumaraan ito sa harap ng pinakahilagang tangway ng Japan. Mula nang bumaba ako sa barko sa Hakodate, tuluy-tuloy akong umusad pahilaga sa mapa. Unang biyahe ko ito sa Hokkaido, at ayaw kong palampasin ang lugar na ito. Nagplano akong manatili nang 2 gabi sa Wakkanai para makapaghintay kung kailan tanaw ang Sakhalin.

Pagkaparada ko sa tabi ng highway at pagbukas ng pinto, kinilabutan ako mula braso hanggang likod sa ihip ng hanging-dagat. Tag-araw naman, kaya akala ko sapat na ang kamisetang may guhit at mahabang manggas. Bago umalis, tiningnan ko ang karaniwang pinakamataas na temperatura sa Wakkanai tuwing Hulyo: mga 20°C. Numero lang ang tiningnan ko at tuluyan kong nakalimutan ang hanging-dagat. Nagmamadali kong kinuha sa kotse at isinuot ang manipis na jacket na dala ko para sa umaga at gabi. Hindi ko akalaing kakailanganin ko iyon kahit tanghali pa.

May maikling pila ng mga taong nagpapakuha ng litrato sa harap ng monumento. Habang naghihintay, pinagmasdan ko ang tatsulok na hugis nito. Latitude 45°31′22″ hilaga. Hango ang dulo nito sa isang sinag ng Bituin sa Hilaga, at ang “N” sa gitna ay nangangahulugang hilaga. Sinasabing sumasagisag sa kapayapaan at pagtutulungan ang bilugang pedestal sa paanan nito. Doon ko naisip na nasa pinakataas na tuldok ng mapa ang kinatatayuan ko, kaya medyo nakalimutan ko ang lamig sa mga brasong hinampas ng hanging-dagat.

Sabi nila, kapag malinaw ang hangin, tanaw ang balangkas ng Sakhalin na mahigit 40km ang layo. Ikinubli ko sa palad ang mga mata ko at dahan-dahang sinuyod ang abot-tanaw mula kanan pakaliwa. Pero dagat at langit lang ang walang katapusang tanawin noong araw na iyon. Napagkamalan kong isla ang gilid ng ulap at muntik ko na itong ituro sabay sabing, “Nandoon!” Nag-iba agad ang hugis ng ulap, kaya marahan kong ibinaba ang kamay. Buti na lang at walang nakakita.

Baka mas makita ko mula sa mas mataas na lugar. Iniwan ko ang kotse sa paradahan at naglakad paakyat sa Cape Soya Park sa burol sa likod ng monumento. Nang tumayo ako sa tabi ng kahoy na bakod, kitang-kita ko sa ibaba ang liwasan kung saan ako naroon kanina at ang mga kotseng nakahanay sa paradahan. Mas malakas ang hangin sa burol. Hinawakan ko ng isang kamay ang harap ng jacket ko at itinaas ang kabilang kamay para panangga sa araw. Pero mga puting ulap pa rin ang dahan-dahang dumaraan sa abot-tanaw. Parang nagpapahinga sa likod ng mga ulap ang Sakhalin ngayon.

Pagbaba ko ng burol at pagbalik sa liwasan, mas maikli na ang pila. Hindi magkakakilala ang mga tao, pero pare-pareho yata kaming natutuwa sa pagdating sa pinakahilagang dulo. Magaan ang pakiramdam sa paligid habang salitan silang nagpapakuha ng litrato sa harap ng monumento. Pumila rin ako sa likod at hinintay ang pagkakataon ko.

Habang pinagmamasdan ko ang mga alon papunta sa mga bato, gusto kong mahawakan ang tubig kaya lumapit ako sa dalampasigan. Tuwing tatama ang alon sa mga bato, lilipad sa akin ang pinung-pinong tilamsik. Pagdampi nito sa mukha ko, napasigaw ako ng “Hala!” Maliwanag ang dagat sa sikat ng araw sa tag-araw, pero nakakagulat sa lamig ng mga tilamsik. Bahagya kong ipinikit ang mga mata ko at natawa nang mag-isa. Hinapit ko ang harap ng jacket at umatras pa nang isang hakbang mula sa alon.

Naghintay ako hanggang dapithapon sa dulo ng liwasan, pero lalo lang dumami ang mga ulap at hindi ko talaga nasilayan ang Sakhalin. Bumalik na lang ako sa bayan ng Wakkanai nang gabi at kumain ng Soya Black Beef na pinalaki sa Cape Soya Farm. Nang nguyain ko ang isang hiwa ng karneng walang gaanong taba, kumalat sa bibig ko ang malinamnam na lasa nito at unti-unting nabawasan ang panghihinayang ko sa islang hindi ko nakita. Puwede ko namang gawing dahilan ang hindi ko pagkakita para bumalik ulit, di ba?