Papunta sa Nichi-En Momiji Line Sa Fujimidai, magpalipat-lipat ng tingin sa tote-yaki at sa mga nagkukulay na dahon

Bandang huling bahagi ng Oktubre, mula sa Shiobara ay pumasok ako sa Nichi-En Momiji Line. Habang paakyat ako sa mga kurba, dinadapuan ng liwanag ng taglagas ang mga puno sa magkabilang gilid ng daan. Hawak ko ang manibela at nakatutok sa daan sa unahan nang huminto ako sa Fujimidai. Pinatay ko ang makina at bumaba ng kotse; inindayog ng hangin ang laylayan ng plaid kong scarf. Sa paghinto ko, mas narinig ko ang katahimikan ng bundok—ibang-iba kapag umaandar pa ang kotse.

Naglakad ako sa loob ng bakod na kahoy at binuksan ang balot ng tote-yaki na pinili ko sa Shiobara. Sa loob ng malambot at nakarolyong masa, kita ang cream at gulamang may kuromitsu syrup. Na-curious na ako sa Kuromitsu Kinako Tote-yaki mula pa lang nang marinig ko ang pangalan nito. Tinitigan ko muna ang laman bago kumagat, kaya natawa ang kaibigan kong babae at sinabing, “Sinusuri mo na agad.” Gusto ko kasing simulan sa pinakamasarap na parte.

Pagkakagat ko, unang tumatak sa akin ang lambot ng masa; naiwan naman sa bibig ko ang lasa ng kinako. Hawak ko pa rin ang balot habang tumitingin sa kabila ng bakod. Umaabot ang mga dahong nagkukulay mula sa mga sanga sa malapit hanggang sa dalisdis ng bundok. Habang pinagmamasdan ko ang mga bundok sa malayo, lalo kong gustong dahan-dahanin ang bawat nguya. Buti na lang nagdala ako ng meryenda; ninamnam ko pa ang isa pang kagat.

Ang Nichi-En Momiji Line ay rutang panturista na 28km ang haba at nagdurugtong sa Kinugawa Onsen at Shiobara Onsen. May mga bahagi raw na lampas 1000m ang taas, kaya ramdam na ramdam ko ang lamig ng hangin paglabas ko ng kotse. Isa rin sa mga saya sa pagmamaneho rito ang tanawin mula sa Fujimidai. “Hindi na natin kailangang magmadali papunta sa susunod na onsen, ano?” sabi ng kaibigan ko. Binalot ko ang sarili ko sa coat, saka muling minasdan ang tanawin.

Habang pinakikinggan ang tunog ng mga dahon sa ilalim ng paa ko, dahan-dahan akong bumalik sa kotse. Sabi nila, iba-iba ang palaman ng tote-yaki depende sa tindahan. Sa susunod, ibang klase naman ang pipiliin namin ng kaibigan ko para tikman at paghambingin ang mga ito sa bayan ng mga hot spring. Sariwa pa sa alaala ko ang tamis ng kuromitsu at kinako. Kapag naaalala ko ang pahingang iyon sa hapon habang pinagmamasdan ang mga dahong nagkukulay, gusto ko ring balikan ang lasang iyon.