Bise no Fukugi Namiki Lakarin hanggang dagat ang lagusan ng mga punong fukugi na sumasanggalang sa mga bahay laban sa hangin-dagat

Tumatakbo pahilaga sa baybayin ng Tangway ng Motobu ang Pambansang Ruta 449. Diretso sa akin ang hanging amoy-dagat habang minamaneho ko ang kotse nang nakabukas ang bubong. Sa bawat liko, unti-unting lumiliwanag ang kulay ng dagat sa labas ng bintana; kahit nakatingin ako sa daan, kumikislap pa rin ang bughaw sa gilid ng paningin ko. Pinalakas ko nang kaunti ang tugtog habang nagmamaneho at may nakita akong karatulang hugis onigiri na may numerong “449” sa tabi ng daan. Napangiti ako at bahagyang tumango. Parang munting pasalubong ang numero ng pambansang ruta sa bawat biyahe.

Noong tag-araw, nagmaneho ako patimog sa Kyushu, saka tumawid mula Kagoshima papuntang Okinawa sakay ng barkong lulan ang kotse ko. Unang beses kong nagmaneho sa Okinawa gamit ang sarili kong kotse. Pumunta ako sa Bise para mamasyal sa lilim kahit tirik ang araw ng tag-init. Ipinarada ko ang kotse malapit sa hanay ng mga puno at pumasok sa daan, na lubusang natatakpan ng mga dahon sa itaas. Kahit tirik ang araw, tanaw ko ang dulo ng daan nang hindi ko kailangang sumingkit dahil sa silaw. Sunod-sunod ang mga puno sa kaliwa, habang nasa kanan ang pader na bloke at asul na trapal. Habang naglalakad ako sa pagitan nila, pabago-bago ang hugis ng mga sinag sa paanan ko. Mas presko ang hangin sa lilim kaysa sikat ng araw na tumama sa akin habang nakabukas ang bubong ng kotse. Bahagyang gumalaw sa hangin ang laylayan ng paldang kulay mint ko.

Huminto ako sa lilim at inilabas ang acerola jelly. Hawak ko sa isang kamay ang malinaw na supot at pinihit ko ang takip nito sa kabila kong kamay. Saka ko narinig ang pagkiskis ng mga dahon sa itaas. Nakatitig lang kasi ako sa ginagawa ng mga kamay ko, kaya bigla kong napansing napakatahimik pala ng daan.

Humigop ako. Pagkatapos ng lamig, sinundan iyon ng matamis-asim na lasa na nagpangiti sa akin. Bayan ng acerola ang tawag sa Motobu. Ang sarap sa pakiramdam na matikman sa lilim ng bayang ito ang meryendang galing sa lugar na pinupuntahan ko. Itinaas ko pa sa liwanag ang supot at humigop ulit. Kumikislap-kislap ang sinag sa mga dahon, at ang mga kamay ko lang ang nasisinagan.

Itinanim ang mga punong fukugi rito bilang pananggalang sa hangin, at pinalibot ang mga ito sa mga bahay. Mabagal tumubo ang mga punong ito, matigas ang kahoy, at matibay sa alat ng dagat. Akala ko, magagandang hanay lang ng mga puno ang makikita ko. Pero may mga tahanan sa likod ng mga pader, at ilang dekada o siglo nang pinoprotektahan ng mga punong ito ang mga nakatira roon laban sa hangin-dagat. Nang maisip ko iyon, mas maingat kong minasdan ang mga dahon.

Mga 1km ang daang may hanay ng mga puno hanggang Bisezaki. Sa halip na magmadali, gusto kong isa-isang sundan ang mga bahagi kung saan sumisinag ang liwanag. May mga anino ng sanga sa daan na parang lambat, kaya sinubukan kong tumapak lang sa mga maliwanag na bahagi. Pagdating ng ikatlong hakbang, wala na akong maapakang maliwanag na bahagi at natigil ako nang nakataas ang isang paa.

Paglabas ko sa dulo ng hanay ng mga puno, biglang lumawak ang tanawin. Nasanay na sa lilim ang mga mata ko kaya itinapat ko agad ang kamay sa noo para salagin ang silaw ng araw. Sa dulo ng daan, sumisilip ang bughaw na dagat sa bandang Bisezaki. Pagkalabas ko lang napagtanto kung gaano karaming sikat ng araw sa tag-araw ang hinaharang ng mga dahon sa itaas.

Nakatayo ako sandali sa araw at hinayaan kong hipan ako ng hangin-dagat, saka bumalik sa hanay ng mga puno. Pagpasok ko pa lang, nag-iba na ang hangin sa paligid, at unti-unting nawala ang init na naiwan ng araw sa likod ng blusa ko. Hindi ko inakalang ganoon kalaki ang ipinagkaiba ng pakiramdam ko sa loob at labas ng lilim.

Pagbalik ko sa paradahan, napakainit ng upuan ng kotse. Naglatag muna ako ng tuwalya bago umupo at isinilid sa bag ang ubos nang supot. Isinara ko ang bubong pauwi at itinodo ang aircon. Pagkaandar ko pa lang, miss ko na agad ang lilim ng mga punong nadaanan ko.