Lumaktaw sa nilalaman
PROJECT ZQQ
Filipino

Nayon ng Kunigami, Prepektura ng Okinawa

Pagmamaneho patungong Cape Hedo Isang tanghaling nakikinig sa mga alon sa hilagang dulo ng pangunahing isla

Isang maaraw na tanghali ng Enero, naglakad ako sa Cape Hedo na naka-denim jacket. Habang pinagmamasdan ang mga along sumasalpok sa bato, kinain ko ang Okinawa zenzai na dala ko. Napapikit ako sa lamig ng yelo, saka napangiti ulit sa tamis ng beans sa ilalim. Kasama ng tunog ng dagat, nananatili sa akin ang pakiramdam na nakarating ako sa hilagang dulo.

Kuwento ito ng paglalakad ko sa Cape Hedo sa isang maaraw na tanghali ng taglamig. Samahan mo ako, mula sa pagtanaw sa dagat at lakarang daan hanggang sa pahingang may zenzai.

Sa lakarang daan ng Cape Hedo na may mga bato at itim na bakod, kumakain ng zenzai na may beans at kinaskas na yelo ang pangunahing tauhang naka-denim jacket, bahagyang nakapikit. Nasa likuran niya ang dagat sa tanghali.

TaglamigMaaraw na tanghali ng Enero

Tingin sa mga alon, pikit sa lamig ng yelo

Enero nang magmaneho ako hanggang sa hilagang dulo ng pangunahing isla ng Okinawa. Pagkababa sa kotse at paglabas sa lakarang daan, tunog ng alon ang una kong narinig. Sumalpak ito sa kabila ng mga bato, saglit na tumahimik, saka dumating ang kasunod na alon. Pinagdikit ko ang magkabilang harap ng jacket habang naglalakad, pero kusa akong tumingala dahil gusto kong marinig iyon nang mas malapit.

Tuloy-tuloy ang magagaspang na bato sa tabi ng daan. Malawak ang dagat sa kabila ng itim na bakod, at kapag tumingin sa malayo, tuloy-tuloy ang abot-tanaw. Ito ang pinakahilagang dulo ng pangunahing isla. Isang maliit na tuldok lang ito noong tinuturo ko ang dulo ng mapa, pero ngayon, napapasinghap ako sa lawak ng dagat.

Ibinalot ko ang isang kamay sa cup ng zenzai na dala ko. Medyo natawa ako sa sarili kong kumakain ng malamig na meryenda sa tabi ng dagat sa taglamig. Pero napansin ko ang mga kintoki bean na nakikita sa ilalim, kaya ipinasok ko ang kutsara. Nang isubo ko kasama ng yelo, napapikit ako nang madiin. Kasunod ng lamig ang tamis ng beans, at gusto ko na ng panibagong subo.

Pagbaba ng kutsara, narinig ko ulit ang mga alon. Tumama sa bato ang alon sa harapan ko, saka nagkawatak sa puting bula. Napatigil ako sa pagkain at pinanood ko nang ilang sandali ang paulit-ulit na pagdating nito. Narinig kong makikita ang Isla ng Yoron kapag maaraw, pero ngayon, mas gusto kong tingnan lang ang mga alon sa harapan kaysa maghanap ng anuman.

Dito raw ginanap ang mga pagtitipong may apoy upang manawagan ng pagbabalik ng Okinawa sa Japan. Nang maalala ko iyon, ang tangway na kanina’y parang dulo lang ng biyahe ko ay naramdaman ko ring lugar ng pagtanaw sa kabila ng dagat. Inayos ko ang hawak sa cup gamit ang dalawang kamay at humarap sa abot-tanaw. Nang isipin ko ang mga hangarin ng mga taong narito noon, ayoko pang bumalik agad sa kotse.

Sa huli, sinandok ko ang mga bean na natira sa ilalim. Mas dahan-dahan akong ngumuya kaysa noong kinakain ko ang yelo, ninanamnam ang tamis. Malamig pa rin sa hanging-dagat ang mga pisngi ko, pero puno ang dibdib ko ng saya dahil nakarating ako hanggang dito. Kahit ubos na ang cup, gusto ko pang makinig sa mga alon nang kaunti. Bago isipin ang daan pauwi, huminga ako nang malalim sa tabi ng bakod.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito1 larawan

  • Nayon ng Kunigami, Prepektura ng Okinawa · Taglamig

Pagkaing kilala sa lugar na gustong tikman sa biyahe

Okinawa zenzai

Meryenda ito ng Okinawa na pinagsasama ang mga kintoki bean na niluto nang matamis at kinaskas na yelo. Kinain ko ang zenzai sa cup na dala ko habang nasa lakarang daan, at napapikit ako sa lamig ng yelo. Nang namnamin ko hanggang sa huli ang mga bean sa ilalim, parang maaalala ko rin pati ang oras na nakatanaw ako sa dagat.

Mga tampok

Tangway na sinasalubong ng mga alon ng Pasipiko at East China Sea

Nasa pinakahilagang dulo ng pangunahing isla ng Okinawa ang Cape Hedo, kung saan humahampas sa mga bangin ang mga alon ng Karagatang Pasipiko at East China Sea. Mas malakas kaysa sa inisip ko mula sa kotse ang tunog ng mga alon sa lakarang daan, at ramdam sa dibdib ko na nakarating na ako hanggang dito.

Alaala ng mga apoy na nakatanaw sa kabila ng dagat

Dito ginanap ang mga pagtitipong may apoy para manawagan ng pagbabalik sa Japan, at nakatayo rin ang Bantayog ng Pakikibaka para sa Pagbabalik sa Inang Bayan. Ang dagat sa harapan ko ay pinagmamasdan din pala ng mga taong nagtipon dito noon. Bago alisin ang tingin sa abot-tanaw, gusto ko pang manatili nang kaunti.

Impormasyon tungkol sa daan at lugar

Pagpunta sa Cape Hedo

Biyahe mula Naha Airport sa mga karaniwang kalsada
3 oras
Lakad mula sa hintuan ng bus sa pasukan ng Cape Hedo
5 minuto

Patungo sa pinakahilagang tangway ng pangunahing isla, sa Hedo, Nayon ng Kunigami. Pagkatapos magmaneho, gusto kong bumaba sa kotse at tahakin ang lakarang daan habang nakikinig sa mga alon.

Ang oras ng biyahe sa kotse at paglalakad ay ang mga bilang sa gabay sa pagpunta rito ng Okinawa Story. Gusto kong magtagal sa tangway, kaya naglaan ako ng maraming oras para tumingin sa dagat pagkatapos ng biyahe.