Mamasyal sakay ng kotse papunta sa Chinen Cape Park Pagkatapos magmeryenda, sundan ang daan papunta sa dagat

Pagkatapos kong maglibot sa Kyushu nang 3 linggo noong tag-araw, ipinagpatuloy ko ang biyahe sakay ng ferry mula Kagoshima New Port papuntang Naha, kasama ang pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Huminto kami sa mga isla ng Amami. Dumating kami sa Naha Port 2 araw na ang nakalipas, matapos ang humigit-kumulang 25 oras na biyahe. Ngayon, ibinaba ko ang bubong at nagmaneho patimog para makita ang dagat sa Nanjo.

Bandang hapon ng tag-araw, ipinarada ko ang kotse sa paradahan ng Chinen Cape Park, na kasya ang ilang dosenang sasakyan, at bumaba para maglakad sa daan-pasyalan. Sa kabila ng malaking gusali, malawak na nakalatag ang kalangitan; sa dulo ng mga puno sa kanan, sumisilip nang kaunti ang dagat. Kakagaling ko lang magmaneho nang bukas ang bubong kaya magulo pa rin sa hangin ang buhok ko.

Pero bago iyon, isang piraso muna ng chinsuko. Binuksan ko ang supot na binili ko sa Arakaki Kashiten, sangay sa Tamagusuku, bago pumunta rito. Hawak ko sa isang kamay ang balot at sa kabila ang chinsuko. Bahagyang ginagalaw ng hangin ang laylayan ng mapusyaw na asul kong pang-itaas. Sabik na akong pumunta sa dagat, pero hindi ko maiwasang mapatingin sa meryendang hawak ko.

Pagkagat ko, kumalat sa bibig ko ang tamis ng chinsuko, na marahang nadurog sa bawat nguya. Habang sinasalo ng balot ang maliliit na mumo, kinain ko ang natira. Pag-angat ko ng tingin, nakita ko sa likod ng itim na bakod ang pulang kotse ko. Habang pinagmamasdan ko mula sa malayo ang kotseng tumawid sa dagat kasama ko mula Kagoshima, napaisip ako kung gaano na ako kalayo sa timog.

Sabi nila, gumagamit ng lard o taba ng baboy sa paggawa ng chinsuko. Kaya ba ganoon ito kalutong at kadaling madurog? Kakabit ng pabrika ng chinsuko ang tindahan ng Arakaki Kashiten sa Tamagusuku, at mayroon din daw silang sariling chinsuko ice cream. Tikman ko naman iyon sa susunod.

Itinago ko ang balot at tumuloy sa daang-pasyalan. Sa tabi ng paradahan, natatakpan ng mga puno ang dagat; habang naglalakad ako, unti-unti ko nang natatanaw ang mas malawak na dagat. Huminto ako sa dulo ng tangway at humarap sa Pasipiko. Dagat ang nasa magkabilang panig. Akala ko'y saglit na hinto lang ito, pero mukhang higit pa sa plano ko ang itatagal ko rito.

Sabi nila, may bahura ng korales sa ilalim ng parke. Matapos pagmasdan ang malayong abot-tanaw, ibinalik ko ang tingin sa dagat sa malapit at napansin kong nag-iiba ang liwanag ng tubig depende sa lugar. Inalis ko ang buhok sa mukha at tumingin naman sa mga isla. Narinig kong tanaw mula rito ang Kudaka Island at Komaka Island, kaya ikinumpara ko ang kinaroroonan nila sa mapa.

Pagkatapos namnamin ang tanawin sa tangway, nagpahinga ako sa pahingahang may bubong na pulang tisa. Pagpasok ko sa lilim, hindi na tumatama sa akin ang sikat ng araw at simoy lang ng dagat ang dumaraan. Habang nagpapahinga, binalikan ko sa isip ang hugis ng dalawang islang nakita ko kanina. Mas malinaw kong naalala ang ayos ng mga isla kaysa noong napapapikit ako sa silaw ng araw.

Bago bumalik sa kotse, dumaan din ako sa Nanjo City Regional Products Center. Nagbebenta roon ng mga lokal na produkto at likhang-kamay, at masaya ring maghanap ng mga produktong ginawa sa paligid ng dagat na minasdan ko kanina. Habang hinahawakan ko ang mga bagay na puwedeng maging alaala ng biyahe, mag-isa kong binalikan sa isip ang tanawing nakita ko sa tangway.

Pagbalik ko sa paradahan, itinupi ko ang bubong ng pulang kotse. Kalahati pa ang laman ng supot ng chinsuko. Nagpasya akong itabi ang natira para kainin bilang meryenda sa tutuluyan ko ngayong gabi. Tinupi ko nang 2 beses ang bunganga ng supot at inilapag ito sa upuan ng pasahero.