Paglalakad sa Ōuchi-juku sa taglamig Mga bubong na pawid na nababalutan ng niyebe at negi soba

Pagpasok ko sa pangunahing kalsada ng Ōuchi-juku, una kong tiningala ang mga bubong. Makapal ang niyebeng nakatabon sa malalapad na pahilis na bubong na pawid. Magkakatabi ang mga bahay sa magkabilang panig, at umaabot hanggang kabundukan ang daan sa pagitan nila. Naglakad akong nakataas ang mga balikat sa loob ng down jacket, pero natigilan ako nang makita ko ang hanay ng mga bahay. Gusto kong manatili roon at pagmasdan kung paanong nagpapatuloy ang mga bubong hanggang sa dulo.

Pag-usad ko nang kaunti, nakita ko ang dumadaloy na tubig sa tabi ng kalsada. Akala ko natabunan na ng niyebe ang lahat, kaya napatingin ako nang makitang umaagos pa rin ang tubig sa tabi ng mga bahay. Tiningnan ko muna ang daan sa paanan ko, saka muling tumingala sa mga bubong. Iisa lang ang kalsadang iyon, pero sa tuwing tumitingala ako o bumababa ang tingin, may bago akong napapansin. Mas madalas pang napapalingon ako kaysa kumuha ng litrato.

Noong panahon ng Edo, bayan ito kung saan humihinto at nagpapahinga ang mga biyahero. Nasa daang nagdurugtong sa Aizu-Wakamatsu at Nikkō-Imaichi ang Ōuchi-juku, at dumaraan din daw dito ang mga prusisyon ng sankin-kōtai. Noon, naglakad din ang mga biyahero sa kalsadang nilalakaran ko ngayon. Nang maisip ko iyon, hindi na basta hanay ng magagandang gusali ang mga bahay sa magkabilang panig. Malaking ginhawa siguro sa mga biyaherong naglalakad sa malamig na daan noon ang makita ang mga bubong na ito.

Kanina, puro bubong lang ang tinitingnan ko; ngayon, nakatutok naman ang tingin ko sa mangkok. Sikat na pagkain dito ang negi soba. Hindi lang sangkap ang mahabang negi; ginagamit pa itong pamalit sa chopsticks, sabi nila. Hawak ko sa isang kamay ang mangkok, at marahan kong iniangat ang soba gamit ang kabilang kamay. Sabik na sabik akong kumain, pero hindi ko inasahang kailangan ko palang pagtuunan nang husto ng pansin ang unang subo.

Nakita ko ang sobang nakasabit sa negi at napatawa ako. Karaniwan, iaangat ko na lang ito gamit ang chopsticks nang hindi nag-iisip; pero ngayon, pinagmamasdan ko muna ang soba at iniisip na dapat ko na itong kainin. Inilapit ko ang mangkok sa mukha ko, at sa wakas ay sumubo rin ako. Hindi ko akalaing ikatutuwa ko pa ang unang subo ng soba. Malamang, lagi kong maaalala ang paglalakad sa malamig na kalsada habang nakatingala sa mga bubong, pati ang paraan ng paghawak ko sa negi.

Paglingon ko ulit sa kalsada, mas napansin ko ang bubong na pawid kaysa kanina. Damong susuki ang gamit sa bubong, at nagtutulungan ang mga manggagawang tinatawag na kayate at mga taga-nayon sa pagpapalit nito, sabi nila. Hindi lang basta napanatili ang dating anyo ng mga bubong; patuloy pa nila itong inaalagaan. Inayos ko ang hawak ko sa mangkok dahil gusto kong tingnan ulit ang mga bubong mula sa dulo. Dumadami tuloy ang alaalang iuuwi ko: mga bubong na nababalutan ng niyebe, negi soba, at kuwento ng mga taong nag-aalaga sa mga bubong.