Bandai Gold Line Pagkatapos magmaneho sa daan sa bundok sa taglagas, pahinga muna habang pinagmamasdan ang Lawa ng Inawashiro

Noong isang maaliwalas na umaga sa kalagitnaan ng Oktubre, nagmaneho ako sa pagitan ng mga punong nagbabago ang kulay sa taglagas hanggang makarating sa Tanawan ng Sankodai. Ipinarada ko ang pulang kotse at bumaba. Sa kabila ng bakod na may lubid at damong susuki, natanaw ko ang maliliit na bukirin at bahay, at sa likuran pa ng mga iyon, malawak na nakalatag ang Lawa ng Inawashiro.

Habang nakatingin kami ng kaibigan kong babae sa lawa, naalala kong hindi ko pa pala nabubuksan ang balot ng meryenda. Tempura manjū ang dala ko. Sinilip ko ulit ang malutong na balot nito sa labas, na wala sa karaniwang manjū.

“Pritong manjū pala ito,” sabi ko habang ipinapakita sa kaibigan ko, saka ako kumagat. Malutong ang balot sa unang kagat, saka ko nalasahan ang tamis ng manjū. Nakita ko namang may balot ito, pero sa pagkagat ko, saka ko napansing iba rin pala ang lutong nito kumpara sa karaniwang manjū. Napangiti tuloy ako.

Nang iangat ko ang tingin mula sa meryenda sa kamay ko, nakita kong napakalawak ng lawa hanggang sa malayo. Taglay na ng mga punong dinaanan ko kanina ang kulay ng taglagas, at hati-hati rin ang mga bukirin sa unahan ng lawa. Mula rito sa mataas na lugar, tanaw ko rin ang bayang nasa paligid.

Habang nakatanaw ang kaibigan ko sa kabilang pampang, muli kong inayos ang hawak ko sa balot. Pati ang paghinto para sa isang kagat ng meryenda sa tabi ng kotse ay bahagi ng biyahe sa bundok. Bago pumili ng susunod na kanta at umandar ulit, gusto ko pang magpahinga rito nang kaunti.

“Masarap ba?” tanong ng kaibigan ko, at ipinakita ko sa kanya ang natitira pang manjū. Isa pang kagat muna, saka ako titingin ulit sa lawa. Ngayong araw, hindi lang sa pagmamaneho sa daang bundok nanggagaling ang saya; may saya rin sa mga natutuklasan ko sa mga pinaghihintuan.