Bandai-san Gold Line Selepas menyusuri jalan gunung pada musim luruh, berehat sambil memandang Tasik Inawashiro

Pada pagi pertengahan Oktober, saya menyusuri celah pepohon musim luruh sebelum tiba di Sankodai. Saya meletakkan kereta merah lalu turun. Di sebalik pagar tali dan rumput pampas Jepun, kelihatan petak-petak sawah dan ladang, rumah-rumah kecil, dan jauh di hadapan, Tasik Inawashiro yang terbentang luas.

Ketika memandang tasik bersama kawan saya, barulah saya teringat bungkusan kudapan masih belum dibuka. Saya bawa manju tempura. Berbeza daripada manju biasa, bahagian luarnya bersalut tepung. Saya perhatikan sekali lagi.

“Manju ni digoreng tau,” kata saya sambil menunjukkannya kepada kawan saya. Kemudian saya menggigitnya. Mula-mula terasa lapisan tepungnya ketika digigit, kemudian barulah kemanisan manju menyusul. Saya memang nampak salutan tepungnya, tapi apabila menggigitnya, teksturnya terasa berbeza daripada manju biasa. Saya terus rasa seronok.

Apabila saya mengangkat muka daripada kudapan kecil di tangan, tasik terbentang luas hingga ke seberang. Pepohon yang saya lalui tadi sudah diselubungi warna musim luruh, manakala sawah dan ladang di hadapan tasik kelihatan berpetak-petak. Dari atas sini, pekan yang menjadi tempat tinggal penduduk tempatan pun kelihatan.

Sementara kawan saya memandang ke seberang tasik, saya menggenggam semula bungkusan itu. Menikmati satu gigitan di sisi kereta pun sebahagian daripada perjalanan di jalan gunung. Sebelum memilih lagu seterusnya dan memulakan perjalanan semula, saya mahu berehat sekejap lagi di sini.

“Sedap?” tanya kawan saya. Saya tunjukkan manju yang masih berbaki. Saya mahu menggigitnya sekali lagi sebelum memandang tasik. Hari ini, seronoknya bukan hanya memandu di jalan gunung; berhenti dan menikmati tempat seperti ini pun satu keseronokan.