Bandai-Azuma Lake Line Pagkababa ng kotse sa Nakatsugawa, gusto ko ring namnamin ang taglagas sa paglalakad

Isang gabing biyahe sa Urabandai na may mga dahong pangtaglagas. Sakay sa passenger seat ang kaibigan kong babae na kasama ko sa pagmamaneho habang nagmaneho ako pahilaga mula Tokyo. Sa tuluyan sa Urabandai kami matutulog ngayong gabi, at napagkasunduan naming mamasyal muna sa daang may makukulay na dahon. Isang umaga sa huling bahagi ng Oktubre, pumasok ako sa Bandai-Azuma Lake Line mula sa panig ng Inawashiro. Mula noong 25 Hulyo 2013, karaniwang daan na ito ng prepektura. Dumaan ako sa pagitan ng mga punong may kulay, ramdam ang pagbabago ng kulay sa unahan sa bawat labas ng kurbada. Arkong tulay ang Nakatsugawa Bridge na tinawid namin sa daan, at sinasabing matatanaw mula rito ang lambak sa ibaba. Pero nagmamaneho ako, kaya sa harap lang ako tumingin at inabangan ko na lang ang tanawin pagdating namin.

Ipinarada ko ang kotse sa Nakatsugawa Gorge Rest House. Pagkababa sa pulang kotseng nakabukas pa rin ang bubong, makukulay ang mga puno hanggang sa dulo ng paradahan. Iba sa pagdaan sa kalsada: nakakatuwang nakikita pati ang hugis ng bawat dahon. May mga inodorong de-flush at gazebo rin sa paradahan, kaya sakto itong lugar para maghanda bago maglakad.

Inayos ko ang dulo ng mga manggas ng jacket at knit top, saka tiningnan ang boots sa mga paa ko. Nakaharap na sa lambak ang kaibigan ko. Pagtingin sa paligid, may hagdan at hawakan sa kaliwa, at damuhang may mga batong nakahanay sa kanan. May mga nalaglag na dahon din sa sementadong daan; kabababa ko lang ng kotse, pero parang nakapasok na ako sa taglagas.

“Mukhang puwedeng maglakad papunta sa lambak mula rito,” sabi ko sa kaibigan ko. May landas sa tabi ng rest house na pababa sa lambak, at mga 15 minuto hanggang sa ilog. Habang bumababa nang tinitiyak ang bawat tapak, palakas nang palakas ang tunog ng tubig. Nang saglit kong makita ang puting agos sa pagitan ng mga puno, kusa akong napabulalas ng “Ah!”

Pagbaba hanggang sa ilog, malakas ang agos sa pagitan ng mga bato. Ang mga dahong tinitingnan ko mula sa itaas ay nasa ibabaw naman ngayon ng ulo ko. May mga nalaglag na dahong nakadikit sa mga bato sa paanan, bahagyang basa sa tilamsik. Sinasabing nagpapatuloy ang Ilog Nakatsugawa hanggang sa Lawa ng Akimoto. Inisip kong naglalakbay hanggang sa lawa ang tubig na nasa harap ko, habang sinusundan ng tingin ang patutunguhan ng agos.

Sa mga punong tiningala ko, may punong naninilaw ang maninipis na dahon. May larch din daw sa kagubatan sa kahabaan ng daan. Akala ko, maple lang ang ibig sabihin ng mga dahong pangtaglagas, pero pati mga dahong parang karayom ay nag-iiba pala ng kulay. Nang sabihin ko sa kaibigan ko, tumawa siya: “Hugis na naman ng dahon ang tinitingnan mo.” Seryoso akong sumagot na kapag iba ang hugis, iba rin ang pagkakita sa kulay.

Bumalik kami sa rest house, bahagyang hinihingal sa paakyat na landas. Sa tanghalian, kaning may Aizu jidori na manok ang pinili ko—ipinapakilalang sariling putahe ng lugar. Sa gutom matapos maglakad, mula sa unang kagat ay tumagos ang sarap; nagtinginan kami ng kaibigan ko at tumango. Pagkatapos kumain, umupo kami sa gazebo sa paradahan at ipinakita sa isa’t isa ang mga larawang kuha sa tabi ng ilog.

Pagbalik sa kotse, binuklat ng kaibigan ko ang mapa at nagsimulang tingnan kung makadaraan kami sa tanawang Sanko Paradise bago pumunta sa tuluyan. Lugar daw ito kung saan sabay na matatanaw ang mga lawa ng Hibara, Akimoto at Onogawa. Nakabukas pa rin ang bubong nang ibinaling ko ang manibela para ituloy ang biyahe sa Lake Line.