Pagtanaw sa Pamayanan ng Ochiai sa taglagas Tanaw ko ang buhay sa kabilang lambak habang hawak ang pagkaing-bayan

Noong isang hapon ng Oktubre, tanaw ko sa kabilang lambak ang Pamayanan ng Ochiai. Hiwa-hiwalay ang mga bahay sa dalisdis ng bundok; sa pagitan ng mga ito, magkakasunod ang mga sakahan at pader na bato. Sa tabi ng pulang kotse, inayos ko ang suot kong kardigan at tumingala sa bahay na nasa pinakamataas na bahagi. Hindi ko akalaing may mga naninirahan hanggang doon; napasinghap ako sa lawak ng tanawing bumungad sa akin.

Sabi raw, umaabot sa 390 m ang pagitan ng pinakamataas at pinakamababang bahagi ng pamayanan. Mula sa malayo, isang tingin lang ang kailangan para matanaw ang buong lugar, pero kapag naglakad mula sa bahay na iyon papunta sa sakahang ito, kailangan pang umakyat at bumaba sa dalisdis. Habang isa-isang sinusundan ko ng tingin ang kinalalagyan ng mga bahay, nagbago ang pakiramdam ko: mula sa paghanga sa tanawin, gusto ko nang malaman kung ano ang araw-araw na buhay dito.

Ang hawak ko noon ay Iya deko-mawashi. Isa itong lutuing-bayan na gawa sa patatas, matigas na tofu at konnyaku na nakatusok sa tuhog, pinahiran ng miso sauce at inihaw. Tiningnan ko muna ang laman ng tuhog, saka kumagat. Kumalat sa paligid ang bango ng inihaw na miso. Sa hangin sa bundok, ang sarap ng mainit na pagkain; parang nawala pati ang tensiyon sa mga balikat ko.

Sabi raw, ipinangalan ang deko-mawashi sa paikot na galaw nito habang iniihaw, na kahawig ng pag-ikot ng ulo ng kahoy na manika. Akala ko noong una, hugis ng pagkain ang pinagmulan ng pangalan; iyon pala, ang galaw habang iniihaw. Tinitigan ko ang hawak kong tuhog at napangiti—gusto ko tuloy makita kung paano ito ginagawa.

Sabi raw, may mga lumang bahay pa sa kabilang panig na mula sa kalagitnaan ng panahong Edo hanggang unang bahagi ng panahong Shōwa. Kanina, namangha ako sa lawak ng dalisdis; ngayon, iniisip ko naman kung gaano na katagal nagpapatuloy ang buhay roon. Sinundan ko ng tingin ang pagitan ng mga bahay at sakahan at napaisip kung saang landas ako maglalakad araw-araw kung dito ako nakatira. Bigla kong napansing nakahinto pala ang kamay kong may hawak na tuhog.

Habang nauubos ko ang pagkain, unti-unting huminahon ang paghanga ko sa bundok. Muli kong tiningnan ang mga bubong sa malayo at sinundan ng tingin ang mga hagdang-hagdang sakahan bago bumalik sa kotse. Marahil dahil minasdan ko ang Pamayanan ng Ochiai habang ninanamnam ang pagkaing-bayan nito, hindi na lang magandang tanawin sa isip ko ang dalisdis; naging lugar ito kung saan nagpapatuloy ang buhay. Sa susunod, gusto ko pang malaman ang kasaysayan ng pamayanan.