Sa Terasa ng Tanawan sa Godai-san Gusto kong pagmasdan ang lungsod sa kabila ng ilog hanggang dumami ang mga ilaw

Sa unang bahagi ng Hunyo, matapos magmaneho buong araw sa Lungsod ng Kōchi, dumaan ako sa Godai-san. Hindi ko pa gustong bumalik sa lungsod; gusto ko pang pagmasdan mula sa itaas ang Kōchi ngayong araw. Ipinarada ko ang kotse, inayos ang manggas ng puting kamiseta, at naglakad sa mga daanan ng parke papunta sa terasa. Pagdating ko sa kahoy na rehas, bumungad sa akin ang lungsod sa kabila ng ilog. Nakakatuwang isipin na kanina lang, nagmamaneho pa ako roon.

May asul pa sa langit, at sumisilip ang liwanag ng dapithapon sa pagitan ng mabababang ulap. Sa ibaba, marami nang ilaw na nakasindi sa lungsod. Habang dumidilim, lalo ko ring nakikita ang hugis ng tulay. Sa una, nakatingin ako sa malayong langit, pero hindi ko namalayang bumabalik ang tingin ko sa may tulay. Parang nasulit ko ang Kōchi sa iisang biyahe—nagmaneho ako roon sa araw at minasdan ko naman ang lungsod sa gabi.

Habang maliwanag pa, naglakad ako nang mga 30m patungong silangan mula sa terasa para tingnan din ang rebulto ni Hamaguchi Osachi. Sa harap ng rebulto, inayos ko ang tindig ko at tumingin din nang bahagya sa kaparehong direksiyon. Kapag may rebulto ng tao sa bundok na nakatanaw sa lungsod, ramdam kong matagal nang pinahahalagahan ang lugar na ito. Pagbalik ko sa terasa, mas marami na ang ilaw sa lungsod kaysa kanina.

Ipinatong ko nang marahan ang isang kamay sa ibabaw ng kahoy na rehas at napawi ang tensiyon sa mga balikat ko. Naramdaman ko ang hangin sa manggas habang nakaharap sa lungsod. Naisip ko ring kumuha ng litrato, pero gusto ko munang namnamin ang tanawin. Tuwang-tuwa ako na may ganitong tahimik na lugar sa bundok, madaling puntahan sakay ng kotse, kung saan puwedeng pagmasdan ang lungsod nang walang pagmamadali.

Iba ang mga repleksiyon sa ilog sa mismong mga ilaw ng lungsod: mahahaba at patayong guhit ang mga ito. Sa bawat bahagyang alon ng tubig, nagbabago ang hugis ng mga repleksiyon, kaya hindi ako nagsasawang tumingin sa iisang bahagi. Sinundan ko ng tingin ang pagbabago mula sa tulay hanggang sa kahabaan ng pampang. Kapag tanawin sa gabi ang pinagmamasdan ko, kadalasan sa mga ilaw ng gusali napupunta ang tingin ko, pero ngayong gabi pati ang ilog napapansin ko. Buti na lang, naglaan ako ng oras para pagmasdan pati ang tubig.

Sa kabila ng lungsod, magkakapatong ang mga silweta ng bundok. Habang dumarami ang ilaw sa mga bintana, mas luminaw ang hugis ng madidilim na bundok. Sabi nila, itinayo ang terasa na ito noong 2022. Nagsara ang dating tanawan noong Abril 2022, at tila giniba ito noong Pebrero 2023. Habang nakatayo ako sa harap ng kahoy na rehas at sabay na pinagmamasdan ang lungsod, ilog, at bundok, lalo kong gustong makilala pa ang mga lugar na dinaanan ko ngayong araw. Bukas, saan kaya ako pupunta? Hindi ko namalayang iniisip ko na ang susunod kong biyahe.

Sa bandang dagat na tanaw ko bago dumilim, naroon din daw ang Look ng Ura-do at Daungan ng Kōchi. Ah, kaya pala dagat ang madilim na bahaging nasa kabila ng mga ilaw ng lungsod. Mula sa itaas, mas madaling makita kung paanong magkakadugtong ang mga daang dinaanan ko, ang ilog, daungan, at lungsod. Para akong gumuguhit muli sa isip ng mapa ng buong araw ko.

Bukas ng umaga, hahanapin ko ang bōshi pan, ang tinapay na hugis-sombrero. Ayon sa kuwento, nagsimula ito bandang 1955 nang makalimutan nilang lagyan ito ng masa para sa melon bread. Nilagyan nila ng castella dough ang panlabas na bahagi at inilako ito bilang “castella pan.” Nang makita ng mga mamimili ang hugis nitong parang sombrero, nagsimula nila itong tawaging “bōshi pan.” Balak kong hanapin ito sa mga panaderya sa lungsod gaya ng Nagano Kyokudō Rinbell. Nakakagana palang isipin na isang pagkakamali ang nagbigay-buhay sa tinapay na naging espesyalidad ng bayan.

Bago umalis sa terasa, minsan ko pang nilingon ang ilog. Ang lungsod na pinagmamasdan ko habang asul pa ang langit ay mukha nang gabing-gabi. Habang nakatingin sa daan at hawak ang manibela, nagmaneho ako pababa ng bundok; nakakatuwang isipin na papasok ulit ako sa mga ilaw na tanaw ko mula sa itaas.