Sa Parkeng Tanawan ng Hijikawa Arashi Umagang sinusundan ng tingin ko ang hamog hanggang dagat

Isang umaga ng Disyembre, umakyat ako mula sa bayan ng Nagahama papunta sa mataas na lugar. Pagkababa ko ng kotse, tumungo ako sa parkeng tanawan at nakita kong mahaba ang guhit ng puting hamog sa ibabaw ng ilog. Nasa ibaba ang mga bubong, at sa dulo ng bunganga ng ilog, naroon ang dagat. Para bang nagdurugtong ang hamog sa dalawa. Hawak ko sa dalawang kamay ang balot ng Shigure na dala ko, at hindi ako agad nakakilos.

Sabi raw, ang Hijikawa Arashi ay nangyayari kapag ang malamig na hangin at hamog na nabubuo sa Basin ng Ōzu ay dumadaloy kasabay ng ilog palabas sa dagat. Akala ko noong una, nawawala ang hamog pagdating sa bunganga ng ilog. Pero umaabot pa pala ang kaputian nito sa ibabaw ng dagat. Sinundan ko ng tingin kung hanggang saan ito nagpapatuloy, at mas malawak ang tanawin kaysa noong sa ilog lang nakatuon ang tingin ko.

Tumama ang hangin sa manggas ng amerikana ko kaya bahagya kong hinila pataas ang scarf. Nakatago sa ilalim ng hamog ang mga gusali ng bayan, tapos maya-maya’y lumilitaw ang mga gilid ng mga ito. Napapatingin din ako sa puting hamog na dumaraan sa tabi ng tulay, kaya hindi ko mapagpasyahan kung saan titingin. Parang mas malinaw kong nakikita ngayon ang dagat kaysa kanina, kaya ibinaling ko ulit doon ang mukha ko. Nakatayo lang ako sa iisang lugar, pero iba-iba ang napapansin ko sa bawat tingin.

Ang hawak kong puting balot ay may lamang Shigure ng Nagahama. Isa itong matamis na pagkaing Hapones na gawa sa azuki beans, at sabi nila, nagkakaiba ang tamis at tekstura nito sa bawat tindahan. Dinala ko ito para kainin bilang meryenda ngayong araw, pero sayang buksan sa ngayon. Baka mag-iba ang hamog habang kumakain ako; pinisil ko lang ang gilid ng balot at napatingin na naman sa ilog. Pag-uwi ko, matitikman ko rin ito habang binabalikan sa isip ang umagang ito.

Pinagmamasdan ko ang hamog, tapos inilipat ko ang tingin sa dagat sa malayo. Malapit sa ilog, nagsasapawan ang puti ng hamog, pero sa malayo, may bakas pa rin ng bughaw. Natuwa akong hanapin ang hangganan ng dalawa, kaya gusto ko pang tumingin nang kaunti bago kumuha ng litrato. Maaga akong gumising para pumunta rito, pero nakalimutan ko na ang antok.

Bago bumalik sa kotse, minsan pa akong lumingon. Ganoon pa rin ang tanaw sa bayan, ilog, at dagat, pero gusto ko pa ring pagmasdan ulit ang lawak ng hamog. Nasa dalawang kamay ko pa rin ang balot ng Shigure. Naisip ko, meryenda naman ang susunod. Masaya ako na napahaba ko nang kaunti ang umagang iyon ng taglamig, kaya dahan-dahan akong naglakad palayo.