Patungong Besshi–Suiha Hana Kaido Isang ikot sa kahabaan ng daan sa gitna ng luntiang bundok

Isang umaga sa huling bahagi ng Abril, pumasok ako sa kabundukan mula Niihama. Maaliwalas ang langit at nasisinagan pati ang mga dahon. Inaabangan ko ngayong dumaan sa Tulay ng Seiryu sa Besshi–Suiha Hana Kaido. Paikot ang daang nakita sa mapa, at nausisa ako kung paano iyon nakapuwesto sa bundok. Inayos ko ang manggas ng panlabas na damit, saka tumungo sa daan sa tabi ng lambak sakay ng pulang kotse.

Pagpasok sa Tulay ng Seiryu, banayad ang kurbang iginuguhit ng daan sa unahan. Hawak ang manibela at nakatingin sa harap, sinundan ko ang kurbada. Sa larawan, kita agad ang buong hugis ng tulay, pero habang nagmamaneho, unti-unting lumilitaw ang kasunod na liko. Kahit hindi subukang makita ang buong tulay, ramdam ang mahabang pag-ikot ng daan, at unti-unting natupad ang kagustuhan kong subukang tahakin ito.

Habang sumusunod sa kurbada, nagbabago rin ang anyo ng mga puno sa unahan. May bahaging tanaw ang langit sa labas ng daan, at may bahaging parang malapit ang gubat. Sa halip na magmadaling lumampas, gusto kong namnamin ang oras ng pagsunod sa daang ito. Pumasok ang hangin ng tagsibol sa kotseng bukas ang bubong, at marahan kong iniliko ang manibela patungo sa susunod na kurbada.

Sinasabing rutang pangpamamasyal sa kotse ang daang ito, na nag-uugnay sa mga ilog ng Kokuryo at Dozan. Nang malaman kong may iba’t ibang madaraanan sa paligid ng bundok, nagpasya akong magsimula ngayon sa Tulay ng Seiryu. Nasa ruta rin ang Minetopia Besshi at ang parkeng panggubat na Yuragi no Mori. Pati ang pag-iisip kung saan ako susunod na hihinto pagkatapos magmaneho ay inaabangan ko na rin.

Kahit nakalabas na sa ikot, nanatili sa mga kamay ko ang pakiramdam habang lumiliko. Hindi naman ako nagmaneho para isaulo ang hugis ng daan, pero tiyak na hindi ko malilimutan ang mahabang kurbadang iyon. Noong nakita ko sa larawan ang tulay, taas nito ang nakatawag ng pansin; ngayon, ang pinakanaaalala ko ay ang daang nagpapatuloy sa luntian. Habang tinitingnan ang mga puno sa harap, naisip kong mabuti at pumunta ako sa tagsibol.

Pagkatapos ng daang pambundok, gusto ko ring maghanap ng meryenda sa Niihama. Tradisyonal na kendi ang Besshi ame na gawa sa sirup ng almirol at sariwang krema, at may iba’t ibang lasa. Mukhang masaya ring mamili ng lasa pagkatapos magmaneho. Ang biyaheng nagsimula sa pasyang dumaan sa Tulay ng Seiryu ay lumalawak patungo sa mga hintuan sa bundok at meryenda. May aabangan pa hanggang sa pag-uwi.