Magmaneho sa Teriha-kyō Mga dahon ng taglagas sa ibabaw ng daan at 11 talon na may kani-kaniyang pangalan

Nagsisimula pa lang akong magmaneho sa Teriha-kyō noong Oktubre nang mapansin kong abot sa ibabaw mismo ng daan ang mga sanga. Akala ko sa malayo ko lang titingnan ang mga dahon ng taglagas, pero dito, parang ang gubat pa ang lumalapit sa akin. Bukas ang bubong ng pulang kotse, at tumagos hanggang sa loob ng itim kong dyaket ang malamig na hangin. Habang nakahawak ang mga kamay ko sa manibela, nakatuon na ang tingin ko sa kurba sa unahan.

Sa kaliwa, mabatong dalisdis; sa kanan, tuluy-tuloy ang guardrail. Paliko-liko ang daang may naipong mga nalaglag na dahon sa pagitan ng mga puno, kaya unti-unti kong nakikita ang daan sa unahan. Habang nakatuon ako sa pagmamaneho, ninanamnam ko rin kung gaano kalapit sa akin ang gubat. Gustung-gusto ko rin ang malawak na tanawin, pero may kakaibang saya sa daang papasok sa gubat—parang gusto ko agad marating ang susunod na kurba.

May 11 talon sa Teriha-kyō, malalaki at maliliit, at si Mizuhara Shūōshi ang nagbigay ng mga pangalan sa mga ito. Senryū, Hisui, Higurashi. Bago ako umalis, binasa ko ang mga pangalan at sa pagbabasa pa lang, sabik na akong makita ang mga talon. Akala ko maisasaulo ko silang lahat, pero nang umandar na ako, kurba sa unahan ang laman ng isip ko. Itutuloy ko na lang ang pagrerepaso sa mga pangalan pag-uwi.

Sa bawat usad ng kotse, nag-iiba ang kapal ng mga sanga sa ibabaw ko. Kapag sumisilip ang langit sa pagitan ng mga puno, tumatama sa mukha ko ang sikat ng araw; kapag nagsasapawan ang mga sanga, bumabalik ang lamig. Mas ramdam ko ang pagbabagong iyon habang nakabukas ang bubong. Nakatingin ako sa daan, nakahawak sa manibela, at napangiti nang maisip kong mabuti na lang at nakarating ako rito para damhin ang hanging ito.

Matapos kong tahakin ang daan sa bangin, tumikim ako ng matatamis na meryenda mula sa Koarai Seika sa Minakami. Malambot at magaan ang masa nito, na may palamang anko at fresh cream sa gitna. Pagkagat ko, kumalat ang banayad na tamis na ibang-iba sa lamig ng hangin sa taglagas, at napamadali ako sa isa pang kagat. Balak ko sanang namnamin iyon nang dahan-dahan, pero namalayan ko na lang na nakatuon na pala ang tingin ko sa meryendang hawak ko.

Pagkaubos ng meryenda, binalikan ko sa isip ang daan sa gubat kanina. Hindi lang ganda ng mga dahon ng taglagas ang naaalala ko—nariyan pa rin ang ginaw habang dumaraan sa ilalim ng mga sanga at ang pakiramdam ng paggalaw ng manibela habang papalapit sa kurba. Ang Teriha-kyō ay lugar na gusto kong balikan sa mga araw na gusto kong magmaneho habang napalilibutan ng tanawin. Bago ako bumalik sa susunod, gusto ko pang malaman ang tungkol sa mga talon na pangalan pa lang ang nabasa ko.