Pagmasdan ang tanawin ng Otaru sa gabi mula sa Tanawan ng Kenashi-yama Mga ilaw na bumabalangkas sa baybayin at munting panju

Pagkalubog ng araw, may kaunting liwanag pa sa langit. Ipinarada ko ang kotse sa paradahan ng Tanawan ng Kenashi-yama. Pagkababa ko, may mga ilaw nang kumikislap sa Otaru sa ibaba. Nasa kabila ng lungsod ang Golpo ng Ishikari. Ang dagat sa araw ang nasa isip ko noong papunta ako rito, pero nang gabing iyon, mas interesado ako sa hugis ng lungsod kaysa sa lawak ng dagat. Gusto kong sundan ng tingin ang mga ilaw para malaman kung hanggang saan umaabot ang baybayin.

Lumakad ako hanggang sa harap ng kahoy na bakod sa plaza ng tanawan at tahimik na nagmasid sandali. Naghahalo ang mga ilaw ng gusali at ang mga ilaw sa kahabaan ng daan, at tuluy-tuloy din ang maliliit na liwanag sa malayo. Kanina lang, nagmamaneho ako sa lungsod na ito; ngayon, ganito ko naman ito natatanaw mula sa itaas. Kapag naisip kong daraan ulit ako roon pauwi, hindi na ito parang bagong tanawin sa gabi. Para bang nakikita ko ang lungsod na nilibot ko ngayong araw sa ibang anyo.

Bumalik ako sa tabi ng kotse at binuksan ang pambalot ng panju na binili ko sa lungsod. Maliit itong bilog na pastry, may manipis na balat at palamang matamis na azuki sa loob. Pagkagat ko, una kong nalasahan ang manipis na balat bago kumalat ang tamis ng palaman. Maliit lang ito kaya akala ko mauubos ko agad, pero gusto ko ring pagmasdan ang tanawin at namnamin ang lasa. Mas mabagal akong ngumunguya kaysa dati, hawak ang panju habang muli kong pinagmamasdan ang lungsod.

May teoryang pinagsamang mga salitang pan at manju ang pinagmulan ng pangalang panju. Noong una ko itong narinig, akala ko mas kamukha ito ng tinapay. Pero kasya pala ito sa palad ko at mas cute kaysa inaasahan ko. Lalong naging espesyal ang munting panju na binili ko sa Otaru nang kainin ko ito sa harap ng ganitong tanawin sa gabi.

Habang dumidilim nang dumidilim ang langit, mas luminaw ang mga ilaw sa lungsod. Nasa pagitan ng bundok at dagat ang Otaru, at parang mas dama ko ang lalim ng tanawin kaysa kanina. Iniisip ko kung nadaanan ko kaya kanina habang may araw pa ang bahaging iyon. Hindi pa ako sumasakay ulit sa kotse; gusto ko pang magmasid nang kaunti. Kahit hinihipan ng hangin ang buhok ko, mas gusto ko pa ring manatiling nakatingala.

Pagkaubos ng huling subo, biglang gumaan ang pambalot sa kamay ko. Balak kong umalis kapag naubos na ang meryenda, pero nanghihinayang akong lumayo sa mga ilaw sa harap ko. Itinago ko ang pambalot at sinundan ko muna ng tingin ang mga ilaw hanggang dulo ng golpo bago ko binuksan ang pinto. Sa daang pababa papunta sa lungsod, tumingin ako sa unahan at hinawakan ang manibela. Naging bahagi na rin ng saya ng pag-uwi ang pagbabalik sa gitna ng mga ilaw na iyon.