Mula sa itaas, muli kong pinagmasdan ang kurbang dinaanan ko Mula sa Tokakyo Park ko sinalubong ang umaga ng taglamig sa Kōfu Basin

Gusto kong makita mula sa Tokakyo Park ang pagsikat ng araw sa Kōfu Basin sa taglamig. Kaya umalis ako sa bahay sa Ariake habang madilim na madilim pa at nagtungo sa kanluran sakay ng pulang sedan na may four-wheel drive. Isang araw lang ang biyahe ko, kaya puwede akong magmaneho pauwi nang walang pagmamadali kapag maliwanag na sa lambak. Pagkalabas ko sa expressway, dumaan ako sa bayang parang naghahanda pa lang sa umaga, at nagtungo sa Tokakyo Bridge. Habang sinusundan ko ang kurba, patuloy na umaabot sa unahan ang barandilya ng tulay. Gusto ko ang sandaling unti-unti kong iniikot ang manibela habang sinusundan ang daan hanggang sa dulo ng kurba. Ngayong araw, gusto ko namang balikan at pagmasdan mula sa itaas ang daang iyon.

Sa may tangkeng kulay rosas, lumiko ako pakanan papunta sa paradahan ng parke. Maliit lang ito, kasya ang mga 8 sasakyan. Dahil dumating ako habang madilim pa, napakatahimik ng paligid nang patayin ko ang makina. Parang aabot hanggang sa lambak ang tunog nang isara ko ang pinto ng kotse.

May itaas at ibabang bahagi ang parke, na pinagdurugtong ng hagdan at mga landas. Umakyat ako sa hagdan mula sa paradahan. Sa bawat baitang, unti-unting lumalawak ang tanaw sa ibaba. Nang medyo uminit na ang katawan ko sa loob ng coat, tanaw ko na sa ibaba ang tulay na dinaanan ko kanina. Habang nagmamaneho ako, hindi ko namalayang napakalaki pala ng paikot na arko ng tulay sa ibabaw ng bayan. Hindi ko napigilang sundan sa hangin ng daliri ko ang kurba. Doon pala ako dumaan, naisip ko.

Madilim pa ang langit bago sumikat ang araw, at nakasindi ang mga ilaw sa tulay na kulay kahel. Sa gabi raw, kasama sa tanawin ng Kōfu Basin ang mga ilaw sa tulay. May ilan pang ilaw sa mga bahay sa bayan sa ibaba. Habang nagtatagpo sa tanawin ang mga huling bakas ng gabi at ang unang senyales ng umaga, naghintay ako sa pagsikat ng araw habang umuusok sa lamig ang hininga ko.

Nasa malayong kabila ng lambak ang Bundok Fuji. Sa kabila ng mga kalapit na bundok, tanaw ang taluktok nitong nababalutan ng niyebe. May nabasa ako bago pumunta rito: sa taglamig, sumisikat ang araw sa banda ng Bundok Fuji. Kaya inilabas ko ang camera at naghintay. Akala ko, langit lang ang pinagmamasdan ko, pero hindi ko namalayang pati mga bahay sa ilalim ng tulay ay tinitingnan ko na.

Nang sumilip ang araw, isa-isang tila lumiwanag ang mga bubong at bintana. Kanina, kumpol lang ng malalayong bahay ang tanawin; pero bawat isa pala roon ay tahanang sumasalubong sa umaga. Umupo ako sa gazebo at minasdan ang bayan mula sa itaas. Parang umaabot papunta roon ang kurba ng tulay, kaya gusto ko pang manatili nang kaunti.

Pagsapit ng lubusang pagsikat ng araw, halos hindi ko na napansin ang mga ilaw sa tulay. Ang kurba, kaninang kulay kahel sa liwanag ng mga ilaw, ngayo’y litaw na kulay rosas naman sa sikat ng araw. Masaya akong nasubaybayan mula simula hanggang dulo kung paanong nag-iba ang itsura ng iisang tulay sa pagitan ng gabi at umaga. Siguro, ito ang gantimpala sa maagang paggising.

Pagbalik ko sa kotse, pakiramdam ko kumpleto na ang biyahe ko ngayong umaga. Bago umuwi sa Tokyo, gusto kong kumain ng hōtō sa Yamanashi. Nilalaga raw sa sabaw na miso ang makakapal na noodles habang nakakapit pa sa mga ito ang harina. Dahil dito, lumalapot ang sabaw at kumakapit sa noodles at mga sangkap. Sa ginaw ng umagang iyon, mukhang wala nang hihigit pa sa mainit na sabaw na iyon. Nang balikan ko ang mga kuha kong litrato, mas malaki pala sa inaasahan ko ang tulay sa harapan ng Bundok Fuji. Hindi lang bundok ang maiuuwi kong alaala ngayon; pati ang mismong daan.