Sa Lawa ng Motosu at Bundok Fuji Titingin sa Bundok Fuji, titikim ng korogaki

Pagkatapos kong kumagat sa korogaki, ibinalik ko ang tingin ko sa lawa. Payapa ang umaga ng Disyembre, at matatanaw ang Bundok Fuji sa kabilang ibayo ng Lawa ng Motosu. Maging ang mga guhit ng niyebe sa bundok ay nasasalamin sa tubig, kaya saglit akong hindi makapagpasya kung sa itaas ba ako titingin o sa ibaba.

Pumapasok ang malamig na hangin sa harapan ng puting down jacket ko, kaya hinila ko iyon para mas matakpan ang lavender na sweater ko. Ang hawak kong korogaki ay kayumangging pinatuyong persimon na nababalutan ng puting pulbos. Kapag natitigilan ako sa ganda ng Bundok Fuji at napapatingin sa meryenda, gusto kong namnamin silang dalawa nang dahan-dahan.

Inayos ko sa kamay ko ang balot na papel at kumagat pa nang isa. Habang ngumunguya, nananatili sa bibig ko ang tamis kaya hindi ko kailangang kagatin agad ang kasunod para makuntento. Kapag may dala akong meryenda, kusa ring humahaba ang oras ko sa pagmamasid sa tanawin. Dinala ko ito sa biyahe dahil gusto ko itong kainin sa harap ng lawa ngayong araw.

Mula sa baybayin ng Lawa ng Motosu sa Kōan, makikita raw ang Bundok Fuji sa mismong harapan mo. Nang makita ko ito sa kabila ng lawa, napansin kong may mabababang bundok na magkakapatong sa paanan nito, at doon ko naunawaan na hindi pala ito ganoon kalapit. Malaki pero malayo; pinagmamasdan ko pati ang ganitong itsura nito.

Sinasabing nagmula ang pangalang korogaki sa pagpapagulong-gulong ng mga persimon habang pinatutuyo ang mga ito para masikatan ng araw. Kahit itong isang dala ko rito ay bunga ng oras at pag-aalaga ng gumawa nito. Nang muli kong pagmasdan ang puting pulbos bago kumagat, nadagdagan ang saya ko sa pagkain nito, hindi lang sa tamis.

Pagkatapos ng huling kagat, hindi ko agad magawang umalis sa tabing-lawa. Tumingin ako sa Bundok Fuji at sa repleksiyon nito sa tubig, tapos nabalik naman ang tingin ko sa bundok. Kapag may nagtanong kung bakit ako pumunta roon noong umaga ng taglamig, ikukuwento ko ang mga sandaling iyon: ang mabagal na pagkain ng korogaki habang pinagmamasdan ang tanawin.