Ashigara Pass Habang nakababa pa ang kamera, sinusundan ko ng tingin ang mga guhit ng niyebe

Pagdating sa guho ng Kastilyo ng Ashigara sa taglamig, tuyo ang damo sa ilalim ng paa ko, samantalang may niyebe ang Fuji sa kabila. Inilapit ko ang baba sa scarf at hinawakan ang kamera sa dalawang kamay. Natawag ang pansin ko sa pagkakaiba ng nasa paanan ko at ng tuktok kahit pareho silang nasa taglamig, kaya pinagmasdan ko muna ang tanawin sa harap ko.

Mula sa tuktok pababa, umaabot ang maraming guhit ng niyebe. Ibinaba ko ang tingin para makita kung hanggang saan ito; sa ibaba ay patong-patong na kabundukan, at sa mas malapit ay may bayan. Bundok Fuji lang sana ang kukunan ko, pero gusto ko ring maalala ang lugar na tinitirhan ng mga tao sa paanan nito. Bago pa pumili ng komposisyon, dumami na ang mga tinitingnan ko.

May makapal na mesang kahoy sa tabi, at umaabot sa langit ang mga sangang wala nang dahon. Hawak pa rin ang kamera sa baywang, inilipat ko ang tingin mula bundok sa mga sanga, saka bumalik sa bundok. Kung isasama ko sa isang larawan ang nakikita ko ngayon, hanggang saan kaya? Akala ko nagmamasid ako habang pinag-iisipan ang pagkuha, pero hindi muna gumalaw ang mga kamay ko.

Noon, mahalagang bahagi ng rutang Ashigara na nag-uugnay sa silangan at kanlurang mga rehiyon ng Japan ang Ashigara Pass. May mga landas na rin ngayon na umiikot sa guho ng Kastilyo ng Ashigara at iba pang lugar, na puwedeng lakaran sa gitna ng biyahe sa kotse. Bago makarating, tanawin lang ng Fuji ang inaabangan ko, pero gusto ko na ring isipin ang mga taong tumawid sa daanang ito. Pagkatapos pagmasdan ang bundok, gusto ko ring tahakin ang landas sa guho ng kastilyo.

Gusto ko ring pumili ng Kintaro sablé ng Kikuya bilang meryenda sa biyahe sa Oyama. Pagkaing may larawan ni Kintaro bilang palatandaan, gamit ang lokal na itlog at mantikilya mula Hokkaido. Baka humanap ako ng pasalubong pagbaba sa bayan, at namnamin pagkauwi kasabay ng mga larawan ngayon. Baka maalala ko rin sa oras ng meryenda ang oras ng pagmamasid sa bundok.

Sa wakas, itinaas ko ang kamera at kumuha ng isang larawan na kasama ang bayan sa paanan. Nang tingnan ko ang screen, bumalik sa isip ang oras na sinusundan ko ng mata ang mga guhit ng niyebe. Kung pupunta sa Ashigara Pass sa taglamig, subukan mong magpahinga sa guho ng Kastilyo ng Ashigara sa maaliwalas na umaga. Gusto kong maalala ang tanawing matagal kong pinagmasdan bago kunan.