Tagsibol, tag-araw at taglagas sa Lawa ng Shikotsu | Soft-serve ice cream at tanawin sa tabing-lawa ng Poropinai

May natitirang niyebe sa mga bundok sa tagsibol, nakakasilaw ang lawa sa tag-araw, at nagbabago ang kulay ng mga dahon sa gubat tuwing taglagas. Pumili ka ng tab na tagsibol, tag-araw o taglagas. Tara, mamasyal tayo sa Poropinai sa panahong pinakagusto mo. Nagsimula ang biyahe ko sa Hokkaido kinabukasan ng pagdating ko roon, habang kumakain ng soft-serve ice cream sa terasa.

Terasa ng kainan sa Poropinai, sa Lawa ng Shikotsu, tuwing tagsibol. Nakaupo sa kahoy na bangko ang babaeng nakasuot ng kremang amerikana, bestidang mapusyaw na rosas, medyas na pampitis at puting sneakers. Inilalapit niya sa bibig ang hawak niyang soft-serve ice cream habang nakapatong sa mesa ang kabilang kamay. Sa likod ng berdeng payong at kahoy na rehas ay tanaw ang lawa at mga bundok na may natitirang niyebe.

TagsibolBago magtanghali, mula huling bahagi ng Abril hanggang unang bahagi ng Mayo

Soft-serve sa terasa habang tanaw ang niyebe sa bundok

Inabot ng mga 1 buwan ang paglilibot ko sa Hokkaido noong tagsibol. Pagdating ng ferry mula Oarai sa Tomakomai, nagpalipas ako ng gabi malapit sa daungan. Kinabukasan, Lawa ng Shikotsu ang una kong pinuntahan. Gusto kong simulan ang biyahe sa matamis na kinakain habang tanaw ang lawa. Umalis ang barko sa daungan ng Oarai pagsapit ng gabi; pinanood ko mula sa kubyerta ang mga ilaw ng daungang papalayo, saka maagang natulog. Kaya masigla na ulit ako kinabukasan. Dumating ako bago magtanghali sa isang maaraw na araw bandang katapusan ng Abril, at ipinarada ang kotse sa paradahang kasya ang mga 50 sasakyan. Bumili ako ng soft-serve at naupo sa mesang kahoy na nakaharap sa lawa.

Inayos ko ang laylayan ng kremang amerikana at umupo sa bangko. Biglang bumungad ang malawak na tanawin. Kahit nasa ilalim ako ng payong, kita sa kabila ng rehas ang lawa pati ang mga bundok. Kumikislap ang tubig, pero may natitira pang niyebe sa mga bundok. Ganito pala ang tagsibol sa Lawa ng Shikotsu: puwedeng kumain ng matamis habang nakatanaw sa ganitong ganda.

Kumagat ako sa soft-serve at ipinatong ang kabilang kamay sa mesang kahoy. Habang ninanamnam ko ang malamig na tamis, inilipat-lipat ko ang tingin mula sa niyebe sa bundok, papunta sa lawa, saka sa mga punong nasa harapan ko. Nakakatuwang makita sa iisang tanawin ang mga punong nagsisimula nang tubuan ng dahon at ang malalayong bundok. Iniisip ko kung gaano kalawak ang isasama ko sa litrato, pero mas pinili kong maupo na lang sa harap ng mesa at pagmasdan ang tanawin. Unti-unting gumalaw ang anino ng berdeng payong. Bago ko namalayan, hanggang pulso na lang ang bahaging nasisikatan ng araw sa manggas ng amerikana ko.

Dahil sa dami at lalim ng tubig nito, halos hindi nagyeyelo ang lawa kahit taglamig daw. Sa ilalim ng mga bundok na may natitirang niyebe, banayad na kumikinang ang tubig. Kahit taglamig pala, hindi nagyeyelo ang lawa at patuloy pa rin ang mga alon. Habang iniisip ko iyon, kahit ang mumunting alon na humahampas sa pampang ay parang nagbibigay sa akin ng kapanatagan.

Tuwing tagsibol sa Poropinai, may mabibiling soft-serve ice cream at magaang pagkaing puwedeng i-takeout. Nagpasya akong hindi aalis hangga't hindi ko nauubos ang akin. Isang kagat, tingin sa bundok, tapos balik sa lawa. Nagmamadali kong dinilaan ang patak na dumaloy sa gilid ng apa, saka muling tumingin sa tubig. Paulit-ulit lang ang ginawa ko hanggang sa huli kong kagat ng apa.

Pagkatapos, naglakad ako papunta sa lawa. Puwedeng mangisda mula sa pantalan gamit ang hiniram na pamingwit; may nahuhuling ugui at amemasu raw. Naisip kong manghiram ng pamingwit at maghulog ng pain, pero naging palaisipan sa akin kung paano ko aalisin ang kawit kapag may mahuli nga ako. Nang sumilip ako sa tubig sa paanan ko mula sa dulo ng pantalan, kitang-kita ang mga bato sa mababaw na bahagi—parang kayang bilangin ang bawat isa. Kahit abala ang isip ko sa seryosong pag-iisip, iba-iba pa rin ang kislap ng tubig sa dulo ng pantalan kumpara sa tanaw mula sa terasa.

Pagbalik ko sa kotse, isinulat ko sa unang pahina ng talaarawan ng paglalakbay ko ang “Soft-serve sa Lawa ng Shikotsu.” Idinagdag ko sa ilalim na kapag bumalik ako sa tag-araw, titikman ko rin ang pagkaing gawa sa chippu ng Lawa ng Shikotsu. Pagkatapos, umalis na ako papunta sa susunod na bayan.

Poropinai, sa Lawa ng Shikotsu, tuwing tag-araw. Nakatayo sa tabi ng pulang kotse sa paradahang graba ang babaeng nakasuot ng puting sando, maikling paldang kulay khaki at itim na bota. Nakataas ang kamay niya sa noo habang nakatingin sa lawa. Nasa kaliwa ang lawa at mga bundok, at nasa kanan ang gubat.

Tag-arawMaaraw na umaga bago magtanghali noong Agosto

Takpan ng palad ang araw at tanawin ang kabilang pampang

Isang linggo na lang ang natitira sa biyahe ko sa Hokkaido noong tag-araw, matapos akong tumawid mula Oma papuntang Hakodate sakay ng kotse ko na puwedeng ibaba ang bubong. Lumipad papuntang Hokkaido ang kaibigan kong babae para makasama ako sa huling ilang araw ng biyahe. Sinundo ko siya sa paliparan at dumiretso kami sa Lawa ng Shikotsu habang nakababa ang bubong ng kotse. Ipinarada ko ito sa graba ng Poropinai. Pagbukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang tubig at mga bundok sa kabilang pampang. Lalo kong nagustuhan na puwede agad pagmasdan ang tanawin pagkababa ko sa kotse. Maliwanag ang sikat ng araw bago magtanghali noong Agosto, kaya itinapat ko ang palad sa noo at pinagmamasdan ang malayong bahagi ng lawa.

Tumayo ako sa tabi ng kotse at tinapakan ang graba, suot pa ang itim kong bota. Nasa likuran ko ang magkakasunod na puno; sa harapan, tuloy-tuloy ang lawak ng lawa. Umikot sa kabilang panig ng kotse ang kaibigan ko at pinagmamasdan din ang tanawin. Bago kami gumawa ng kahit ano, gusto ko munang tumayo rito. Bahagi rin pala ng pamamasyal sa tabing-lawa ang huminto muna at namnamin ang sandali ng pagdating.

Isang lawa sa kaldera ng bulkan ang Lawa ng Shikotsu. Mga 40.3km ang sukat ng palibot nito, at 360m ang pinakamalalim na bahagi. Sinasabing pangalawa ito sa pinakamalalim na lawa sa Japan. Nabuo ito dahil sa aktibidad ng bulkan mga 40,000 taon na ang nakalipas; napalilibutan ito ng mga bundok at gubat. Nakatayo ako sa pampang at sumisilip sa tubig. Kaagad sa dulo ng graba sa paanan ko nagsisimula ang napakalalim na bahagi, pero hindi ko talaga maisip na ganoon ito kalalim.

Nakikita ko ang mumunting galaw ng tubig sa harapan at ang guhit ng mga bundok sa malayo. Kapag salit-salit kong tinitingnan ang malapit at malayong tanawin, napakarami palang puwedeng mapansin sa lawa na akala ko dati ay asul lang. Sabi ng kaibigan ko, “Kahit makunan na natin ng litrato, gusto ko pa ring tumingin.” Tumango ako habang nakatakip pa rin ang palad ko sa noo.

Habang naglalakad ako papunta sa lawa, nakita ko ang puwesto ng mga pedal boat at bangkang pinapaupahan. Nakangising tanong ng kaibigan ko, “Magkarera kaya tayo hanggang kabilang pampang?” Seryoso kong sagot na malamang napakalayo niyon, kaya natawa siya at sinabing nagbibiro lang siya. Hindi kami sumakay ngayon; inisip ko na lang kung ano kaya ang tanawin kapag nasa ibabaw na kami ng tubig.

Himemasu ang gusto kong tikman sa tanghalian—tinatawag din itong chippu ng Lawa ng Shikotsu. Kamag-anak ito ng benizake (red salmon), pero nananatili ito sa lawa sa buong buhay nito at hindi bumababa sa dagat. Sinasabing inilipat ito mula sa Lawa ng Akan noong 1894, at lumalaki ito sa pagkain ng maliliit na organismo gaya ng water flea. Tuwing tag-araw, puwedeng kumain ng inihaw na may asin o pritong himemasu sa kainan sa Poropinai. Nag-usap kami ng kaibigan ko kung inihaw na isda lang ba ang oorderin namin o kukuha rin kami ng pritong isda; inihaw na may asin ang pinili ko.

Dinala ko ang pagkain sa mesa sa terasa at kumagat habang tanaw ang lawa. Malutong ang balat, at malaman at malambot ang isda. Nang maisip kong sa lawa ring iyon lumaki ang isda, napatingin ako nang salit-salit sa tubig sa kabila ng rehas at sa isdang nasa plato ko. Ibinahagi sa akin ng kaibigan ko ang isang piraso ng pritong himemasu, at nag-abot naman ako sa kaniya ng kaunting inihaw na may asin. Naging masaya ring bahagi ng tag-araw namin ang pagtikim naming dalawa sa magkaibang luto ng isdang galing sa iisang lawa.

Pagkatapos mananghalian, naisip kong puwede namang dahan-dahanin ang pagpili ng susunod na pupuntahan. Mas gusto kong magtagal muna rito kaysa magmaneho nang malayo ngayon. Tumingin ako sa lawa, ninamnam ang chippu, saka muling ibinaling ang tingin sa tubig. Sa biyahe pauwi, paulit-ulit naming pinag-usapan ng kaibigan ko ang inihaw na kinain namin.

Paradahang graba sa Poropinai, sa Lawa ng Shikotsu, tuwing taglagas. Inaayos ng babaeng nakasuot ng itim na riding jacket, denim na shorts, pantyhose at mahabang itim na botas ang dulo ng guwantes habang nakatayo sa tabi ng nakaparadang asul at puting motorsiklo. May isang helmet sa upuan ng motorsiklo. Nasa kaliwa ang lawa at mga bundok; nasa kanan ang gubat na halo ang mga punong kulay taglagas at mga punong laging luntian, pati isang bilog na ilaw.

TaglagasMaaraw na hapon sa Oktubre, araw na walang niyebe

Sakay ng motorsiklong ipinadala ko, papunta sa tabing-lawang balot ng mga dahon

Sa biyahe ko sa Hokkaido noong taglagas, tumawid ako mula Oarai sakay ng ferry kasama ang kotse, saka nagpalit ng sasakyan sa kalagitnaan ng biyahe. Bago umalis, nagpa-deliver ako ng asul at puting motorsiklo sa tinutuluyan ko sa Chitose. Isang maaraw na hapon sa Oktubre, tinahak ko ang National Route 453 sa gitna ng mga dahon ng taglagas, papunta sa Lawa ng Shikotsu. Nakatingin ako sa daan at mahigpit na hawak ang manibela; tuwing lumalapit ang mga dahon sa kabila ng kurbada, napapabulong ako sa loob ng helmet. Pagkakita ko sa lawa, binitiwan ko ang silinyador at dahan-dahang pumasok sa Poropinai.

Ipinarada ko ang motorsiklo sa paradahang graba sa bandang looban, palayo sa pampang, at ibinaba ang side stand. Nakasuot pa ako ng itim na riding jacket at botas; inilapag ko ang helmet sa upuan at agad pinagmasdan ang lawa. Kita ang mga dahong nagbabago ang kulay sa mga bundok sa kabilang pampang at sa gubat sa dulo ng paradahan. May mga punong nananatiling luntian sa pagitan nila.

Noong tag-araw, lawa agad ang napansin ko mula sa tabi ng kotse; ngayong taglagas, mas napapatingin ako sa mga bundok at gubat. Pagkatapos pagmasdan ang lawa, ibinaling ko ang tingin sa mga puno at may nakita na naman akong bago. Kumuha ako ng isa pang litrato ng burol na nagbabago ang kulay at hindi naisama sa kuha ko kanina. Sakto ring naisama sa litrato ang linya ng pampang sa ilalim ng burol na balot ng mga dahon.

Hinubad ko ang guwantes at naglakad papunta sa lawa. Taglagas ang panahon ng pangingitlog ng chippu; may mga lugar daw na may bukal kung saan makikita ang mga chippu na nagiging matingkad na pula. Hindi ko alam kung saan umaagos ang tubig-bukal, pero ilang hakbang akong naglakad sa tabi ng pampang, yumuko at tumingin, saka inulit iyon. Hindi ko sila nakita. Pero naisip kong may mga isdang gaya ng kinain ko noong tag-araw na nag-iiba na ang kulay sa kung saan man sa lawa, kaya hindi ko napigilang hanapin sila pati sa pagitan ng mga batong nasa tubig.

Pagdating ko sa mismong pampang, malamig-lamig ang hangin kaya itinaas ko ang kuwelyo ng riding jacket. Hindi ko iyon napansin habang nagmamaneho, pero magkaiba talaga ang init sa araw at sa lilim sa tabing-lawa tuwing Oktubre. Nang bumalik ako sa lugar na nasisikatan ng araw, nakahinga ako nang maluwag at nawala ang tensiyon sa mga balikat ko. Kinuskos ko sa isa't isa ang mga guwantes habang nakatayo sa maaraw na graba, saka naglakad papunta sa terasa.

Pagkatapos, nagpahinga ako sa terasa ng kainan sa Poropinai. May magaang pagkain at panghimagas doon; pumili ako ng isang matamis. Binuksan ko ang jacket at umupo. Bumungad sa akin ang bundok na balot ng mga dahon. Sa tabi ng rehas ang upuan kung saan kumain kami ng kaibigan kong babae ng inihaw na himemasu noong tag-araw. Naalala ko pati ang lasa ng pritong isdang ibinahagi niya sa akin. Sa bawat subo, napapatingin ako sa burol na nagbabago ang kulay sa kabila ng lawa, habang unti-unting umiinit ang mga kamay kong ginaw sa biyahe.

Nagsisimula nang lumubog ang araw nang bumalik ako sa tabi ng motorsiklo. Isinuot ko muli ang guwantes at inayos ang mga manggas. Gusto kong makarating sa tinutuluyan ko habang maliwanag pa, kaya nagmamadali akong maghanda. Isinuot ko ang helmet, pinaandar ang makina at pinakinggan ang tunog ng gulong sa graba habang palabas ng paradahan. Pagdating ko sa tinutuluyan ko, balak kong pagtabihin at tingnan ang mga litratong kuha ko noong tag-araw at ngayong araw.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito3 larawan

Poropinai, Lungsod ng Chitose, Hokkaido · Tagsibol
Poropinai, Lungsod ng Chitose, Hokkaido · Tag-araw
Poropinai, Lungsod ng Chitose, Hokkaido · Taglagas

Tingnan ang mga larawan

Pagkaing kilala sa lugar

Chippu ng Lawa ng Shikotsu (himemasu)

Sa kainan sa Poropinai, puwedeng tikman ang himemasu na inihaw na may asin o pinirito—pagkaing kilala sa lugar. Bagay itong kainin pagkatapos pagmasdan ang lawa.

Mga tampok

Tanawan sa tabing-lawa, katabi mismo ng kotse

Nasa hilagang pampang ng Lawa ng Shikotsu ang Poropinai. Pagkababa ko ng kotse, kita agad ang lawa at mga bundok sa kabilang pampang. Sa sikat ng araw tuwing tag-araw, itinapat ko ang palad sa noo at minasdan ang malayong bahagi ng lawa.

Himemasu, pagkaing kilala sa lugar

Himemasu ang isdang tinatawag ding chippu ng Lawa ng Shikotsu. Gusto kong pumili ng inihaw na may asin o pritong isda para sa tanghalian.

Impormasyon tungkol sa daan at lugar

Mula National Route 453 papuntang Poropinai

Oras ng biyahe mula sa Lungsod ng Sapporo: Mga 1 oras na biyahe mula sa Lungsod ng Sapporo
Pinakamalalim na bahagi ng lawa: Pinakamalalim na bahagi ng Lawa ng Shikotsu: 360m

Tinatayang oras ng biyahe ito ayon sa Samahan ng Turismo ng Chitose; ang lalim naman ay sukat ng mismong lawa.

Gusto kong iparada ang kotse sa tabing-lawa at maglaan ng oras para sa tanawin at tanghalian.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Biei, Hokkaido Mga Burol ng Biei Sa Biei, Hokkaido, sunod-sunod na parang alon ang mga bukid ng trigo at patatas sa banayad na mga burol. Sa tag-araw, kumikislap sa dapithapon ang trigo; sa taglagas, sa loob lang ng 1 linggo hanggang 10 araw, naninilaw ang mga punong larch na nakahanay sa tagaytay. Tuwing umaakyat at bumababa ako sa mga burol, nag-iiba ang tanaw sa harap ko.

Hangganan ng mga bayan ng Bihoro at Teshikaga Bihoro Pass Sa Bihoro Pass, gusto kong sabay na namnamin ang tanawin ng Lawa ng Kussharo sa ibaba at ang kilalang ageimo. Isang hapon sa taglagas, dahan-dahan kong ninanamnam ang bawat kagat habang pinagmamasdan ang Nakajima na nasa gitna ng lawa.

Hamanaka, Hokkaido Tanawan ng Biwase Nasa mataas na lugar ang Tanawan ng Biwase, kung saan makikita ang Latian ng Kiritappu sa hilaga at ang Karagatang Pasipiko sa timog. Gusto kong iparada ang kotse sa isang umaga ng taglagas at ihambing ang liko ng ilog sa mapa sa lawak ng tanawing nasa harapan ko.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan sa mapa ang Lawa ng Shikotsu (magbubukas sa bagong tab)

Mga opisyal na sangguniang ginamit

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan