Mamasyal sakay ng kotse sa Esashi Inishie Kaido Mga bahay-kalakal na may sala-salang kahoy at paglalakad sa bayan sa dapithapon

Pagpasok ko sa Esashi Inishie Kaido, sunod-sunod na ang mga bahay na yari sa kahoy sa magkabilang gilid ng daan. Bago lumubog ang araw sa Hulyo, ramdam ko ang hangin ng dapithapon sa loob ng kotse habang nakabukas ang bubong. Nasa unahan ang tingin ko at magkabilang kamay ko ang nakahawak sa manibela habang dahan-dahan akong dumadaan sa bayan. Kung may bahay akong gustong tingnan, magpaparada muna ako bago bumaba. Gusto kong may matira pang oras para maglakad-lakad.

Pagkaparada ko at pagbabalik sa bangketa, kitang-kita ko ang mga kahoy na bumubuo sa sala-sala ng dingding na nadaanan ko kanina. Sa bagal ng lakad ko, napapansin ko pati ang patung-patong na mga tile sa bubong at maliliit na halamang nasa tapat ng mga bahay. Umaabot sa malayo ang hanay ng mga gusali, kaya parang may naghihintay din sa susunod na kanto. Isinara ko ang mapa at pinili munang pagmasdan nang dahan-dahan ang mga bahay sa harap ko.

Tumama ang liwanag ng dapithapon sa mga dingding na kahoy, at may maninipis na anino sa pagitan ng mga sala-sala. Mas marami palang detalye ang dingding sa harap ko kaysa sa mga larawang nakita ko ng mga lumang bahay; iba rin ang itsura kapag nag-iba ako ng puwesto. Akala ko, sa araw na nagmaneho ako hanggang malapit sa dagat, dagat lang ang pagtutuunan ko ng pansin. Pero ngayon, mga hugis ng bubong at dingding ang pumukaw sa akin kaya ilang beses akong napahinto habang naglalakad.

Sabi nila, mula pa noong ika-17 siglo, umunlad ang Esashi dahil sa pagdaan ng mga barkong pangkalakal na Kitamaebune at sa kalakalan ng kahoy na hinoki at herring. Sa tabi ng dating pambansang lansangan sa Nakauta-chō at Ubagami-chō, naroon pa rin ang mga bahay-kalakal ng mga mamamakyaw at mangangalakal, pati mga bodega. Kaya pala may kaugnayan ang mga bahay na pinagmamasdan ko kanina sa panahong dumaraan sa daungan ang mga tao at paninda. Gusto ko pang tingnan nang mas matagal ang mga gusaling hindi ko man lang alam ang pangalan.

Dahil inayos ang Inishie Kaido, pinalapad ang daan at mula sa iisang direksiyon, ginawa itong daang may trapiko sa magkabilang direksiyon. Inilagay din sa ilalim ng lupa ang mga kawad ng kuryente. Hindi lang pinaganda ang tanawin para maipakita ang lumang bayan; inayos din ang daan para magamit pa rin ng mga tao ngayon. Parang mas naintindihan ko tuloy kung bakit nasiyahan ako kapwa sa pagmamaneho rito at sa paglalakad.

Pagkatapos maglakad-lakad, kumain ako ng soba na may herring. Sa unang higop ko sa mainit na sabaw, gumaan ang pakiramdam ng mga balikat ko matapos ang lakad. Hinihimay ko nang paunti-unti ang herring at kinakain kasabay ng soba habang naaalala ang kuwento tungkol sa kalakalan ng herring na narinig ko kanina. Dito ko naramdaman na magkaugnay ang kasaysayan ng bayan at ang sarap ng pagkain. Bago umuwi, gusto kong dumaan ulit sa bangketa kahit isang beses para sariwang-sariwa pa sa isip ko ang mga bahay na may sala-salang kahoy na hinangaan ko sa dapithapon.