Hiraodai Karst Road (Prefectural Route 28) Sa burol ng puting bato, inayos ko ang manggas ko at huminga nang malalim

Nagsimula ang biyahe namin sa Kyushu ngayong taglagas sa Tokyo Port Ferry Terminal sa Ariake. Isinama namin sa iisang lantsa ang pulang kotse kong nabubuksan ang bubong at ang dilaw na kotse ng kaibigan kong babae. Dumaong kami sa Shin-Moji sa umaga, dalawang araw matapos kaming sumakay. Pinili ko ang Hiraodai, na nasa Kitakyushu rin gaya ng daungan, bilang una naming pasyalan sa biyahe na mga 3 linggo naming gugugulin sa Kyushu. Habang nasa lantsa pa, napagkasunduan naming maglakad sa talampas kapag panahon na ng susuki.

Mula Kokura-Minami IC, tinakbo ko nang mga 3km ang National Route 322, at sa Hiraodai Entrance lumiko ako papasok sa Prefectural Route 28. Sumunod ako sa dilaw na kotse ng kaibigan ko; habang sunod-sunod ang mga kurba, umakyat kami nang mga 6km hanggang lumitaw sa pagitan ng mga puno ang mga burol ng puting bato. Pagdating sa talampas, ipinarada ko ang kotse. Ipinuwesto naman ng kaibigan ko ang dilaw niyang kotse sa may kalayuang bahagi ng paradahan.

Pagpatay ko sa makina, saka ko lang narinig ang ihip ng hanging kanina'y natatabunan ng ingay ng kotse. Hinila ko pababa ang manggas ng hoodie ko hanggang pulso at tumingin sa kabilang panig ng kahoy na bakod. Kalat-kalat ang mga batong puti sa madamong dalisdis. Ilang oras pa lang mula nang bumaba kami sa lantsa, pero nakatayo na ako sa mataas na talampas na ito—nakakatuwa ring isipin.

Dahil mistulang kawan ng tupa ang mga bilugang batong nakausli sa damuhan, Yōgunbaru raw ang tawag sa lugar na ito. Mula sa malayo, mukhang magkakadikit ang mga bato, pero sa tuwing lumilipat ang tingin ko, may iba na naman akong napapansing hugis. Sinabi ko sa kaibigan ko, “Itong isa, parang likod,” at sabay naming tinuro ang iisang bato. Hindi kami magkasundo kung alin ang ulo.

Sa taglagas, masarap ding maglibot sa damuhan ng susuki sa Hiraodai. Una kong pinagmasdan ang burol na batong-apog mula sa paradahan, saka ako naglakad-lakad sa damuhan. Sa tuwing sumasayad sa pisngi ko ang gilid ng hood ng hoodie ko, alam kong nag-iba ang ihip ng hangin. May daan akong inakyat sakay ng kotse, at may talampas ding puwedeng namnamin sa paglalakad. Dahil naranasan ko ang dalawa, mukhang hahaba ang pahinga ko rito.

Pagkatapos maglakad, dumaan ako sa Hiraodai Nature Observation Center. Apat ang bahagi ng exhibit sa unang palapag: “Daigdig ng mga Kuweba ng Apog,” “Gabay sa Paglalakad sa Hiraodai,” “Koleksiyon ng Hiraodai,” at “Tanawin ng Kalikasan ng Hiraodai.” Sa ikalawang palapag, may mga video ring pinamagatang “Tula ng Apat na Panahon sa Hiraodai” at “Mga Kababalaghan ng Hiraodai.” Unti-unti kong nauunawaan kung anong klaseng mundo ang nasa ilalim ng damuhang nilakaran ko kanina.

May natagpuan ding mga fossil ng elepanteng Naumann at higanteng usa sa mga kuweba ng Hiraodai, sabi nila. Hindi ko inakalang may mga bakas ng buhay mula sa napakalayong nakaraan na nakabaon sa ilalim ng burol na puro puting bato at damo lang ang nakikita. Naisip ko kung paanong naglalakad noon sa talampas na ito ang isang malaking elepante, at napatingin tuloy ako sa paanan ko. Paglabas ko sa center at muling pagtingin sa burol, mas napapansin ko na ang bawat bato kaysa noong una.

Pagkatapos, nagmaneho kami papuntang Sora Land Hiraodai. Maluwang ang paradahan at may puwang para sa 1100 kotse; ang Hiraodai Terrace naman ay café na nasa trailer home. Pinili ko ang Hirapecino, ang orihinal nilang inumin, at umorder naman ang kaibigan ko ng ice cream sandwich na may cookies. Ipinatong ko ang mga kamay ko sa pisngi kong nilamig sa hangin; sa bawat matamis na subo, unti-unting napapawi ang pagod ko sa paglalakad. Nagpalitan kami ng tigkakaunting subo sa mga inorder namin at nagtawanan, sabay sabing masarap pareho.

Nang paalis na kami sa terrace, ipinakita sa akin ng kaibigan ko sa mapa ang daan papunta sa tutuluyan namin ngayong gabi. Nagsisimula pa lang ang biyahe namin sa Kyushu at halos 3 linggo pa ang natitira. Pagbalik namin sa kani-kaniyang kotse, ipinadala ko sa kaibigan ko ang litrato ng batong nagmukhang likod ng tupa. Sumagot siya mula sa dilaw na kotse sa tabi ko: “Dito ang ulo, ’di ba?”