Tanawan ng Aburayama Katae Pagkatapos ng hotdog, mga ilaw ng lungsod sa itaas ng hagdan

Lumubog na ang araw nang tumayo ako sa tabi ng pulang kotse sa paradahan. Sa isang kamay ko ay may hotdog—tinapay na may palamang sausage. Ibinaba ko nang kaunti ang pambalot at kumagat; saka ko naalala na gutom nga pala ako. Nakakaganang dahan-dahanin ang meryenda pagkatapos umakyat sa daang pambundok. Bukas pa rin ang harap ng coat ko; dito muna ako magpapahinga.

Napapalibutan ng mga puno ang paligid ng kotse, at tanaw ang bilugang pader na kongkreto at hagdan. Sa halip na hanapin ang mga ilaw ng lungsod habang kumakain, pinili kong namnamin muna ang tinapay na nasa harap ko. Sinabihan ko ang kaibigan kong babae na kasama ko sa pagmamaneho, “Umakyat tayo pagkatapos kumain.” Gusto kong unahing namnamin ang pahinga sa maliit na paradahan, saka ang oras sa liwasang tanawan.

Pagkaligpit ko ng pambalot ng hotdog, umakyat ako sa hagdan patungo sa lugar na tanaw ang buong lungsod ng Fukuoka. Nasa gitnang bahagi ng Bundok Aburayama ang tanawan ng Katae, at may 120-digring malawak na tanawin daw dito, na nakasentro sa lungsod. Habang may natitira pang kaunting liwanag sa langit, pinagmasdan ko ang pagdami ng mga ilaw sa lungsod. Pagbabago lang ng direksiyong tinitingnan mula sa paradahan kanina, ibang tanawin na agad.

Narinig kong sa maaliwalas na araw, matatanaw hanggang Uminonakamichi sa kabila ng Look ng Hakata. Habang lumalalim ang gabi, mas napupunta ang pansin ko sa mga ilaw ng lungsod kaysa sa hugis ng dagat. Galing lang ako sa Tenjin bago pumunta rito, pero ngayon, ang lungsod na iyon ay pinagmamasdan ko na mula sa malayo. Medyo matagal din kaming nakatayo roon habang pinag-uusapan namin ng kaibigan ko ang mga lugar na pamilyar sa amin.

May ipinapakilala ring tindahang nagbebenta ng hotdog malapit sa tanawan ng Katae. Magdagdag ng masarap na meryenda sa paglalakbay sa dapithapon, saka pagmasdan ang tanawin pagkatapos kumain. Kahit sa isang abalang araw, masarap sanang magkaroon ng pahingang puwedeng ganito ang pagkakasunod. Habang inilalapit ko sa katawan ang mga manggas ng coat laban sa hangin ng gabi sa Setyembre, gusto ko pang manatili rito nang kaunti.

Pagbaba ko sa hagdan, naghihintay ang pulang kotse sa paradahang napapalibutan ng mga puno. Ang tanawin ng lungsod sa gabi at ang hotdog na kinain ko sa tabi ng kotse. Kahit malapit lang ang lugar, nadaragdagan pa rin talaga ang mga alaala ng paglalakbay. Pauwi, babalikan ko ang daang panturismo ng Aburayama na inakyatan ko kanina at tutungo uli sa lungsod na pinagmamasdan ko mula sa itaas.