ROUTE 1 - HAKONE (steam mix)

เมื่อพ้นสุดปลายถนนเซโช เส้นทางก็หักเหเข้าสู่ภูเขา

ทางขึ้นทางหลวงหมายเลข 1 กลิ่นไอทะเลจางลง และกลิ่นของต้นไม้ก็เข้มข้นขึ้น ที่เบาะด้านหลัง ความทรงจำสีใสยังคงหลงเหลือความเย็นเฉียบ ฉันหัวเราะอย่างจริงจัง และจับพวงมาลัยใหม่อีกครั้ง

ทิวทัศน์เมืองโอดาวาระค่อยๆ ขาดช่วงไป เมื่อผ่อนคันเร่งลงชั่วอึดใจ ทิวทัศน์ก็ยืดขยายออกในแนวตั้ง มิยาโนะชิตะ, โควาคุดานิ ตัวอักษรบนป้ายบอกทางตีจังหวะ และเบื้องหลังราวกั้น ควันสีขาวสายเล็กๆ ก็ลอยกรุ่นขึ้นมา กลิ่นกำมะถันโชยแตะจมูก อยากแช่น้ำพุร้อนจัง ตอนนี้เลย ทางออกถนนเซโชเมื่อกี้นี้——ไม่คิดเลยว่ารถจะมีอาการโอเวอร์สเตียร์ตรงนั้น ชั่วจังหวะหนึ่งจุดศูนย์ถ่วงของโลกไถลไปด้านข้าง รู้สึกเหมือนลมพัดเข้าไปถึงแกนกลางลำตัว อุณหภูมิร่างกายลดลงเล็กน้อยในเสี้ยววินาทีนั้นและยังคงเย็นอยู่ ชายกระโปรงก็หนักและเย็นเยียบ ฉันมองตรงไปข้างหน้า น่าสมเพชจริงๆ แต่ความรู้สึกปลดปล่อยที่ท้องน้อยนั้นช่างสบายอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้เจ็บใจ เพราะแบบนั้นแหละ ถึงต้องการน้ำร้อน

ยิ่งระดับความสูงเพิ่มขึ้น หมอกก็ยิ่งหนาขึ้น ลมหายใจที่พ่นออกมาเป็นสีขาว ตัวถังรถคำรามต่ำ ผลักยามเช้าให้สูงขึ้นทีละขั้น อัตราการเต้นของหัวใจคือเครื่องเมโทรนอม ฉันขับผ่านโค้งหักศอกทีละโค้งตามจังหวะนั้น ก่อนถึงโอวาคุดานิ สีขาวไม่ได้เป็นแค่กำแพง แต่มันกลายเป็นม่านเวที แม้พื้นถนนจะแห้งสนิท แต่มีเพียงทัศนวิสัยเท่านั้นที่ร้อนระอุ

เสียงปะทุเล็กๆ ดังขึ้นที่หู ปะ ปะ ปะ——เสียงยางเสียดสีอันแห้งผาก ลึกเข้าไปในจมูก คือกลิ่นยางที่หอมหวานและไหม้นิดๆ ไม่ใช่กำมะถัน ฉันเงียบไปหนึ่งจังหวะ และขับผ่านโค้งถัดไป

หน้าประตูรั้ววิลล่า ท่ามกลางสีขาวของยามเช้า รถสปอร์ตสีเหลืองกำลังวาดวงกลม วงแหวนสีดำหลายวงลอยอยู่บนถนนส่วนบุคคล และควันสีขาวก็ค่อยๆ คลายตัวไปกับสายลม คู่หูยื่นตัวออกมาครึ่งหนึ่งจากห้องโดยสารคันข้างๆ แล้วเอ่ยทักทายยามเช้าของฉันก่อน

"มาช้านะเนี่ย เอ๊ะ? ทำไมกระโปรงเธอถึงเปียกล่ะ?"

ฉันคิดอย่างจริงจัง หมอก สีใส หรือว่าหมอกสีใส ฉันนึกถึงการหมุนครึ่งรอบของขวดน้ำพลาสติกเมื่อคืนนี้ด้วย แล้วฉันก็ตอบกลับไปอย่างชัดเจน

"ที่เปียกน่ะ มีแค่ในรถที่ฉันฉี่ราดต่างหากล่ะ"

คู่หูทำหน้างงไปชั่วขณะ แล้วก็ระเบิดหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะผลักดันสีขาวให้ถอยไป และสีฟ้าของท้องฟ้าก็ค่อยๆ แผ่ขยาย ฉันเปิดสมาร์ทโฟน ใช้นิ้วโป้งค้นหาน้ำพุร้อน ฮาโกเนะ ยุเรียว เปิด 10 โมง เทนซัง โทจิเคียว เปิด 9 โมง แต่——สิ่งที่สะดุดตาคือ บ่ออาบน้ำยามเช้าของเทนเซเอ็น (ฮาโกเนะ ยุโมโตะ) ตั้งแต่ตี 5 ถึง 9 โมงเช้า (รับคิวสุดท้าย 8 โมง) ตอนนี้ 7 โมง 18 นาที ทันเวลา อยากให้ทันเวลา อยากได้อุณหภูมิกลับคืนมา

"ไปแช่น้ำพุร้อนกันเถอะ" พอฉันพูด คู่หูก็หรี่ตาเหมือนแมวแล้วพยักหน้า "รับทราบ งั้นควันขาวก็พอแค่นี้ ฉันจะนำทางให้นะ" ท้ายรถสีเหลืองหมุนตัวเปลี่ยนทิศทาง และกระโจนออกไปอยู่ข้างหน้าฉัน

เมื่อสีขาวเบาบางลง โลกก็กลับมาเรียงตัวเป็นระเบียบอีกครั้ง เมื่อพ้นเนินสุดท้าย ผิวน้ำของทะเลสาบอาชิก็ส่องประกายวูบหนึ่งราวกับคมมีด ฉันสูดลมหายใจลึกๆ และลดกำลังเครื่องยนต์ลงเล็กน้อย ร่างกายยังคงเย็นเฉียบ แต่เส้นทางที่มุ่งสู่น้ำร้อนได้ถูกขีดไว้กลางอกเส้นหนึ่งแล้ว "ทันเวลาน่า" ฉันบอกตัวเอง และหัวเราะเบาๆ เหมือนตั้งใจให้คู่หูได้ยินด้วย ลมจากทะเลสาบพัดเอาเศษเสี้ยวความขาวที่หลงเหลือไป และลูบไล้พวงแก้ม ฉันจับพวงมาลัยใหม่อีกครั้ง และใช้นิ้วกำหนดเส้นทางสู่ยุโมโตะ เสียงคันเร่งตอบรับด้วยความอบอุ่นกว่าที่เคย

——จากทะเลสู่ก้อนเมฆ หัวเราะให้กับตัวตนที่แท้จริงของสีขาว และคราวนี้ มุ่งสู่น้ำร้อน