Baybayin ng Uradome · Kamoga Iso Dagat ang pakay kong kunan, pero buhangin ang una kong kinunan

Naalala ko ang makitid na guhit ng dagat sa siwang ng bato na nakita ko noong tag-araw. Ano kaya ang kalalabasan ng kuha roon sa liwanag ng taglagas? Iyon lang ang dahilan kaya bumalik ako sa San’in noong Oktubre. Dalawang gabing biyahe iyon mula Tokyo sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Pumunta ako sa Kamoga Iso noong hapon ng ikalawang araw. Pagbaba ko sa daanang papunta sa dalampasigan, malayong mas tahimik iyon kaysa noong tag-araw.

Nagsuot ako ng sweater na madilim na berde at maikling jacket na kulay krema, at itinali ko nang mababa ang buhok ko. Bandang 3 ng hapon, tumayo ako sa may tubig at kinunan ang siwang sa bato. Sumisinag-sinag ang liwanag sa mababaw na tubig, kaya kita pati ang pinong mga bitak sa pader na bato. Nang tingnan ko ang litrato, maayos na nakuhanan ang dagat sa kabila ng siwang—maliit man. Pero nang titigan ko ang screen, lalo kong gustong makita mismo ang nasa likod niyon. Ibinaba ko ang smartphone sa may baywang at ibinaling ang mukha at balikat ko sa bato.

Napakakitid lang ng bahaging nakikita sa dagat sa kabila, pero kusa pa ring bumabalik doon ang tingin ko. Iginalaw ko na sana ang daliri para kumuha pa ng isang litrato, pero nagbago ang isip ko. Mas gusto kong pagmasdan sa sandaling iyon ang liwanag na gumagalaw sa makitid na dagat kaysa dagdagan ang mga litrato ko.

Sinundan ko ng tingin ang bawat bitak sa pader na bato at nakita kong nagkakapatong-patong ang pahilis na mga guhit. May mga bahaging tipak na ang bato sa kahabaan ng mga guhit; mas malalim ang anino roon. Sabi nila, unti-unting kinayod ng mga alon sa Dagat ng Japan at ng malalakas na hanging dala ng taglamig ang granito sa Baybayin ng Uradome, kasunod ng mga bitak at fault line sa bato. Ganoon din nabuo ang mga lagusan at hiwa-hiwalay na batong-pulo. Gaya ng narinig ko noong tag-araw, hindi basta siwang ang makitid na butas sa harap ko; daanan iyon na unti-unting binuksan ng mga alon sa napakahabang panahon.

Yumuko ako at sumalok ng buhangin sa paanan ko gamit ang palad. May mga butil na halos malinaw, at may mapuputi namang malabo. Sabi nila, maraming feldspar at quartz—mga mineral na bumubuo sa granito—sa buhangin ng dalampasigang ito. Ibig sabihin, iisang bato lang ang pinagmulan ng buhangin at ng pader na bato sa harap ko. Paulit-ulit kong pinagkumpara ang bato at ang palad ko habang pinapakawalan ang buhangin sa pagitan ng mga daliri ko. Unti-unting nadudurog ang bato at nagiging buhangin; ngayo’y nasa palad ko na. Nang maisip ko iyon, hindi na basta buhangin ang tingin ko rito—parang nasa kalagitnaan ito ng napakahabang paglalakbay.

Lumakas ang hangin kaya isinara ko ang jacket ko. Medyo malamig ang hanging galing sa Dagat ng Japan kahit Oktubre pa lang. Mas lumalakas pa ito kapag taglamig at humahampas sa mga bato nang libu-libo, sampu-sampung libong ulit. Baka isang panandaliang anyo lang sa napakahabang panahon ang payapang dalampasigang nakikita ko ngayon.

Nang gabing iyon sa tinuluyan ko, inihain ang makomotake ng Iwami. Malutong ito kapag kinagat at may banayad na tamis. Parang usbong ng kawayan, pero may kaunting pagkakaiba. Abala akong mag-isip kung paano ilalarawan ang kakaibang tekstura habang nauubos na pala ang laman ng plato ko. Nagpatulong ako sa mga tauhan sa tinutuluyan para ilaga ang isdang akagarei sa matamis-alat na sabaw. Sagad sa lasa ng sabaw ang laman; kinain ko ito kasama ng kanin hanggang sa huling subo.

Bago matulog, binalikan ko ang mga litrato noong araw na iyon. Maliit lang ang dagat sa kabila ng siwang, pero malinaw na nakuhanan pati ang mga guhit ng mga bitak sa bato, kaya naalala ko ang pagkakasunod ng mga linyang sinundan ko ng tingin sa bato. Parang naroon pa rin sa palad ko ang gaspang ng buhangin.