Kinosaki Onsen Bago pa ako mag-onsen, nakapagpahinga na ako sa isang mainit na siopao na may palamang alimango

Noong unang bahagi ng Disyembre, naglakad ako sa Kinosaki Onsen suot ang yukata at haori. Pagdating ko sa tabi ng ilog, nakita kong bahagyang nakaarko sa ibabaw ng tubig ang batong tulay. Pinag-iisipan ko kung saang paliguan ako susunod nang mapansin ko ang init ng siopao na may palamang alimango na hawak ko sa dalawang kamay.

Inayos ko ang hawak ko sa balot at kumagat muna. Dahan-dahan kong nilasap ang mainit na masa at palaman, at bahagyang sumingkit ang mga mata ko sa sarap. Bago ko pa masabi, “Ay, ang sarap,” nakangiti na ako. Nakaharap ako sa ilog, pero sa sandaling iyon, siopao na may palamang alimango lang ang pinagtuunan ko ng pansin.

Pagkatapos ng unang kagat, napansin kong nawala na ang tensiyon sa mga balikat ko. Akala ko sa onsen pa ako makakapagpahinga, pero heto, dito pa lang ay komportable na ako. Napangiti ako sa sarili ko—nauna ako nang kaunti sa plano. Pero dahil mainit ang hawak ko sa dalawang kamay, parang bumagal pati oras habang pinagmamasdan ko ang bayan.

Pagtingala ko, nandoon ang ilog at batong tulay, at sa kabila nito ay nagpapatuloy ang hanay ng mga gusali ng bayan. Kanina, puro ang susunod na paliguan ang iniisip ko, pero masaya rin pala ang mabagal na paglalakad dito. Inilabas ko ang kamay ko sa manggas ng haori at kumagat ulit. Paulit-ulit akong napapapikit sa bawat kagat, kaya baka may makakita sa akin, matawa, at magtanong, “Ganoon ba talaga kasarap?”

Kung ikukuwento ko ito sa kaibigan kong babae, malamang itanong niya kung alin ang mas inaabangan ko: ang onsen o ang siopao na may palamang alimango. Gusto kong sabihing pareho, pero sa ngayon, mas lamang nang kaunti ang siopao sa kamay ko. Habang pinagmamasdan ko ang ilog, naging bahagi na rin ng saya ko ang paghinto muna bago tumuloy sa paliguan.

Tinapos ko ang huling kagat at tinupi ang balot. Gusto ko pa sanang kumain, pero onsen naman ang susunod. Tiningnan ko uli ang hugis ng tulay bago ako nagpatuloy sa paglibot sa bayan. Bumagal ang lakad ko habang pumipili ng susunod na paliguan, at parang naiwan pa sa mga kamay ko ang init ng siopao na may palamang alimango.