Tumingala sa mga wind turbine sa Talampas ng Aoyama sa tagsibol Pagkatapos ng mga bulaklak, umangat ang tingin sa taas ng langit

Sa dulo ng Mayo, pumunta ako sa Talampas ng Aoyama. May namumulaklak na azalea sa mga palumpong sa harapan, kaya doon ko muna ibinaling ang mukha. Pag-angat ko ng tingin mula roon, malawak na nakabuka sa langit ang mga pakpak ng puting wind turbine. Ang kagustuhang tumingin ng bulaklak ay napalitan ng kagustuhang sundan ng tingin hanggang sa dulo ng mga pakpak.

Umihip ang hangin at marahang gumalaw ang harap ng mapusyaw na dilaw kong cardigan. Hinawakan ko ang strap ng bag na halos dumulas sa balikat, at patuloy na tumingala sa wind turbine. Dumampi rin ang buhok sa tabi ng pisngi, pero itinabi ko ito patungo sa tainga gamit ang isang kamay. Gusto kong sabay na isipin ang hanging umaabot sa akin at ang hangin sa napakataas na lugar na iyon.

Habang pinagmamasdan ang pag-ikot ng mga pakpak, mas ramdam ko ang haba ng bawat isa kaysa noong tinitingnan mula sa malayo. Sinundan ko ang pakpak na umakyat, saka hinintay ang pagdaan ng kasunod. Nang tawagin ako ng kaibigan kong babae na kasama ko sa pagmamaneho, saka ko napansing iisang wind turbine lang pala ang matagal ko nang tinitingnan. Ganito pala kabilis lumipas ang oras kapag basta pinagmamasdan ang gumagalaw.

Inihambing din namin ng kaibigan ko ang wind turbine na medyo malayo. Malaki ang nasa harap; maliit tingnan ang nasa likuran. Sa pagitan nila ay tuloy-tuloy ang mga puno, at sa kabila pa ay malabong tanaw ang bundok at kapatagan. Nang ibalik ko ang tingin sa malalapit na azalea, napakaliit nila kumpara sa wind turbine, pero mas matingkad silang tingnan kaysa kanina. Tumingala, tumingin sa ibaba, tumingin sa malayo. Sa bawat galaw ng tingin, may ibang pumapasok sa paningin.

Kahit nagsimula na kaming mag-usap kung saan kakain pauwi, nakatingin pa rin ako sa mga pakpak. Kung bababa patungong Iga, nakakaintriga rin ang Iga beef. Pagkasabi ko niyon sa kaibigan ko, saka ko lang inayos ang pagkakahawak sa bag. Pumunta ako para mamasyal sa kotse sa talampas, pero mukhang mas matagal kong maaalala ngayon ang oras na huminto ako at tumingala.