Pagmasdan ang may tubig na hagdan-hagdang palayan sa Aragijima sa Mayo Katas ng mandarin ng Arida at hapon sa tanawan

Isang hapon ng Mayo, dumating kami ng kaibigan kong babae na kasama ko sa pagmamaneho sa paradahan ng Aragijima. May kaunting lakad mula rito hanggang tanawan. Kinuha ko ang katas ng mandarin ng Arida at basong nasa kotse, saka itiniklop pataas ang mga manggas. Pinili ko ito sa Aridakko na dinaanan namin bago umalis—isa sa inaabangan ko sa pahinga ngayon.

Pagdating sa tanawan, nakalatag sa loob ng liko ng ilog ang palayang parang pamaypay. Malawak ang kurba ng mga pilapil habang hinahati nila ang bawat palayan. Nakita ko na ang hugis na ito sa larawan, pero nang makita kong kasama ang ilog at bundok, mas malawak itong lugar kaysa sa inaakala ko.

Sumasalamin ang langit sa mga palayang may tubig, at may mga hanay ng maiikling punla sa ilang bahagi. Sinubukan kong sundan isa-isa ang mga linya, mula sa pilapil sa harap hanggang likuran. Sa tabi ko, sabi rin ng kaibigan ko, “Magkakadugtong hanggang sa baitang doon.” Sa pag-uusap pa lang kung saan kami nakatingin, medyo nagbabago na ang paraan ng pagtingin sa tanawin.

Ibinuhos ko ang juice sa baso at uminom ng isang lagok. Kumalat ang tamis ng mandarin, at masarap sa lalamunan matapos maglakad. Hawak pa rin ang baso sa dalawang kamay, ibinalik ko ang tingin sa mga palayan. Natuwa akong nakatayo sa harap ng tanawing gusto ko, habang ninanamnam ang lasang gusto ko.

May tulay sa kanang likuran, at mga bubong ng pamayanan sa kaliwang likuran. Puro mga bagay na hindi ko napansin noong palayan lang ang pinipiling tingnan. Sinundan ko ng tingin ang buong liko ng ilog, saka muling pinagmasdan ang mga ulap na sumasalamin sa tubig sa harap.

Iniligpit ko ang basong naubos na ang laman at bumalik kami ng kaibigan ko sa paradahan. Sa pag-uwi, National Route 480 uli para namnamin ang tanawin ng bayan. Bago umalis, pinili ko ang “ROUTE 1 - ASHINOKO”. Gusto kong maalala kahit pagkauwi ang lagok ng juice habang pinagmamasdan ang mga kurba ng palayang may tubig.