Shiroyone Senmaida Paglubog ng araw sa hagdan-hagdang palayan at mga chopstick na Wajima-nuri

Ang pakay ko sa biyahe sa Noto ay makita ang paglubog ng araw na nasasalamin sa mga hagdan-hagdang palayan sa panahon ng pagtatanim ng palay. Mula sa Ariake, nagmaneho ako ng pulang kotseng nakabukas ang bubong. Pagsapit ng dapithapon sa ikalawang araw ng dalawang gabing pamamalagi ko, tinahak ko ang National Route 249 papuntang Shiroyone Senmaida. Sinundan ko ang mga kurba sa baybayin at ipinarada ang kotse sa libreng paradahan ng Senmaida Pocket Park. Pagbaba ko ng kotse at pagharap sa mga palayan, nakita ko ang maliliit na palayan na sunod-sunod na nakahanay pababa sa dagat. Nasa harap ko na ang tanawing nakita ko lang sa mga larawan, pero hindi agad ako nakapagsalita. Medyo malamig ang hangin sa dapithapon, kaya hinila ko ang manggas ng kardigan hanggang matakpan ang likod ng mga kamay ko.

Sinasalamin ng tubig sa mga palayan ang liwanag ng langit. Sinundan ko ng tingin ang hugis ng bawat palayan; hindi pala puro tuwid na parihaba ang mga ito. May makikitid at pakurba-kurbang taniman na magkakadugtong sa buong dalisdis. Napakaliit ng mga palayan dito para mapasukan ng makinang pangbungkal, kaya mano-mano pa rin daw ang pag-aararo gaya ng nakasanayan noon. Mano-mano rin daw nagtatanim ang mga lokal na magsasaka at mga boluntaryo, at ilang ulit silang nag-aalis ng damo bago ang anihan. Mula nang marinig ko iyon, parang may bakas ng kamay ng isang tao sa bawat kislap sa tubig.

Kinilala ang Shiroyone Senmaida bilang pambansang pook na may natatanging tanawin, at noong 2022 ay napili rin ito bilang “Tsunagu Tanada Isan.” Mula sa loob ng bakod, tumingin ako pababa sa makikitid na pilapil sa pagitan ng mga palayan. Para silang gumuhit ng sunod-sunod na linya sa dalisdis. Sa ilang pilapil, sumisilip ang damo at kitang-kita ang hangganan ng damo at tubig. Sinuyod ko ng tingin ang dagat sa malayo, saka ibinalik ang tingin ko sa mga palayan sa unahan. Muli akong napatingin sa iba-ibang hugis ng mga palayan, kaya hindi mapakali ang mga mata ko.

Kinuha ko ang mga chopstick na Wajima-nuri at itinaas malapit sa mukha ko. Kapag tinatamaan ng liwanag ng papalubog na araw ang pinong disenyo, kumikinang ang pulbos na ginto sa mga inukit na guhit. Bahagya kong inihilig ang mga ito, saka ibinalik sa dati. Nagpunta ako rito para sa tanawin, pero heto ako, nakatutok na rin sa disenyo ng mga chopstick. Ang dami kong gustong tingnan; hindi mapakali ang mga mata ko.

Iniisip ko ang larawang ipapadala ko sa kaibigan kong mahilig ding magmaneho, at gusto kong magkasama sa kuha ang mga chopstick at mga palayan. Ano kaya ang hitsura ng larawang may hawak akong mga chopstick pero walang pagkain? Baka isipin niyang gusto kong pulutin ang palayan gamit ang mga chopstick. Natawa ako sa naisip ko. Kumuha lang ako ng isang larawan, saka ko muna ibinaba ang mga chopstick.

Nang ibinalik ko ang tingin ko sa dagat, mas mababa na ang araw kaysa kanina. Habang pinagmamasdan ko ang disenyo ng mga chopstick, unti-unti ring nagbabago ang liwanag na nasasalamin sa tubig ng mga palayan. Sa bawat pagbabago ng anggulo ng araw, unti-unting lumilipat sa ibang palayan ang maliwanag na kislap. Ang mga palayang kumikislap kanina ay mabilis namang bumabalik sa banayad na kulay. Ayokong palampasin kahit isang sandali, kaya hindi ko mailigpit ang mga chopstick na hawak ko.

Nagtagal ako roon, pinagmamasdan ang mga palayan at ang dagat hanggang lumubog ang araw. Pagkatapos lumubog sa dagat ang huling liwanag ng araw, may kaunti pang liwanag na nasasalamin sa tubig ng mga palayan. Hinintay kong maglaho rin iyon. Nang itabi ko ang mga chopstick, naisip ko kung maaalala ko kaya ang tanawing ito kapag kumain ako ng kanin gamit ang mga ito pagkauwi. Sa Kōbō Nagaya sa Wajima, maaari raw subukan ang paggawa ng chopstick na may disenyong chinkin. Sa susunod, gusto kong bumalik para makita uli ang parehong paglubog ng araw, dala ang mga chopstick na ako mismo ang gumawa.

Pagbalik ko sa paradahan, ipinadala ko sa kaibigan ko ang larawang kuha ko kanina. Agad siyang sumagot, “Sisipitin mo ba ang palayan?” Halos eksaktong iyon din ang naisip ko, kaya napahagalpak ako mag-isa sa upuan ng drayber. Pagkatapos kong mag-type ng sagot, pinaandar ko ang kotse at nagtungo sa tinutuluyan ko.