Magmaneho papuntang Sata Misaki Dapithapon ng tag-init: lakarin ang daan papunta sa tanawan sa pinakatimog na dulo ng mainland Japan

Ikatlong linggo ko na mula nang bumaba ako ng barko sa Shinmoji, at nasa tagsibol na biyahe ko sa Kyūshū ako. Nakarating na ako sa pinakatimog ng Kagoshima sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong na isinakay ko sa barko mula Ariake. Nalaman kong inirerekomenda ng opisyal na gabay ng Minamiōsumi ang tagsibol at taglagas para mamasyal, kaya sa tangway na ito, mas inuna kong lakarin ang daan kaysa dumiretso agad sa dagat.

Ang Sata Misaki ang pinakatimog na tangway ng mainland Japan, at kailangang maglakad sa daan papunta sa tanawan. Pagkababa ko sa kotse at pagdaan sa lagusan sa pasukan, doon nagsimula ang paglalakbay ko habang naglalakad at pinagmamasdan ang paligid. Malamig-lamig sa loob, at natagalan nang kaunti bago nasanay ang mga mata ko sa liwanag sa labasan. Mula sa plaza pagkaraan ng lagusan, tanaw ko sa kabila ng bangin ang pasilidad ng tanawan at ang dagat sa timog sa likod nito. “Hanggang doon pala ang lalakarin ko,” sabi ko sa sarili ko habang isinasaayos ang strap ng bag sa balikat.

Pababa ang daan mula sa labasan hanggang Misaki Shrine. Mula roon, paakyat naman at may rampa papunta sa pahingahang plaza at tanawan. Napalilibutan ng mga cycad at punong gajumaru ang landas, kaya napapatingin ako sa mga dahon at sa susunod na likuan. Kung dagat lang sa malayo ang pakay ko, baka hindi ako ganito kadalas huminto sa daan papunta roon.

Sabi nila, itinalaga ang kumpol-kumpol na cycad bilang “Likas na Tubuan ng Cycad sa Prepektura ng Kagoshima,” isang Natatanging Likas na Bantayog ng Japan. Habang nakatingala ako sa nagkakapatong at naglalakihang mga dahon, saka ko naramdaman na nasa timog na talaga ako. Sayang naman kung dinaanan ko lang ang mga punong iyon sa gilid ng landas at inakalang ordinaryo lang sila.

Sa Misaki Shrine, sa dulo ng pababang daan, huminto ako at nagdasal. Nagpasalamat ako dahil ligtas akong nakarating dito, at nakiusap na sana maging maganda rin ang mga susunod kong biyahe. Pagtingala ko, mas maliwanag ang sikat ng araw sa tagsibol na sumisingit sa pagitan ng mga puno kaysa kanina.

Mas mahaba pala sa inaakala ko ang paakyat na daan mula sa dambana. Nang bahagyang hingalin ako, lumingon ako mula sa gitna ng ahon at nakita sa pagitan ng mga puno ang daang pababa na nilakaran ko kanina. Palapit na rin ang bubong ng pasilidad ng tanawan, kaya kumuha ako ng litrato gamit ang cellphone, kasama sa kuha ang landas sa gubat at ang gusali.

Mga 800m ang landas, isang direksiyon. Nang maitugma ko sa aktuwal na nilakad ang distansiyang dati’y numero lang sa isip ko—ang mga likuan at mga pinaghintuan—naging inaabangan ko na rin ang paglalakad pabalik. Pagdating ko sa tanawan at bumungad ang dagat, mas tumingkad ang liwanag nito dahil naglakad muna ako sa gubat.

Nasa isip ko ang mga cycad na tinitingala ko kanina at ang dagat na nasa harap ko ngayon. Gusto kong tandaan hindi lang ang isa sa mga iyon, kundi pati ang pagkakasunod-sunod ng paglalakad ko papunta rito. Sa pababang daan pauwi, isa-isa kong sinulyapan ang mga kumpol ng cycad na tiningala ko noong papunta pa lang ako.

Sa daan pauwi, huminto ako sa Michi-no-Eki Nejime at tumingin-tingin sa mga produktong kilala sa Minamiōsumi sa tindahan ng mga paninda roon. Balak ko ring maghanap dito ng Dede Cola na gawa sa Henboku daidai.

Pagkatapos, dumaan din ako sa bantayog na nasa linya ng ika-31 parallel sa hilagang latitud. Ipinarada ko ang kotse sa maliit na paradahan at tumayo sa harap ng bantayog. Nakakatuwang isipin na naroon ako mismo sa linyang nakikita ko sa mapa. Kunwari’y tatawid ako sa di-nakikitang guhit: isang hakbang pahilaga, isa pa pabalik sa timog. Nang matiyak kong walang nakatingin, ginawa ko pa iyon nang isang balik.