Sa ibabaw ng mga ulap, tanaw ang bundok na hitik sa kulay ng taglagas sa Onyū Pass Kapag pumuti ang lambak, nag-iiba ang anyo ng bundok na nakasanayan ko

Maagang-maaga noong huling bahagi ng Oktubre, humarap ako sa mga bundok mula sa Onyū Pass. Inayos ko ang scarf ko sa leeg at isinuksok ang mga kamay sa bulsa ng jacket. Natatakpan ng magkakapatong na puting ulap ang lambak sa harap ko, at tanging mga tuktok ng bundok na hitik sa mga puno ang nakausli. Akala ko'y hahangaan ko ang mga bundok na umaabot hanggang sa malayo, pero ang kaputian ng ulap ang unang nakatawag sa pansin ko.

Parang may bilugang umbok sa gitna ng bundok sa kabilang panig ng lambak. Sinubukan kong sundan sa isip ang bahaging natatakpan ng ulap, pero hindi ko malaman kung hanggang saan umaabot ang dalisdis. Alam ko na ang tawag dito ay dagat ng ulap, pero hindi ko inakalang ganito ang magiging hugis ng bundok sa paningin ko. Karaniwan, hanggang sa ilalim ng lambak ang tinitingnan ko, pero ngayong araw, puro tuktok ng bundok ang sinusundan ng tingin ko.

Sinabi ng kaibigan kong babae, “Nakikita mo ba ang daang iyon?” Tiningnan ko ang gilid ng bundok at may nakita akong makitid na daang paliko-liko. “Oo, nagpapatuloy pa pala pagkatapos ng liko,” sagot ko, at sinundan ko ito hanggang sa kasunod na likuan. Kapag nagmamaneho ako, paisa-isa kong dinaraanan ang mga kurba; mula rito, kita silang magkakasama. Nang mapansin ko ang hugis ng daan, parang naging mas malapit sa akin ang bundok.

Nakarating ang liwanag ng umaga sa gilid ng bundok, at unti-unting nasisinagan ang mas marami pang dahon. Salitan kong tinitingnan ang mga punong nakausli sa ibabaw ng ulap at ang dalisdis na balot pa ng anino. Tahimik ding nakatingin ang kaibigan ko sa iisang direksiyon. May gusto sana akong sabihin, pero sa tuwing nagbabago ang liwanag, iyon na naman ang napagtutuunan ko ng pansin. Iginagalaw ko ang mga daliri ko sa loob ng bulsa at naghintay pa nang kaunti.

Matapos naming pag-usapan ang pag-uwi, muli kong tiningnan ang lambak. Kanina, puro kaputian lang ang nakita ko, pero ngayon, naaalala ko na rin ang mga bundok sa ibabaw nito at ang paliko-likong daan. Nais ko na ring makita kung anong klaseng lambak ang nasa kabila ng mga ulap. Dahil sa tanawing iyon nang madaling-araw, gusto kong bumalik sa daanan sa bundok na ito.