Inasayama | Mga ilaw hanggang sa kabilang panig ng daungan at baon kong castella

Sa tagsibol, mga azalea sa bandang gitna ng bundok; sa tag-araw at taglamig, tanawin sa gabi mula sa tuktok. Piliin mo ang panahon at namnamin ang tanawin sa araw na iyon kasama ng kuwento ng biyahe ko.

Sa tanawan sa Inasayama sa gabi, nakatingin ang dalaga sa kahon ng castella. Suot niya ang puting kardigan at rosas na bestida. Sa kabila ng salaming rehas, tanaw ang Nagasaki Port at ang mga ilaw sa mga dalisdis.

Tag-arawGabi ng tag-araw

Mga ilaw hanggang sa kabilang panig ng daungan at baon kong castella

Sa gitna ng biyahe ko sa Kyushu noong tag-araw, nagpasya akong magpalipas ng 2 gabi sa Nagasaki. Nakasakay sa lantsa mula Ariake ang pulang kotse kong nabubuksan ang bubong. Nasa upuan ng pasahero ang kaibigan kong babae na mahilig ding magmaneho at sumama sa road trip; lumipad siya roon at nakipagkita sa akin kamakailan. Nagkasundo kaming dalawa na sa Inasayama panoorin ang mga ilaw sa unang gabi namin sa Nagasaki.

Noong nagmamaneho pa ako sa lungsod, sumisilip lang ang daungan sa pagitan ng mga gusali. Ipinarada namin ang kotse sa paradahan sa bandang gitna ng Inasayama, na kasya ang mga 400 kotse, saka kami sumakay ng slope car paakyat sa tuktok. Nagsimula itong bumiyahe noong 2020. Habang dahan-dahan kaming umaakyat, dumarami ang mga ilaw sa labas ng bintana; bago pa kami makarating sa tanawan, nakadikit na ang mukha ko sa salamin.

Pagdating namin sa tanawan, bumungad sa kabila ng salaming rehas ang Nagasaki Port. Madilim ang dagat, at ang lungsod sa paligid nito lang ang nagliliwanag. May paisa-isang ilaw rin ng mga bahay sa malalayong dalisdis. Hindi ko akalaing ganito pala ang hugis ng lungsod na dinaanan namin kanina sa kotse. Napahinto ako sa harap ng rehas nang hindi namamalayan.

Nakahilera sa paanan namin ang mga bughaw na ilaw, at nakaharap din sa tanawin ang mga bangko. Inayos ko ang puting kardigan sa ibabaw ng rosas kong bestida, saka kami naglakad ng kaibigan ko papunta sa daungan. Mas gusto kong sundan nang paisa-isa ang mga ilaw sa tabing-dagat at saka ang mga nasa bundok, kaysa subukang namnamin agad ang buong tanawin. Kabaligtaran ko naman ang kaibigan ko: mas gusto raw niyang tingnan ang lahat nang sabay-sabay, kaya umatras siya nang isang hakbang mula sa rehas.

“Mas mataas pala sa inaakala ko ang mga ilaw sa bandang likod,” sabi ko. Nakatingin din sa kabila ng daungan ang kaibigan ko. Dahil nakahanay ang mga bahay ayon sa hugis-palanggana ng lupain, iba ang tanawin sa gabi sa Nagasaki kumpara sa mga patag na lungsod. Napatingala ako habang sinusundan ng tingin ang mga ilaw sa malayo, na para bang sinusukat ko kung gaano kataas ang mga iyon.

Binuksan ko ang maliit na kahon ng castella na inihanda ko sa lungsod. May isang hiwa sa loob. Nang makita ko ang kulay ng pagkakaluto sa ibabaw at ang lambot nito hanggang sa ilalim, naisip kong tikman muna bago kunan ng larawan ang tanawin. May matamis na bango ng itlog, at lalo tuloy naging espesyal ang meryendang kinakain sa labas sa gabi.

Sabi nila, kapag maliwanag pa, tanaw mula roon ang Unzen, Amakusa at Goto Islands. Gabi na ngayon, kaya madilim pa rin ang kabilang panig ng dagat. Habang nakaturo kami ng kaibigan ko sa madilim na bahagi ng dagat, pinag-usapan namin kung lilitaw kaya roon ang mga isla kapag araw. Nangako kaming babalik sa dapithapon para makita rin kung paano nagpapalit ang tanawin mula araw tungo sa gabi.

Matapos namnamin ang buong tanawin sa gabi, nagpahinga kami sa loob ng tanawan. Magkatabi kaming umupo ng kaibigan ko at nagpakitaan ng mga larawang kuha namin. Pareho kaming kumuha mula sa iisang lugar, pero daungan ang nasa gitna ng litrato niya, samantalang puro ilaw sa mga dalisdis ang nasa mga kuha ko. Natawa kaming dalawa nang mapansing magkaiba pala talaga ang mga tinitingnan namin.

Habang nagpapahinga, pinili ko ang Sea Firefly na pakikinggan namin sa biyahe pauwi. Pagbalik namin sa paradahan sa bandang gitna ng bundok, tiniyak ko munang naikabit ng kaibigan kong nasa upuan ng pasahero ang sinturon bago ko pinatugtog ang kanta. Pagbaba namin sa daan ng bundok, nagmaneho ako papasok sa gitna ng mga ilaw na tanaw namin kanina mula sa itaas.

Nakatayo ang dalaga sa landas na nilatagan ng bato sa Inasayama Park sa tagsibol, sa pagitan ng mga azalea sa magkabilang gilid. Hawak niya ang cellphone gamit ang dalawang kamay at kinukunan ang mga bulaklak sa kaliwa.

TagsibolUmaga, mula huling bahagi ng Abril hanggang unang bahagi ng Mayo

Sa bundok na kilala sa tanawin sa gabi, bulaklak naman ang pinuntahan ko ngayon

Ika-4 na linggo na ng biyahe ko sa Kyushu ngayong tagsibol, at malapit na itong matapos. Dumaan ako sa Nagasaki para makipagkita roon sa kaibigan kong babae na darating sakay ng eroplano, at para maabutan ko ang pamumulaklak ng mga azalea sa Inasayama. Kilala ko ang Inasayama bilang bundok na sikat sa tanawin sa gabi, pero ngayon ko lang nalaman na puwede ring mag-enjoy sa mga azalea sa Inasayama Park, sa bandang gitna ng bundok, kapag tagsibol.

Isinakay ko sa lantsa mula Ariake ang pulang kotse kong nabubuksan ang bubong. Ngayon, nasa upuan ng pasahero ang kaibigan ko. Pumunta kami sa paradahan sa bandang gitna ng bundok noong umaga. Habang nagmamaneho ako, nakatingin ako sa daan at mahigpit ang hawak sa manibela; saka ko lang titingnan ang mga bulaklak kapag bumaba na ako ng kotse. Dahil bukas ang bubong habang bumiyahe kami, nagulo ng hangin ang buhok ng kaibigan ko pagdating namin at inayos niya iyon gamit ang mga daliri. Paglabas namin sa lakaran, siksik sa bulaklak ang mga bilugang palumpong sa magkabilang gilid. May mga 80,000 azalea daw sa parke.

Habang naglalakad ako sa daang nilatagan ng bato papasok sa parke, huminto ako sa harap ng mga bulaklak sa kaliwa at hinawakan ang cellphone ko gamit ang dalawang kamay. Nang ilapit ko ang mukha ko sa palumpong, may mga usbong pang matingkad ang kulay sa likod ng mga nakabukang bulaklak. Sumilip din ang kaibigan ko sa tabi ko at sabi niya, “Dito, mamumulaklak pa rin ang mga ito sa susunod na linggo.”

Kumuha ako ng isang malapitang litrato ng bulaklak, saka tumingala at sinundan ng tingin ang daan hanggang sa mga puno sa dulo. Noong tag-araw, nang pumunta ako rito para tingnan ang tanawin sa gabi, puro malalayong ilaw ang sinusundan ko. Sa parke naman ngayong tagsibol, mula sa mga bulaklak sa tabi ko ay napapalingon ako sa daan sa unahan.

Nang magpahinga muna kami, pinagsaluhan namin ng kaibigan ko ang Otakusa na dala ko mula sa lungsod. Pastry itong hugis hydrangea, kaya matapos tumingin sa mga azalea, para bang isa pang bulaklak naman ang kinakain ko. Napatawa ako sa ideyang iyon. Habang ninanamnam namin ang magaan na meryenda, nagpakitaan din kami ng mga larawang kuha namin kanina.

Pagkatapos ng meryenda, sinubukan kong akyatin ang tuktok sa 173-ho-michi. Mga 800m ang haba ng daan at mga 15 minuto ang lakad. Isang beses lang ako huminto sa paahon para huminga at magpahinga. Nadaanan din namin ang kulungan ng mga unggoy at pastulan ng mga usa. Nang makakita ang kaibigan ko ng usa na kumakain ng damo, bigla siyang huminto at nag-squat para pagmasdan iyon. Hindi ko akalaing ganito kasigla ang bundok na kilala sa mga tanawin sa gabi kapag araw.

Pagdating namin sa tuktok, bumungad sa amin sa liwanag ng araw ang daungang sinusundan ko ng tingin sa gabi. Sabi nila, kapag maaraw, tanaw mula roon ang Unzen, Amakusa at Goto Islands. Nang makakita kami ng malalabong anino ng mga isla sa kabilang panig ng dagat, inilabas namin ng kaibigan ko ang mapa at inalam kung alin ang bawat isa.

Pababa kami sa 173-ho-michi, at bumili ako ng isang soft-serve ice cream sa tindahan sa tabi ng paradahan sa bandang gitna ng bundok. Ang sarap sa pakiramdam ng lamig nito matapos maglakad paakyat at pababa. May sandwich din doon, kaya puwede kang hindi magbaon ng almusal at kumain muna roon bago tumingin sa mga bulaklak.

Nang maubos namin ang soft-serve ice cream, sinabi ng kaibigan ko na dapat daw bumalik kami sa susunod sa oras ng pagpapakain sa mga usa. Pinag-isipan ko nang seryoso kung may nakatakda nga bang oras, tapos nagkibit-balikat siya at sinabing biro lang daw.

Sa tanawan sa Inasayama sa taglamig, nakatingala sa mga ilaw sa paligid ng Nagasaki Port ang dalaga habang hawak ang termos sa isang kamay at tasa sa kabila. Suot niya ang coat at scarf. Makikita ang pakurbang salaming rehas at mga bughaw na ilaw sa sahig.

TaglamigPagkalubog ng araw, Disyembre–Pebrero

Habang umaakyat, nagiging mga tuldok ang mga ilaw sa daungan

Sa biyahe ko sa Kyushu ngayong taglamig, tumawid ako mula Ariake sakay ng lantsa kasama ang pulang sedan kong may four-wheel drive. Nasa ika-2 linggo na ako ng biyahe mula nang bumaba ako sa Shinmoji; 3 gabi naman ang itatagal ko sa Nagasaki. Noong hapon ng ika-2 araw, nakipagkita ako sa kaibigan kong babae na lumipad papunta roon, at dumiretso kami sa Inasayama. Sasakay kami sa cable car na napalilibutan ng salamin paakyat para panoorin ang daungan sa gabi ng taglamig.

Ipinarada ko ang kotse sa paradahan ng Fuchi-jinja Station. Maliit lang iyon at kasya ang mga 14 kotse. Mula roon, mga 5 minuto ang biyahe paakyat sakay ng cable car. Salamin ang harap, likod at mga gilid ng gondola, kaya tanaw mo ang buong paligid sa 360 degrees. Pag-andar nito, unti-unting lumalayo sa paanan namin ang mga ilaw ng lungsod. Naging mga guhit ng liwanag ang daang dinaanan namin kanina, at nakita kong umaabot ang mga ito sa paligid ng daungan. Nang mapansin kong napakalapit na ng mukha ng kaibigan ko sa bintana, sinabi kong malamig ang salamin. “Alam ko,” sagot niya.

Mula sa estasyon, naglakad kami papunta sa tanawan. Sa kabila ng salaming rehas, bumungad sa amin ang Nagasaki Port sa gabi. Nakapalibot sa madilim na dagat ang mga ilaw ng lungsod, at sa mga dalisdis sa likod nito, may mga bahay na nagliliwanag nang paisa-isa. Balak ko sanang daungan lang ang pagmasdan, pero mas mataas pala sa inaakala ko ang abot ng mga ilaw. Napatingala ako para hanapin ang pinakamataas na ilaw sa dalisdis.

Para painitin ang nanlalamig kong mga kamay, nagsalin ako ng inumin mula sa termos na dala ko papunta sa tasa. Termos sa isang kamay, tasa sa kabila. Matapos uminom nang kaunti, napatingin ako sa gawing kanan ng daungan kung saan nakaturo ang kaibigan ko.

Magkadugtong na parang laso ang mga ilaw sa baybayin, pero habang paakyat sa dalisdis, lumalayo ang pagitan ng mga iyon hanggang maging mga tuldok. Kahit iisang lungsod lang, ibang-iba ang pagkakasunod-sunod ng mga ilaw sa mababang bahagi at sa mataas. Mula rito, bahagi na ng buong tanawin ng lungsod ang mga gusaling nakita ko kanina mula sa kalsada. Sinundan namin ng kaibigan ko ang dinaanan naming daan gamit ang mga ilaw at nagtanong, “Baka banda roon tayo nagkita kanina?”

May maliliit ding ilaw sa sahig ng tanawan. Ilang hakbang lang, sabay kong nakita ang mga ilaw sa paanan at ang tanawin sa gabi sa malayo. Sapat lang ang liwanag sa sahig para makita ang nilalakaran mo; pag-angat mo ng tingin, parang nagsisimula agad sa unahan nito ang mga ilaw ng daungan. Sinundan ko ang mga ilaw hanggang dulo ng rehas at minasdan ang daungan mula sa tagiliran. Mula sa harap, pantay-pantay ang mga ilaw sa dalisdis, pero mula sa gilid, magkakapatong ang mga ito paakyat na parang mga baitang.

Nang ginawin ako, pumasok kami sa pahingahan sa loob ng tanawan. Habang nagpapainit, tinanong ako ng kaibigan ko tungkol sa plano namin kinabukasan: ano ang uunahin namin, pumili ng castella sa lungsod o maglakad sa daungan sa umaga? Gusto kong maglakad sa daungan sa umaga; castella naman ang pinili niya. Naisip kong mag-jack-en-poy kami para magpasya, pero nauna siyang tumawa at nagsabing, “Puwede namang pareho nating puntahan.”

Sa biyahe pababa sakay ng gondola, palapit nang palapit ang mga ilaw sa dalisdis. Ang mga bintana ng mga bahay na mukhang tuldok lang mula sa itaas ay unti-unting nagkaroon ng hugis, paisa-isa. Sumakay kami sa sedan kong may four-wheel drive sa paradahan ng estasyon, at nagtungo sa tinutuluyan namin kasama ang kaibigan kong nasa upuan ng pasahero. Tuwing humihinto kami sa ilaw-trapiko, itinuturo niya ang tanawin sa labas at tinutukso ako: “Laso ba ’yan o tuldok?”

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito3 larawan

Inasa-machi, Lungsod ng Nagasaki · Tag-araw
Inasa-machi, Lungsod ng Nagasaki · Mga azalea sa tagsibol
Inasa-machi, Lungsod ng Nagasaki · Tanawin sa gabi ng taglamig

Tingnan ang mga larawan

Pagkaing kilala sa lugar

Nagasaki Castella

Pasalubong mula Nagasaki ang malambot na castella na gawa sa harina ng trigo, asukal at itlog. Naghanda ako sa lungsod ng maliliit na hiwa ng castella, saka binuksan ang kahon sa tanawan isang gabi ng tag-araw. Sa bawat kagat habang pinagmamasdan ang tanawin sa gabi, mas espesyal sa akin ang matamis na bango ng itlog.

Mga tampok

Tanawin sa gabi sa dagat at mga dalisdis

Nakasunod sa hugis-palanggana ng lupain sa paligid ng Nagasaki Port ang mga ilaw ng lungsod, at umaabot ang mga ito hanggang sa matataas na dalisdis. Namangha ako nang makita kong ganito pala ang hugis ng lungsod na dinaanan ko kanina, at hinanap ko sa harap ng rehas ang pinakamataas na ilaw.

May mga ilaw din sa paanan sa tanawan

May maliliit na ilaw din sa sahig ng tanawan sa tuktok. Sama-sama nating namnamin ang tanawin sa gabi sa kabila ng salaming rehas at ang mga ilaw sa paanan.

Impormasyon sa daan at paglalakad

Inasayama Slope Car at tanawan sa tuktok

Oras mula gitna ng bundok hanggang tuktok: Mga 8 minuto (slope car)
Taas ng tuktok ng bundok: 333m

Mula sa paradahan sa bandang gitna ng bundok, paakyat sa tuktok para tanawin ang Nagasaki Port at ang lungsod.

Magmaneho papunta sa paradahan sa bandang gitna ng bundok, saka sumakay ng slope car paakyat sa tuktok. Ang 333m sa talahanayan ay taas ng tuktok ng bundok.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Lungsod ng Fukuoka, Aburayama Tanawan ng Aburayama Katae Pagkaparada ko ng kotse, nagpahinga muna ako habang kumakain ng hotdog. Nagsisimula nang dumilim ang langit sa likod ng mga puno, kaya inayos ko uli ang pagkakasuot ng coat ko. Ang maganda sa tanawan ng Katae, pagkatapos ng munting pahingang ito, puwede ka nang tumuloy para tingnan ang lungsod sa gabi.

Kanlurang baybayin ng Amakusa Shimoshima, Parke ng Jūsanbutsu Kanlurang Baybayin ng Amakusa (Sunset Line) Kung magmamaneho ka sa kanlurang baybayin ng Amakusa sa dapithapon, maglaan din ng oras para bumaba ng kotse sa Parke ng Jūsanbutsu. Bago lumubog ang araw sa huling bahagi ng Oktubre, tumigil ako sandali sa tabi ng kotse habang pinagmamasdan ang dagat sa kabila ng mga puno. Lumalambot ang liwanag mula sa kanluran, at gusto kong magtagal nang higit sa karaniwang pahinga.

Aya, Miyazaki Nakabiting Tulay ng Teruha sa Aya Ang Tulay na Teruha sa lambak ng Ilog Aya ay tulay para sa paglalakad, na 250m ang haba at 142m ang taas. Kapag namasyal sa kotse sa Aya sa unang bahagi ng tag-araw, gusto kong bumaba at pagmasdan ang gubat ng mga punong laging luntian at malalapad ang dahon.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan ang Inasayama sa mapa (magbubukas sa bagong tab)

Mga opisyal na pinagkunan ng impormasyon

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan