Kumagat sa donut habang minamasdan ang mga yelong nakasabit Isang hapon sa huling bahagi ng Enero, naglakad ako papunta sa nagyeyelong talon sa Hinohara Village

Sa huling bahagi ng Enero, pinuntahan ko ang Hossawa Falls matapos ang ilang araw na sunod-sunod ang lamig. Pumili muna ako ng Unohana donut sa Chitoseya sa may pasukan, saka lumakad sa daanan. Naka-mapusyaw na lilang knit dress ako at may navy blue down coat sa ibabaw. Habang naglalakad ako sa pagitan ng mga puno, lalong nanlamig ang hangin sa pisngi ko. Ngayong araw, talon sa taglamig ang pakay ko.

Pagdating ko sa harap ng talon, nakapatong-patong ang puting yelo sa pader ng bato. Mahahaba at maninipis ang mga yelong nakasabit sa itaas; sa ibaba naman, may mga bilugang umbok ng yelo. Pare-pareho namang tubig ang naging yelo, pero ang daming hugis. Nagsimula akong tumingin sa bahaging kapantay ng mga mata ko, saka dahan-dahang inangat ang tingin.

Inangat ko palapit sa mukha ko ang donut na hawak ko. Pagkatapos maglakad sa lamig, nakakatuwang hawakan ang bilugang meryendang nakabalot sa papel. Isang subo, malambot at chewy agad ang donut; napatingin uli ako sa talon. Pareho kong gustong pagmasdan ang yelo at tikman ang meryenda, kaya dahan-dahan kong inenjoy ang dalawa.

Sa tabi ng puting yelo, nasilayan ko ang maiitim na bato at luntiang lumot. Unti-unti ko nang napansin ang hugis ng pader sa likod ng yelo. Nang malaman kong unti-unting nagiging yelo ang mga patak ng tubig, parang matagal bago nabuo ang mga bilugang umbok at maninipis na yelong nakasabit. Gusto ko pang tandaan nang mabuti ang itsura nito ngayon bago umuwi.

Pagkatapos maubos ang donut, tiningnan ko ang buong talon sa huling pagkakataon. Sa paghintong ito ngayong taglamig, napatingin ako pati sa kapal ng yelo. Habang naglalakad pabalik, naalala ko rin ang meryendang pinili ko sa may pasukan. Masaya na akong pumili ng meryenda bago pa makita ang tanawin, at dala ko ang saya hanggang sa harap ng talon. Pagbalik ko sa kotse, gusto ko nang ikuwento ang araw na ito sa isang mainit na lugar.