Paglalakad sa taglagas hanggang tarangkahan ng Trappist Monastery Daan paakyat na nalalatagan ng mga dahon at amoy ng cookies

Habang naglalakad ako sa hanay ng mga puno papunta sa Trappist Monastery, naririnig ko ang kaluskos ng mga dahon sa ihip ng hangin. Isang umaga iyon ng Oktubre; suot ko ang mapusyaw na lilang coat at hawak ang balot na papel ng cookies na binili ko sa tindahan. Kapag bumili muna ako ng matamis, mas lalo kong inaabangan ang paglalakad. Naisip kong baka kainin ko muna ang cookie bago tingnan ang tarangkahan, pero naglakad muna ako nang dahan-dahan sa pagitan ng mga puno.

Pagdating ko sa may tarangkahan, paakyat na ang daan. May makitid na handrail sa gitna, paakyat hanggang sa tarangkahan. Sa dulo nito, maliit na tanaw ang tarangkahang ladrilyo. Mula sa mga nalaglag na dahon sa paanan ko, kusang tumataas ang tingin ko papunta sa tarangkahan. Kahit dinala ko ang kotse hanggang malapit dito, habang naglalakad ako palapit ay lalo kong napapansin ang mga tunog sa paligid. Ibang-iba ang takbo ng oras dito kaysa noong nagmamaneho pa ako.

Huminto ako sa gilid ng paakyat na daan at kumuha ng isang cookie mula sa balot na papel. Pagkagat ko, kumalat sa bibig ko ang tamis at bango ng mantikilya. Ang sarap, kaya gusto ko agad kumuha ng isa pa, pero tiningnan ko muna ang cookie sa kamay ko at ninamnam ko pa nang kaunti ang kagat na iyon. Mas nagiging espesyal ang bawat kagat kapag kinakain ko ito habang naglalakad sa ganitong daan kaysa sa karaniwang meryenda.

Pagtingala ko, nandoon pa rin ang parehong tarangkahan sa kabila ng daang nalalatagan ng dahon. Wala naman dapat nagbago, pero mas kalmado na ako kaysa bago ako kumain. Inayos ko ang manggas ng coat at ngayon naman ay pinagmasdan ko ang mga puno sa magkabilang panig. Kung nagmamadali akong maglakad papunta sa tarangkahan, baka hindi ko napansin ang hugis ng mga sanga ni ang tunog ng mga dahon.

Itinatag ang monasteryo noong 1896. Nang marinig kong napakahaba na pala ng kasaysayan ng lugar na nakilala ko dahil sa pangalan ng cookies, gusto kong pagmasdan ulit ang gusali sa harap ko. Ang cookies at fermented butter ay ginagawa rin pala ng mga monghe rito. Nang maisip kong may kaugnayan sa lugar na ito ang kagat na natikman ko, biglang naging mas maingat ang hawak ko sa balot.

Kakain pa kaya ako ng isa, o iuuwi ko na lang ang natira? Habang nakatingin sa tarangkahan, pinag-isipan ko iyon at nagpasyang tandaan ang kinain ko rito ngayong araw at dalhin pauwi ang alaalang iyon. Nang isara ko ang balot na papel, bumagal din ang mga hakbang ko pababa. Pagbukas ko kaya nito sa bahay, maaalala ko rin ang dampi ng hangin sa manggas ko at ang tarangkahan sa kabila ng handrail? Maingat ko itong itinago para maiuwi ko rin ang alaala ng pamamasyal sa taglagas.